ข้อสอบฝึก TOEFL การฟัง ชุดที่ 9

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a professor. STUDENT: Hi, Professor Ingrid. Do you have a few minutes? I wanted to ask you about the draft for my history paper. PROFESSOR: Hello, Tomas. Yes, come on in. I have some time before my next class. Let me look at your draft. Ah, yes, your topic is agricultural history, right? STUDENT: Yes. I am writing about the medieval three-field crop rotation system. But, well, my draft is already seven pages long. The syllabus says the maximum limit is five pages. I am not sure what to cut. PROFESSOR: I see. Let me look at your outline here. It looks like you have a large section comparing Europe to ancient China. Is that correct? STUDENT: Yes, I wanted to compare the two systems to show how different cultures solved soil nutrients problems. PROFESSOR: That is an interesting idea, but for a five-page paper, it is simply too broad. You see, when you try to cover two large regions, you cannot write with enough detail. It is much better to focus deeply on just one topic. STUDENT: Oh, I see. So, if I focus only on the three-field system in medieval Europe, I can explain the details of how the fields were rotated every year. PROFESSOR: Exactly. Explain the three phases: the autumn planting, the spring planting, and the fallow period, where the land rests. If you explain those three parts clearly, you will easily fill four or five pages. STUDENT: That makes sense. It will also make the writing process much easier for me. I was really struggling to fit everything in. PROFESSOR: Yes, a narrow focus is always better for these short assignments. Remember, the final paper is due this Friday by five o'clock in the afternoon. You must submit it online through the student portal. STUDENT: Great, I will edit it today and turn it in before the deadline. Thank you for your help, Professor! PROFESSOR: You are welcome, Tomas. Good luck with the editing! [Q1] Why does the student go to see the professor?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ นักศึกษา: สวัสดีครับอาจารย์อิงกริด พอมีเวลาสักครู่ไหมครับ? ผมอยากจะปรึกษาเกี่ยวกับร่างรายงานวิชาประวัติศาสตร์ของผมหน่อยครับ อาจารย์: สวัสดีโทมัส เข้ามาสิ ครูพอมีเวลาก่อนจะถึงคาบเรียนถัดไป ขอดูร่างรายงานของเธอหน่อยนะ... อ๋อ ใช่แล้ว หัวข้อของเธอคือประวัติศาสตร์การเกษตรใช่ไหม? นักศึกษา: ใช่ครับ ผมเขียนเกี่ยวกับระบบการปลูกพืชหมุนเวียนแบบสามแปลงในยุคกลาง แต่ว่า ตอนนี้ร่างรายงานของผมยาวตั้งเจ็ดหน้าแล้วครับ ในประมวลรายวิชาบอกว่าความยาวสูงสุดไม่เกินห้าหน้า ผมเลยไม่แน่ใจว่าจะตัดเนื้อหาส่วนไหนออกดีครับ อาจารย์: เข้าใจละ ขอดูโครงร่างของเธอตรงนี้หน่อยนะ ดูเหมือนเธอจะมีเนื้อหาส่วนใหญ่ที่เปรียบเทียบระหว่างยุโรปกับจีนโบราณใช่ไหม? นักศึกษา: ใช่ครับ ผมอยากเปรียบเทียบทั้งสองระบบเพื่อแสดงให้เห็นว่าวัฒนธรรมที่ต่างกันมีวิธีแก้ปัญหาเรื่องสารอาหารในดินอย่างไรครับ อาจารย์: เป็นความคิดที่น่าสนใจนะ แต่สำหรับรายงานความยาวห้าหน้า มันกว้างเกินไปน่ะสิ เพราะเมื่อเธอพยายามจะครอบคลุมพื้นที่ใหญ่ๆ สองภูมิภาค เธอจะไม่สามารถเขียนรายละเอียดได้ลึกซึ้งพอ ครูว่าเน้นไปที่หัวข้อเดียวอย่างเจาะลึกจะดีกว่ามากเลยนะ นักศึกษา: อ๋อ เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นถ้าผมเน้นเฉพาะระบบสามแปลงในยุโรปยุคกลาง ผมก็จะสามารถอธิบายรายละเอียดการหมุนเวียนของแปลงเพาะปลูกในแต่ละปีได้ใช่ไหมครับ อาจารย์: ถูกต้องเลย อธิบายขั้นตอนทั้งสามระยะ ได้แก่ การปลูกพืชฤดูใบไม้ร่วง การปลูกพืชฤดูใบไม้ผลิ และช่วงพักดินที่ปล่อยให้ดินได้ฟื้นฟู ถ้าเธออธิบายสามส่วนนี้ให้ชัดเจน ก็เขียนได้สี่หรือห้าหน้าสบายๆ แล้ว นักศึกษา: สมเหตุสมผลดีครับ และมันน่าจะช่วยให้ผมเขียนได้ง่ายขึ้นเยอะเลย เพราะตอนแรกผมพยายามยัดทุกอย่างลงไปจนลำบากมากครับ อาจารย์: ใช่แล้ว สำหรับงานเขียนขนาดสั้นแบบนี้ การจำกัดขอบเขตให้แคบจะดีกว่าเสมอ จำไว้นะว่ากำหนดส่งรายงานฉบับสมบูรณ์คือวันศุกร์นี้ก่อนห้าโมงเย็น โดยเธอต้องส่งออนไลน์ผ่านระบบพอร์ทัลของนักศึกษา นักศึกษา: เยี่ยมเลยครับ วันนี้ผมจะรีบแก้ไขและส่งให้ทันกำหนดการ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับอาจารย์! อาจารย์: ยินดีจ้ะโทมัส ขอให้โชคดีกับการแก้ไขงานนะ!

