บล็อก
เคล็ดลับ ข้อมูลเชิงลึก และข่าวสารล่าสุดเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ
do, make, have, get, take: วิธีแยกแยะ 5 คำกริยาใช้บ่อย เข้าใจได้ทันทีด้วยประโยคตัวอย่าง
do, make, have, get, take เป็น 5 คำกริยาในภาษาอังกฤษที่ถูกใช้งานบ่อยที่สุดและสับสนง่ายที่สุด บทความนี้จะใช้ประโยคตัวอย่างจริงเพื่อช่วยให้คุณจับความรู้สึกหลักของแต่ละคำ อธิบายความแตกต่างสุดคลาสสิกของ do และ make อย่างชัดเจน พร้อมทั้งสอนวิธีจำแบบประหยัดแรงด้วย “การจำวลีคู่คำศัพท์ทั้งเซ็ต” อ่านจบแล้วรับรองว่ากล้าเปิดปากพูดและนำไปใช้อย่างมั่นใจ
walked, played, wanted: วิธีออกเสียง -ed ทั้ง 3 แบบให้เป๊ะในครั้งเดียว
แม้ว่าจะเติม -ed ในรูปอดีตเหมือนกัน แต่เสียงลงท้ายของ walked, played, wanted กลับออกเสียงต่างกันโดยสิ้นเชิง จริง ๆ แล้วมีวิธีออกเสียงเพียง 3 แบบเท่านั้น และคุณไม่จำเป็นต้องท่องจำเลย—ลองแตะที่ลำคอดู แล้วลิ้นของคุณจะเลือกออกเสียงได้อย่างถูกต้องเอง แค่เรียนรู้วิธีสังเกตจุดสำคัญเพียงจุดเดียว การออกเสียง past tense ของคุณก็จะฟังดูเป็นธรรมชาติเหมือนเจ้าของภาษาในทันที
เห็นคำศัพท์ใหม่แล้วอย่าเพิ่งตกใจ: 3 ขั้นตอน “แยกส่วนคำ” ด้วย prefix และ suffix เพื่อเดาความหมาย
คำศัพท์ยาว ๆ หลายคำที่ดูน่ากลัว แท้จริงแล้วถูกประกอบขึ้นมาจากบล็อกตัวต่อชิ้นเล็ก ๆ หากเรียนรู้วิธีการแยกคำศัพท์ออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ prefix, root และ suffix คุณก็สามารถเดาความหมายคร่าว ๆ ได้โดยไม่ต้องเปิดพจนานุกรม นี่คือบทความแรกในซีรีส์ “เก่งศัพท์ด้วยการแยกส่วนคำ” ที่จะพาคุณไปปลดล็อกคำศัพท์ใหม่ ๆ ทั้งชุดด้วย 3 ขั้นตอน
นับได้หรือนับไม่ได้? เข้าใจแนวคิดเรื่องจำนวนของคำนามภาษาอังกฤษได้ในครั้งเดียว
ภาษาจีนไม่มีการเปลี่ยนรูปเอกพจน์และพหูพจน์ ดังนั้นเรื่อง "คำนามนับได้/นับไม่ได้" ของภาษาอังกฤษจึงเป็นจุดที่ผู้เรียนที่ใช้ภาษาจีนมักจะติดขัดได้ง่าย บทความนี้จะใช้ 2 วิธีในการช่วยวิเคราะห์ พร้อมด้วยรายการข้อควรระวังที่พบบ่อย และสูตรสำเร็จของการ "บอกปริมาณ" เพื่อช่วยให้คุณสร้างความเข้าใจในเรื่องนี้ได้ในครั้งเดียว และเขียนคำแนะนำทุกข้อรวมถึงน้ำทุกแก้วได้อย่างถูกต้องนับจากนี้
borrow / lend, hope / wish: สองคู่คำที่คนไต้หวันมักสับสนมากที่สุด
ในภาษาจีน คำว่า 「借」 และ 「希望」 มีเพียงอย่างละหนึ่งคำ แต่ในภาษาอังกฤษกลับต้องแบ่งออกเป็นสองคำ borrow กับ lend ต่างกันที่ทิศทางของลูกศร ส่วน hope กับ wish ต่างกันที่ความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นจริง มาฝึกฝนเพื่อแก้ความสับสนที่คนไต้หวันมักเข้าใจผิดบ่อยที่สุดให้คล่องแคล่วในคราวเดียวด้วย 2 เคล็ดลับง่ายๆ นี้
Phrasal Verbs พื้นฐาน: 30 คำที่ใช้บ่อยที่สุดในระดับ A1–A2 ดูประโยคตัวอย่างแล้วใช้ได้ทันที
Phrasal verbs คือกุญแจสำคัญในภาษาพูดที่เจ้าของภาษาใช้ในชีวิตประจำวันทุกวัน บทความนี้คัดสรร Phrasal verbs พื้นฐานที่พบบ่อยที่สุดในระดับ A1–A2 โดยจัดกลุ่มพร้อมประโยคตัวอย่างในชีวิตจริง และแนะนำกฎง่ายๆ ของ "คำกริยาวลีแบบแยกได้" อ่านจบแล้วนำไปใช้ในบทสนทนาประจำวันได้ทันที
คำนำหน้านามภาษาอังกฤษ a / an / the: คำเล็กๆ ที่ไม่มีในภาษาไทย และมักถูกลืมบ่อยที่สุด
ภาษาไทยไม่มีคำนำหน้านาม คนไทยจึงมักจะลืมใส่ a / an / the ไปเลย บทความนี้จะใช้ประโยคตัวอย่างที่เข้าใจง่ายในระดับ A1–A2 เพื่อช่วยให้คุณแยกแยะ 3 กรณีหลักๆ ได้แก่ การใช้คำนำหน้านามแบบไม่ชี้เฉพาะ, แบบชี้เฉพาะ และการไม่ใช้คำนำหน้านาม พร้อมแจกเช็กลิสต์คำถามสำหรับถามตัวเองว่า 'ควรใช้ตัวไหนดี' อ่านจบแล้วนำไปใช้ได้อย่างถูกต้องแน่นอน