บล็อก
เคล็ดลับ ข้อมูลเชิงลึก และข่าวสารล่าสุดเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ
กินยาไม่ใช่ eat medicine! 「take」ต่างหากคือคำกริยาสารพัดประโยชน์ที่คนไต้หวันขาดมากที่สุด
ในภาษาจีน คำว่า 'กินยา วัดไข้ ถ่ายรูป' ต่างก็มีคำกริยาเฉพาะของตัวเอง แต่ในภาษาอังกฤษมักใช้แค่ take คำเดียวก็เอาอยู่ คนไต้หวันมักจะติดขัดกับการแปลตรงตัวเป็น eat หรือ measure เมื่อเรียนรู้วิธีใช้ take ภาษาอังกฤษของคุณจะดูเป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที บทความนี้จะเปรียบเทียบระหว่าง '✗ ภาษาอังกฤษแบบจีน → ✓ สำนวนที่เจ้าของภาษาใช้จริง' เพื่อช่วยให้คุณเข้าใจโครงสร้างประโยคที่ใช้บ่อยของ take ได้ในครั้งเดียว
แพงเกินไป อย่าพูดแต่ so expensive! ประโยคภาษาพูดที่คนไต้หวันมักจะติดขัดบ่อยที่สุด
ช้อปปิ้ง ต่อราคา บ่นเรื่องค่าเช่าบ้าน พอพูดทีไรก็มีแต่คำว่า so expensive หรือเปล่า? บทความนี้จะช่วยอัปเกรดคุณด้วย 「✗ ภาษาอังกฤษแบบจีน → ✓ สำนวนที่เจ้าของภาษาใช้จริง」 เรียนรู้คำว่า a rip-off, cost a fortune, way too expensive, pricey แล้วครั้งต่อไปที่บ่นว่าแพง คุณจะพูดได้เหมือนเจ้าของภาษาในทันที
“ฉันชอบมาก” อย่าพูดว่า I very like! การวางตำแหน่ง very ผิดที่คนไต้หวันเจอบ่อยที่สุด
ในภาษาจีน คำว่า 「很」 เพียงคำเดียวสามารถใช้จับคู่กับคำอะไรก็ได้ แต่ very ในภาษาอังกฤษสามารถใช้ขยายได้แค่คำคุณศัพท์และคำวิเศษณ์เท่านั้น และไม่สามารถใช้กับคำกริยาได้ บทความนี้จะใช้การเปรียบเทียบแบบเน้น ๆ ระหว่าง 「✗ ภาษาอังกฤษแบบจีน → ✓ วิธีพูดแบบเจ้าของภาษา」 เพื่อช่วยให้คุณจับจุดการใช้ very ผิดวิธีที่พบบ่อยที่สุด พร้อมทั้งจำเคล็ดลับการตัดสินใจง่าย ๆ ใน 3 วินาที
borrow / lend, hope / wish: สองคู่คำที่คนไต้หวันมักสับสนมากที่สุด
ในภาษาจีน คำว่า 「借」 และ 「希望」 มีเพียงอย่างละหนึ่งคำ แต่ในภาษาอังกฤษกลับต้องแบ่งออกเป็นสองคำ borrow กับ lend ต่างกันที่ทิศทางของลูกศร ส่วน hope กับ wish ต่างกันที่ความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นจริง มาฝึกฝนเพื่อแก้ความสับสนที่คนไต้หวันมักเข้าใจผิดบ่อยที่สุดให้คล่องแคล่วในคราวเดียวด้วย 2 เคล็ดลับง่ายๆ นี้
Phrasal Verbs พื้นฐาน: 30 คำที่ใช้บ่อยที่สุดในระดับ A1–A2 ดูประโยคตัวอย่างแล้วใช้ได้ทันที