(Shared with Q1.) [Q2] According to the professor, what is the main problem with the student's current draft?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 1) [ข้อ 2] จากคำพูดของอาจารย์ ปัญหาหลักของร่างรายงานฉบับปัจจุบันของนักศึกษาคืออะไร

(Shared with Q1.) [Q3] What is one requirement for the final paper mentioned by the professor?

คำแปล

(ใช้บทฟังร่วมกับข้อ 1) [Q3] ข้อใดคือข้อกำหนดหนึ่งสำหรับรายงานฉบับสุดท้ายที่อาจารย์พูดถึง?

(Shared with Q1.) [Q4] What can be inferred about the student's original plan for the essay?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 1) [คำถามข้อที่ 4] เราสามารถสรุปเกี่ยวกับแผนการเขียนเรียงความในตอนแรกของนักเรียนได้อย่างไรบ้าง

(Shared with Q1.) [Replay: "That is an interesting idea, but for a five-page paper, it is simply too broad."] [Q5] Why does the professor say this: "That is an interesting idea, but for a five-page paper, it is simply too broad."

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 1) [เล่นซ้ำ: "That is an interesting idea, but for a five-page paper, it is simply too broad."] [ข้อ 5] ทำไมอาจารย์ถึงพูดว่า "That is an interesting idea, but for a five-page paper, it is simply too broad."

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a biology class. PROFESSOR: Good morning, everyone. Today, we're going to look at a fascinating example of mutualism—that's a biological interaction where two different species both benefit from each other. Specifically, we'll focus on myrmecophytes, or "ant-plants". Now, myrmecophytes are plants that have evolved highly specialized structures to live in a symbiotic relationship with certain ant species. These plants don't just happen to have ants crawling on them; they actually actively recruit and house them for defense. STUDENT: So, the plants actually build homes for the ants? How does that work? PROFESSOR: Exactly, Hina. They do this through structures called domatia. Domatia are hollow chambers inside the plant—often inside modified stems, thorns, or even leaves—that serve as ready-made nesting sites for the ants. The plant essentially provides free real estate. But shelter isn't the only benefit. Myrmecophytes also provide food, primarily through extrafloral nectaries. These are specialized glands located outside of the flowers, like on the leaves or stems, that secrete a sugar-rich liquid. This nectar isn't for pollination; its sole purpose is to feed the resident ants. Some plants even produce tiny, nutrient-rich food bodies on their leaves, packed with lipids and proteins. PROFESSOR: So, what does the plant get in return for this... uh, this generous room and board? Well, defense. The ants act as a highly aggressive private security force. If a caterpillar or a leaf-cutting beetle tries to eat the plant, the ants attack it immediately, biting and stinging the intruder until it leaves. In fact, some ant species will even clear away encroaching vines or competing seedlings that grow too close, preventing the host plant from being shaded out. This vegetation clearing, or weeding behavior, ensures the host plant gets plenty of sunlight. It’s an incredibly effective defense system. STUDENT: That sounds perfect for the plant. But is there a catch? I mean, producing all that nectar and building those chambers must cost the plant a lot of energy. PROFESSOR: That's an excellent point, Hina. Yes, there is a definite trade-off. Allocating energy to grow domatia and produce nectar means the plant has fewer resources for its own growth or seed production. Biologists have found that in environments where herbivores are rare, myrmecophytes actually grow slower than non-ant-plants because they are spending energy on a defense system they don't currently need. The plant has to balance this cost. In fact, some species have evolved the ability to... wait, not all of them, but certain species can actually downregulate, or turn off, their nectar production when the plant isn't being attacked, which helps conserve energy. But overall, in high-pest environments, the benefits of having an active ant army far outweigh the metabolic costs. [Q6] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาชีววิทยา อาจารย์: อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน วันนี้เราจะมาดูตัวอย่างที่น่าสนใจมากของ "ภาวะพึ่งพากัน" (mutualism) ซึ่งเป็นปฏิสัมพันธ์ทางชีววิทยาที่สิ่งมีชีวิตสองชนิดต่างได้รับประโยชน์ร่วมกันนะคะ โดยเราจะเน้นไปที่ "เมอร์เมโคไฟต์" (myrmecophytes) หรือ "พืชอาศัยมด" พืชประเภทนี้มีวิวัฒนาการสร้างโครงสร้างพิเศษขึ้นมาเพื่ออาศัยอยู่ร่วมกับมดบางชนิดแบบพึ่งพาอาศัยกันค่ะ พืชเหล่านี้ไม่ได้แค่ปล่อยให้มดมาไต่ตอมเฉยๆ นะคะ แต่พวกมันตั้งใจดึงดูดและให้ที่อยู่อาศัยกับมดเพื่อใช้ในการป้องกันตัวเลยค่ะ นักศึกษา: แปลว่าพืชสร้างบ้านให้มดจริงๆ เหรอครับ? มันทำงานยังไงเหรอครับอาจารย์? อาจารย์: ถูกต้องเลยค่ะ ฮินะ พืชพวกนี้ทำแบบนั้นผ่านโครงสร้างที่เรียกว่า "โดมาเทีย" (domatia) ค่ะ โดมาเทียคือห้องกลวงๆ ในตัวพืช มักจะอยู่ตามกิ่งก้าน หนาม หรือแม้แต่ใบที่ปรับเปลี่ยนรูปทรงไป เพื่อใช้เป็นรังสำเร็จรูปให้กับมด พูดง่ายๆ คือพืชยกที่ดินและบ้านให้มดอยู่ฟรีนั่นเองค่ะ แต่นอกจากที่พักแล้ว พืชอาศัยมดยังให้อาหารด้วยนะคะ โดยหลักๆ จะมาจาก "ต่อมน้ำหวานนอกดอก" (extrafloral nectaries) ซึ่งเป็นต่อมพิเศษที่อยู่นอกดอกไม้ เช่น ตามใบหรือกิ่งก้าน ที่จะหลั่งของเหลวรสหวานที่มีน้ำตาลสูงออกมา น้ำหวานนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อล่อแมลงมาผสมเกสรนะคะ แต่มีไว้เพื่อเลี้ยงมดที่อาศัยอยู่โดยเฉพาะเลย พืชบางชนิดถึงกับสร้าง "ปุ่มอาหาร" (food bodies) เม็ดเล็กๆ ที่อุดมไปด้วยไขมันและโปรตีนไว้บนใบของมันด้วยซ้ำค่ะ อาจารย์: แล้วพืชจะได้อะไรตอบแทนจากค่ากินค่าอยู่... เอ่อ ค่าห้องและอาหารที่แสนใจดีนี้ล่ะ? คำตอบคือ "การป้องกันตัว" ค่ะ มดจะทำหน้าที่เหมือนกองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ดุร้ายมาก ถ้ามีหนอนผีเสื้อหรือด้วงกัดกินใบพยายามจะมากินพืช มดจะเข้าจู่โจมทันที ทั้งกัดทั้งต่อยผู้บุกรุกจนกว่าจะหนีไป ยิ่งไปกว่านั้น มดบางชนิดยังช่วยกำจัดไม้เถาหรือต้นกล้าคู่แข่งที่โตใกล้เกินไป เพื่อไม่ให้มาบังแสงแดดของพืชที่มันอาศัยอยู่ด้วยนะคะ พฤติกรรมการกำจัดวัชพืชนี้ทำให้พืชเจ้าบ้านได้รับแสงแดดอย่างเต็มที่ ถือเป็นระบบป้องกันตัวที่มีประสิทธิภาพอย่างไม่น่าเชื่อเลยค่ะ นักศึกษา: ฟังดูดีสำหรับพืชมากๆ เลยนะครับ แต่อันนี้มีข้อแลกเปลี่ยนไหมครับ? คือผมคิดว่าการผลิตน้ำหวานและการสร้างห้องพวกนั้นน่าจะต้องใช้พลังงานสูงมากเลย อาจารย์: เป็นประเด็นที่ดีมากเลยค่ะ ฮินะ ใช่ค่ะ มันมีข้อแลกเปลี่ยนที่ชัดเจนอยู่ การแบ่งพลังงานไปเติบโตเพื่อสร้างโดมาเทียและผลิตน้ำหวาน หมายความว่าพืชจะมีทรัพยากรเหลือน้อยลงสำหรับการเจริญเติบโตหรือการผลิตเมล็ดพันธุ์ของตัวเอง นักชีววิทยาพบว่าในสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยมีสัตว์กินพืช พืชอาศัยมดจะโตช้ากว่าพืชทั่วไปที่ไม่มีมดค่ะ เพราะพวกมันต้องเสียพลังงานไปกับระบบป้องกันตัวที่ยังไม่จำเป็นต้องใช้ พืชจึงต้องปรับสมดุลของต้นทุนนี้ จริงๆ แล้ว พืชบางชนิดมีวิวัฒนาการจนสามารถ... เอ๋ ไม่ใช่ทุกชนิดนะคะ แต่บางชนิดสามารถลดหรือหยุดการผลิตน้ำหวานได้เมื่อไม่โดนโจมตี ซึ่งช่วยประหยัดพลังงานได้ค่ะ แต่โดยรวมแล้ว ในสภาพแวดล้อมที่มีศัตรูพืชชุกชุม ประโยชน์ของการมีกองทัพมดคอยปกป้องนั้นคุ้มค่าเกินกว่าพลังงานที่เสียไปมากค่ะ

(Shared with Q6.) [Q7] According to the professor, what is the primary function of extrafloral nectaries?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [ข้อ 7] ตามที่อาจารย์อธิบาย หน้าที่หลักของต่อมน้ำหวานนอกดอก (extrafloral nectaries) คืออะไร

(Shared with Q6.) [Q8] According to the professor, how do resident ants benefit the host plant? Choose 2 answers.