Phrasal verbs คือกุญแจสำคัญในภาษาพูดที่เจ้าของภาษาใช้ในชีวิตประจำวันทุกวัน บทความนี้คัดสรร Phrasal verbs พื้นฐานที่พบบ่อยที่สุดในระดับ A1–A2 โดยจัดกลุ่มพร้อมประโยคตัวอย่างในชีวิตจริง และแนะนำกฎง่ายๆ ของ "คำกริยาวลีแบบแยกได้" อ่านจบแล้วนำไปใช้ในบทสนทนาประจำวันได้ทันที
เขียน b และ d สลับด้านกันบ่อยๆ ใช่ไหม? จำตัวอักษรกระจกเงาให้ขึ้นใจด้วยวิธี "กำปั้น" และ "เตียงนอน"
ตัวอักษร b, d, p, q ดูเหมือนส่องกระจกเงา จึงไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่ผู้ใหญ่ที่เพิ่งเริ่มเรียนก็มักจะเขียนสลับด้านกันอยู่บ่อยๆ บทความนี้มาพร้อมกับ 3 เคล็ดลับที่นำไปใช้ได้ง่ายๆ อย่างท่าทางกำมือ, รูปทรงของคำว่า bed ที่ดูเหมือนเตียงนอน และเคล็ดลับที่ว่า "ตัว q มักจะตามด้วย u เกือบตลอด" ร่วมกับคำศัพท์จำง่ายอย่าง big/dig และ queen/quiet ที่จะช่วยให้คุณเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษได้อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดอีกต่อไป
คำนำหน้านามภาษาอังกฤษ a / an / the: คำเล็กๆ ที่ไม่มีในภาษาไทย และมักถูกลืมบ่อยที่สุด
ภาษาไทยไม่มีคำนำหน้านาม คนไทยจึงมักจะลืมใส่ a / an / the ไปเลย บทความนี้จะใช้ประโยคตัวอย่างที่เข้าใจง่ายในระดับ A1–A2 เพื่อช่วยให้คุณแยกแยะ 3 กรณีหลักๆ ได้แก่ การใช้คำนำหน้านามแบบไม่ชี้เฉพาะ, แบบชี้เฉพาะ และการไม่ใช้คำนำหน้านาม พร้อมแจกเช็กลิสต์คำถามสำหรับถามตัวเองว่า 'ควรใช้ตัวไหนดี' อ่านจบแล้วนำไปใช้ได้อย่างถูกต้องแน่นอน
quickly, carefully: อธิบายให้ชัดเจนว่า "ทำสิ่งต่างๆ อย่างไร" ด้วย adverb
อยากพูดว่า "เธอยิ้มอย่างมีความสุข" หรือ "ฉันวางลงอย่างระมัดระวัง" แต่กลับติดขัดที่เรื่อง adverb ใช่ไหม? บทความนี้จะใช้กฎการเติม -ly ที่จำง่ายที่สุด และเคล็ดลับเรื่องตำแหน่งของคำ พร้อมทั้งข้อยกเว้นพิเศษอย่าง good→well และ fast→fast ที่จะช่วยคุณเปลี่ยน adjective ให้เป็น adverb เพื่ออธิบายว่า "ทำอย่างไร" ได้อย่างเป็นธรรมชาติ อ่านจบแล้วนำไปใช้ได้ทันที แม้แต่ผู้เรียนระดับ A2 ก็เข้าใจได้ง่ายๆ
always, usually, sometimes: คำกริยาวิเศษณ์บอกความถี่ควรวางไว้ตำแหน่งไหนในประโยค?
usually ควรวางไว้หน้าคำกริยาหรือท้ายประโยค? บทความนี้ใช้กฎทองเพียงข้อเดียวคือ 'หน้าคำกริยาทั่วไป หลังคำกริยา be' เพื่อจัดการกับลำดับขั้นความถี่ตั้งแต่ always ไปจนถึง never ได้อย่างอยู่หมัด พร้อมแนะนำวิธีทดสอบและข้อผิดพลาดที่พบบ่อย ประกอบกับประโยคตัวอย่าง Present Simple เพื่อช่วยให้ผู้เรียนระดับ A1 พูดได้อย่างมั่นใจ