คำแปล

จากที่อาจารย์อธิบาย มดที่อาศัยอยู่บนพืชให้ประโยชน์แก่พืชเจ้าบ้านอย่างไรบ้าง? เลือก 2 คำตอบ

(Shared with Q6.) [Q9] Why does the professor mention environments where herbivores are rare?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [Q9] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงสภาพแวดล้อมที่มีสัตว์กินพืชอยู่น้อย?

(Shared with Q6.) [Q10] According to the professor, how do some myrmecophyte species conserve energy when they are not under attack?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [Q10] จากที่ศาสตราจารย์อธิบาย พืชกลุ่มที่อาศัยอยู่ร่วมกับมด (myrmecophyte) บางชนิดมีวิธีประหยัดพลังงานอย่างไรในช่วงที่พวกมันไม่ได้ถูกโจมตี?

(Shared with Q6.) [Replay: "So, what does the plant get in return for this... uh, this generous room and board?"] [Q11] Why does the speaker say this:

คำแปล

แล้วพืชจะได้อะไรตอบแทนจาก... เอ่อ ที่พักและอาหารที่แสนสะดวกสบายนี้กันล่ะ

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and an academic advisor. ADVISOR: Hi Sofia, how can I help you today? STUDENT: Hi Mr. Davis. Well, I'm having a bit of a problem with my course registration for next semester. I'm trying to add a class—Introduction to Museum Studies—but the system is blocking me. It keeps saying I've reached my maximum credit limit. I really need this class because it's only offered once every two years, and I'm trying to complete an Art History minor along with my Chemistry major. ADVISOR: Ah, yes, the system does that. The university caps registration at 18 credits per semester. We do this to ensure students don't take on too much at once. How many credits are you currently signed up for? STUDENT: Well, I have 16 credits right now, and the Museum Studies class is 3 credits... wait, actually, I'm enrolled in 17 credits because of my chemistry lab, so adding this course would put me at 20 credits. ADVISOR: Yes, 20 credits is indeed over the limit. To exceed 18 credits, you have to submit an Overload Petition Form. It requires a signature from your department chair, and, uh, there's also a forty-five dollar processing fee. STUDENT: Oh, really? I actually heard that the fee is waived for some students. Is that true? ADVISOR: It is, but only for students with a cumulative GPA of 3.8 or higher. Let me pull up your record here... okay, I see you currently have a 3.78. You're incredibly close, but since it's just under the cutoff, you'll need to pay the fee at the bursar's office first. STUDENT: Ah, that's a bummer, but okay, I can pay it. My main worry is the department chair's signature, though. Dr. Vance, the head of Chemistry, is attending a conference in Geneva this week. He won't be back until next Monday, but isn't the petition deadline this Friday? ADVISOR: Yes, the deadline is strict—Friday at 5:00 PM. The registrar's office won't accept late submissions because they have to finalize course rosters. But don't worry, you have a couple of options. Dr. Vance is usually responsive to email, so you could send him the PDF to sign electronically. But even better, during his absence, the assistant chair, Dr. Mendez, has the authority to sign departmental petitions. STUDENT: Oh, that's a relief! I actually have organic chemistry with Dr. Mendez tomorrow morning. I can just print the form and ask her right after class. ADVISOR: Perfect. So here is what you need to do: download the Overload Petition Form from the registrar's website, get Dr. Mendez's signature, take it to the bursar's office to pay the fee—they will stamp the form to prove you paid—and then hand it in to the registrar before Friday's deadline. STUDENT: Great. Thank you so much, Mr. Davis! I'll get on that right away. [Q12] Why does the student go to see her academic advisor?

คำแปล

บทบรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ที่ปรึกษาทางวิชาการ อาจารย์ที่ปรึกษา: สวัสดีโซเฟีย วันนี้มีอะไรให้ครูช่วยไหม? นักศึกษา: สวัสดีค่ะอาจารย์เดวิส คือหนูมีปัญหานิดหน่อยกับการลงทะเบียนเรียนในเทอมหน้าค่ะ หนูพยายามจะเพิ่มวิชา 'พิพิธภัณฑ์ศึกษาเบื้องต้น' (Introduction to Museum Studies) แต่ระบบมันบล็อกไว้ค่ะ มันขึ้นเตือนตลอดเลยว่าหนูลงทะเบียนเกินจำนวนหน่วยกิตสูงสุดที่กำหนดไว้ หนูจำเป็นต้องเรียนวิชานี้จริง ๆ ค่ะ เพราะวิชานี้เปิดสอนแค่สองปีครั้ง และหนูก็กำลังพยายามเก็บวิชาโทประวัติศาสตร์ศิลป์ควบคู่ไปกับวิชาเอกเคมีของหนูด้วยค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษา: อ๋อ ใช่แล้ว ระบบจะทำแบบนั้นแหละ มหาวิทยาลัยของเราจำกัดการลงทะเบียนไว้ที่ 18 หน่วยกิตต่อเทอม เราทำแบบนี้เพื่อป้องกันไม่ให้นักศึกษาเรียนหนักเกินไปในคราวเดียว แล้วตอนนี้เธอลงทะเบียนไปทั้งหมดกี่หน่วยกิตแล้วล่ะ? นักศึกษา: ตอนนี้หนูลงไป 16 หน่วยกิตค่ะ แล้ววิชาพิพิธภัณฑ์ศึกษาอีก 3 หน่วยกิต... เอ๋ เดี๋ยว นะคะ จริง ๆ หนูลงไป 17 หน่วยกิตแล้วค่ะเพราะมีวิชาแล็บเคมีด้วย ถ้าเพิ่มวิชานี้เข้าไปอีกก็จะเป็น 20 หน่วยกิตพอดีเลยค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษา: ใช่แล้วล่ะ 20 หน่วยกิตมันเกินขีดจำกัดจริง ๆ ถ้าจะเรียนเกิน 18 หน่วยกิต เธอต้องยื่นคำร้องขอลงเรียนเกินหน่วยกิต (Overload Petition Form) ซึ่งต้องมีลายเซ็นของหัวหน้าภาควิชาของเธอ และอืม... มีค่าธรรมเนียมดำเนินการอีก 45 ดอลลาร์ด้วยนะ นักศึกษา: อ้าว จริงเหรอคะ? หนูเคยได้ยินมาว่านักศึกษาบางคนได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียมนี้ด้วย เรื่องจริงไหมคะ? อาจารย์ที่ปรึกษา: จริงจ้ะ แต่เฉพาะนักศึกษาที่มีเกรดเฉลี่ยสะสม (GPAX) ตั้งแต่ 3.8 ขึ้นไปเท่านั้นนะ ครูขอเปิดดูประวัติของเธอหน่อยนะ... โอเค ครูเห็นเกรดเฉลี่ยของเธออยู่ที่ 3.78 ถือว่าใกล้เคียงมาก ๆ เลยนะ แต่เนื่องจากมันต่ำกว่าเกณฑ์ไปนิดเดียว เธอก็เลยต้องไปจ่ายค่าธรรมเนียมที่ห้องการเงินก่อนนะ นักศึกษา: เฮ้อ น่าเสียดายจังค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูจ่ายได้ สิ่งที่หนูกังวลที่สุดตอนนี้คือลายเซ็นของหัวหน้าภาควิชาค่ะ เพราะดร. แวนซ์ หัวหน้าภาควิชาเคมี ไปประชุมวิชาการที่เจนีวาสัปดาห์นี้ ท่านจะกลับมาวันจันทร์หน้าเลย แต่เดดไลน์ยื่นคำร้องคือวันศุกร์นี้ไม่ใช่เหรอคะ? อาจารย์ที่ปรึกษา: ใช่แล้วล่ะ กำหนดส่งนั้นเข้มงวดมาก คือวันศุกร์นี้เวลา 17:00 น. สำนักทะเบียนจะไม่รับคำร้องที่ส่งเลทเลยเพราะพวกเขาต้องสรุปรายชื่อนักศึกษาในแต่ละวิชา แต่ไม่ต้องกังวลไปนะ เธอมีทางเลือกอยู่สองทาง ดร. แวนซ์ปกติจะตอบอีเมลค่อนข้างเร็ว ดังนั้นเธอสามารถส่งไฟล์ PDF ไปให้ท่านเซ็นอิเล็กทรอนิกส์ได้ หรือที่ดีกว่านั้นคือ ในระหว่างที่ท่านไม่อยู่ ดร. เมนเดซ รองหัวหน้าภาควิชา ก็มีอำนาจในการเซ็นอนุมัติคำร้องของภาควิชาได้เหมือนกันนะ นักศึกษา: โอโห โล่งอกไปทีค่ะ! จริง ๆ พรุ่งนี้เช้าหนูมีเรียนวิชาเคมีอินทรีย์กับดร. เมนเดซพอดีเลย เดี๋ยวหนูจะปรินท์ใบคำร้องไปขอให้ท่านเซ็นให้หลังเลิกเรียนเลยค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษา: เยี่ยมเลย สรุปสิ่งที่คุณต้องทำนะ: ดาวน์โหลดใบคำร้องขอลงทะเบียนเรียนเกินหน่วยกิตจากเว็บไซต์ของสำนักทะเบียน นำไปให้ดร. เมนเดซเซ็น จากนั้นนำไปจ่ายเงินที่ห้องการเงิน ซึ่งพวกเขาจะประทับตราบนแบบฟอร์มเพื่อยืนยันว่าจ่ายเงินแล้ว และสุดท้ายก็นำไปยื่นที่สำนักทะเบียนก่อนเดดไลน์วันศุกร์นี้นะ นักศึกษา: ยอดเยี่ยมเลยค่ะ ขอบคุณอาจารย์เดวิสมากนะคะ! เดี๋ยวหนูจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ

(Shared with Q12.) [Q13] According to the advisor, why is the student ineligible for a fee waiver?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 13] จากข้อมูลของอาจารย์ที่ปรึกษา เหตุใดนักศึกษาจึงไม่มีสิทธิ์ได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียม

(Shared with Q12.) [Q14] What can be inferred about the chemistry department head, Dr. Vance?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาเนื้อความร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 14] เราสามารถอนุมานข้อใดได้เกี่ยวกับ ดร. แวนซ์ หัวหน้าภาควิชาเคมี

(Shared with Q12.) [Q15] Why does the advisor mention the registrar's office needing to finalize course rosters?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 12) [Q15] ทำไมอาจารย์ที่ปรึกษาจึงพูดถึงเรื่องที่สำนักทะเบียนจำเป็นต้องสรุปรายชื่อนักศึกษาในแต่ละวิชาเรียน

(Shared with Q12.) [Replay: "Well, I have 16 credits right now, and the Museum Studies class is 3 credits... wait, actually, I'm enrolled in 17 credits because of my chemistry lab, so adding this course would put me at 20 credits."] [Q16] Why does the student say this:

คำแปล

คือตอนนี้ฉันลงเรียนอยู่ 16 หน่วยกิต แล้ววิชาพิพิธภัณฑ์ศึกษา (Museum Studies) ก็มี 3 หน่วยกิต... เดี๋ยวนะ จริงๆ แล้วฉันลงทะเบียนเรียนไว้ 17 หน่วยกิตเพราะมีวิชาแล็บเคมีด้วย ดังนั้นถ้าเพิ่มวิชานี้เข้าไปอีก ก็จะกลายเป็น 20 หน่วยกิตค่ะ

NARRATOR: Listen to part of a lecture in an environmental science class. PROFESSOR: Okay, so today we're going to look at a rather unusual hydrological phenomenon that occurs in cold, fast-flowing rivers. Usually, when we think of a river freezing, we picture a sheet of ice gradually creeping out from the banks, eventually covering the surface. But in turbulent, rapid waters, the process is radically different, and it actually starts from the bottom up. This involves a sequence of ice formations known as frazil ice and anchor ice. PROFESSOR: First, let's talk about the thermodynamic trigger. For this to happen, the water has to undergo supercooling. This typically occurs on clear, windy nights when the river rapidly loses heat to the cold atmosphere through radiative cooling—uh, that's the loss of heat via thermal radiation into space. Now, supercooling refers to the process where a liquid's temperature drops slightly below its nominal freezing point—zero degrees Celsius for freshwater—without actually solidifying. In a calm lake, this might lead to a quick surface crust. But in a turbulent river, the constant churning prevents a solid sheet from forming. Instead, the supercooled water produces millions of microscopic, needle-like crystals. We call these tiny, suspended particles frazil ice. PROFESSOR: Because of their shape and physical properties, these frazil crystals are extremely sticky. They have a thin, active layer of liquid-like water on their surfaces, which makes them highly adhesive when they collide with sub-freezing solid objects. As they tumble through the turbulent current, they adhere to one another, forming slushy clusters. But more importantly, they adhere to the riverbed. When these sticky crystals attach to rocks, gravel, or vegetation at the bottom of the river, they accumulate into a dense, spongy mass called anchor ice. Yes, Tomas? STUDENT: Wait, so the ice actually grows on the riverbed? I thought ice was always less dense than liquid water, so shouldn't it just float to the top? PROFESSOR: That's a very logical question, Tomas. And you're absolutely right about density. Ice is inherently buoyant. However, the adhesive force—the mechanical grip of these sticky frazil crystals onto the cold, rocky substrate—is initially strong enough to overcome that upward buoyant force. It literally anchors the ice to the bottom. But here's where it gets interesting, and where the geomorphic impact comes in. PROFESSOR: As the anchor ice continues to grow, it accumulates more mass, and consequently, its buoyancy increases. Eventually, the upward buoyant force exceeds the adhesive bond holding it to the riverbed. Or, alternatively, the morning sun rises, warms the rocky bottom slightly, and releases the ice's grip. When that happens, the anchor ice detaches and floats to the surface. But it doesn't go up empty-handed. PROFESSOR: Because it was tightly bound to the riverbed, the rising ice sheet lifts whatever it was attached to—pebbles, heavy gravel, and even large rocks. This is a process geologists call ice rafting, which is the transport of riverbed materials by floating ice. In high-latitude rivers, like... well, portions of the Yukon River, this mechanism transports tons of coarse sediment miles downstream every single year, sediments that the normal water current would never be strong enough to move. PROFESSOR: So, what we see is a thermodynamic quirk—supercooling—driving a massive geological transport system. But there's also an ecological side to this. Anchor ice can completely blanket the riverbed, suffocating benthic organisms—that is, the small insects and larvae that live in the sediment. On the other hand, when the ice lifts off, it clears out accumulated fine silt, which actually helps keep the gravel clean for fish spawning in the spring. So, it's a double-edged sword, ecologically speaking. [Q17] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม อาจารย์: เอาละครับ วันนี้เราจะมาดูปรากฏการณ์ทางอุทกวิทยาที่ค่อนข้างแปลกประหลาด ซึ่งเกิดขึ้นในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวและมีอุณหภูมิเย็นจัด โดยปกติเวลาเราคิดถึงแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง เรามักจะนึกภาพแผ่นน้ำแข็งค่อย ๆ แผ่ขยายออกจากตลิ่งจนคลุมทั่วผิวน้ำในที่สุด แต่ในกระแสน้ำที่ปั่นป่วนและไหลเชี่ยว กระบวนการนี้จะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และจริง ๆ แล้วมันเริ่มขึ้นจากก้นแม่น้ำขึ้นมาเลยครับ กระบวนการนี้เกี่ยวข้องกับการก่อตัวของน้ำแข็งเป็นลำดับขั้นที่เรียกว่า น้ำแข็งฟราซิล (frazil ice) และน้ำแข็งยึดก้นน้ำ (anchor ice) อาจารย์: ก่อนอื่น เรามาพูดถึงสิ่งกระตุ้นทางอุณหพลศาสตร์กันก่อน การที่จะเกิดสิ่งนี้ได้ น้ำจะต้องอยู่ในสภาวะเย็นยิ่งยวด (supercooling) ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในคืนที่ท้องฟ้าโปร่งและมีลมแรง เมื่อแม่น้ำสูญเสียความร้อนไปยังชั้นบรรยากาศที่เย็นจัดอย่างรวดเร็วผ่านการเย็นตัวลงจากการแผ่รังสี เอิ่ม... นั่นก็คือการสูญเสียความร้อนผ่านรังสีความร้อนออกสู่อวกาศนั่นแหละครับ ทีนี้ สภาวะเย็นยิ่งยวดหมายถึงกระบวนการที่อุณหภูมิของของเหลวลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งปกติเล็กน้อย ซึ่งก็คือศูนย์องศาเซลเซียสสำหรับน้ำจืด โดยที่ตัวน้ำยังไม่เปลี่ยนสถานะเป็นของแข็ง ในทะเลสาบที่นิ่งสงบ สภาวะนี้อาจทำให้เกิดแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ บนผิวน้ำอย่างรวดเร็ว แต่ในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว การหมุนวนของน้ำอย่างต่อเนื่องจะขัดขวางไม่ให้เกิดแผ่นน้ำแข็งที่จับตัวกันแน่น แต่กลายเป็นว่าน้ำที่เย็นยิ่งยวดนี้จะสร้างผลึกรูปเข็มขนาดเล็กจิ๋วนับล้าน ๆ ผลึกแทน เราเรียกเศษผลึกจิ๋ว ๆ ที่ลอยตัวอยู่ในน้ำเหล่านี้ว่า น้ำแข็งฟราซิล อาจารย์: เนื่องจากรูปร่างและคุณสมบัติทางกายภาพของมัน ผลึกฟราซิลเหล่านี้จึงมีความเหนียวเหนอะหนะเป็นพิเศษ พวกมันจะมีชั้นน้ำเหลวบาง ๆ ที่พร้อมทำปฏิกิริยาเคลือบอยู่บนผิว ซึ่งทำให้เหนียวและเกาะติดได้ดีมากเมื่อไปชนเข้ากับวัตถุของแข็งที่เย็นจัดต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง ขณะที่มันหมุนวนไปตามกระแสน้ำที่ปั่นป่วน พวกมันจะเกาะติดกันเองจนกลายเป็นกลุ่มก้อนน้ำแข็งเหลว ๆ คล้ายโคลนเลน แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกมันจะไปเกาะติดกับท้องน้ำหรือก้นแม่น้ำครับ เมื่อผลึกเหนียว ๆ เหล่านี้เกาะติดกับก้อนหิน กรวด หรือพืชน้ำที่อยู่ก้นแม่น้ำ พวกมันก็จะสะสมตัวจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่หนาแน่นและมีลักษณะหยุ่น ๆ คล้ายฟองน้ำ ซึ่งเรียกว่า น้ำแข็งยึดก้นน้ำ... ครับ โทมัส มีอะไรเหรอ? นักศึกษา: เดี๋ยวครับอาจารย์ น้ำแข็งมันโตขึ้นมาจากก้นแม่น้ำจริง ๆ เหรอครับ? ผมคิดว่าน้ำแข็งมีความหนาแน่นน้อยกว่าน้ำเหลวมาโดยตลอด มันก็น่าจะลอยขึ้นมาข้างบนไม่ใช่เหรอครับ? อาจารย์: เป็นคำถามที่มีเหตุมีผลมากเลยครับโทมัส และคุณคิดถูกแล้วในเรื่องความหนาแน่น น้ำแข็งมีความสามารถในการลอยตัวอยู่แล้วโดยธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม แรงยึดติด ซึ่งก็คือการเกาะทางกลของผลึกฟราซิลที่เหนียว ๆ เหล่านี้กับเศษหินที่เย็นจัดก้นแม่น้ำ ในช่วงแรกมันจะมีแรงมากพอที่จะเอาชนะแรงลอยตัวที่ดันขึ้นข้างบนได้ มันจึงยึดน้ำแข็งไว้กับก้นแม่น้ำจริง ๆ แต่จุดนี้แหละครับที่น่าสนใจ และเป็นจุดที่ส่งผลกระทบทางธรณีสัณฐานตามมา อาจารย์: เมื่อน้ำแข็งยึดก้นน้ำเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ มันก็จะสะสมมวลมากขึ้น ส่งผลให้แรงลอยตัวของมันเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ในที่สุด แรงลอยตัวที่ดันขึ้นด้านบนก็จะมากกว่าแรงยึดเกาะที่ยึดมันไว้กับก้นแม่น้ำ หรืออีกทางหนึ่ง เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าและทำให้ก้นแม่น้ำที่เป็นหินอุ่นขึ้นเล็กน้อย แรงยึดเกาะของน้ำแข็งก็จะหลุดออก เมื่อเป็นเช่นนั้น น้ำแข็งยึดก้นน้ำก็จะหลุดออกและลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่มันไม่ได้ลอยขึ้นไปตัวเปล่าหรอกนะครับ อาจารย์: เนื่องจากมันยึดติดกับก้นแม่น้ำอย่างแน่นหนา แผ่นน้ำแข็งที่ลอยขึ้นมาจึงยกเอาสิ่งต่าง ๆ ที่มันเคยเกาะติดอยู่ขึ้นมาด้วย ไม่ว่าจะเป็นกรวดมน กรวดขนาดใหญ่ หรือแม้แต่ก้อนหินขนาดใหญ่ กระบวนการนี้ทางธรณีวิทยาเรียกว่า การพัดพาโดยน้ำแข็ง (ice rafting) ซึ่งเป็นการขนส่งตะกอนก้นแม่น้ำโดยอาศัยน้ำแข็งที่ลอยตัว ในแม่น้ำแถบละติจูดสูง อย่างเช่น... บางส่วนของแม่น้ำยูคอน กลไกนี้สามารถพัดพาตะกอนหยาบ ๆ หนักหลายตันไปตามน้ำได้ไกลหลายไมล์ในแต่ละปี ซึ่งตะกอนเหล่านี้ กระแสน้ำปกติไม่มีวันแรงพอที่จะพัดพาไปได้เลย อาจารย์: ดังที่เราเห็นว่า ความแปลกประหลาดทางอุณหพลศาสตร์ ซึ่งก็คือสภาวะเย็นยิ่งยวด ได้กลายเป็นตัวขับเคลื่อนระบบการขนส่งทางธรณีวิทยาขนาดใหญ่ แต่มันก็มีแง่มุมทางนิเวศวิทยาด้วยเช่นกัน น้ำแข็งยึดก้นน้ำสามารถปกคลุมก้นแม่น้ำได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งจะไปขัดขวางการหายใจของสิ่งมีชีวิตหน้าดิน (benthic organisms) นั่นคือ แมลงขนาดเล็กและตัวอ่อนที่อาศัยอยู่ในตะกอน ในทางกลับกัน เมื่อน้ำแข็งลอยตัวขึ้น มันจะช่วยชะล้างตะกอนดินเลนละเอียดที่สะสมอยู่ออกไป ซึ่งช่วยให้ก้อนกรวดสะอาดขึ้นและเหมาะสำหรับปลาที่จะมาวางไข่ในฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้น ในทางนิเวศวิทยาแล้ว มันจึงเป็นดาบสองคมครับ

(Shared with Q17.) [Q18] According to the professor, what environmental condition is necessary for supercooling to occur in a river?

คำแปล

จากที่อาจารย์อธิบาย เงื่อนไขทางสภาพแวดล้อมใดที่จำเป็นต่อการเกิดภาวะเย็นยิ่งยวด (supercooling) ในแม่น้ำ?

(Shared with Q17.) [Q19] Why does the professor mention the density of ice?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อที่ 17) [ข้อ 19] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงเรื่องความหนาแน่นของน้ำแข็ง?

(Shared with Q17.) [Q20] What is the relationship between anchor ice detachment and sediment transport?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาเสียงร่วมกับข้อ 17) [ข้อ 20] การหลุดลอยของน้ำแข็งที่เกาะอยู่ใต้ท้องน้ำ (anchor ice detachment) กับการพัดพาตะกอน (sediment transport) มีความสัมพันธ์กันอย่างไร?

(Shared with Q17.) [Q21] What can be inferred about the ecological impact of anchor ice on a river ecosystem?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 17) [Q21] จากข้อมูลในเรื่อง เราสามารถอนุมานเกี่ยวกับผลกระทบทางระบบนิเวศของน้ำแข็งยึดเกาะพื้นน้ำ (anchor ice) ต่อระบบนิเวศของแม่น้ำได้อย่างไรบ้าง

(Shared with Q17.) [Replay: "But it doesn't go up empty-handed."] [Q22] Why does the speaker say this:

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [เล่นซ้ำ: "แต่มันไม่ได้ลอยขึ้นไปตัวเปล่านะ"]

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a linguistics class. PROFESSOR: Good morning, everyone. Yesterday, we discussed Ferdinand de Saussure’s classic assertion that linguistic signs are arbitrary. That is, there’s no logical reason why the word "tree" represents a tall, leafy plant. The connection is purely conventional. But today, we’re diving into the counter-evidence: a field known as sound symbolism, or phonosemantics. This is the idea that vocal sounds themselves can carry intrinsic meaning, mapping directly onto physical properties in the real world. PROFESSOR: Now, you might think of onomatopoeia—words like "buzz" or "hiss" that mimic actual sounds. But sound symbolism goes much deeper. Consider what linguists call phonaesthemes. A phonaestheme is a specific sound sequence that is systematically coupled with a particular meaning, even though it doesn't function as a formal prefix or suffix. In English, a classic—sorry, a particularly vivid example is the "gl-" cluster. Think about words like "glow," "gleam," "glimmer," "glisten," and "glitter." They all share this "gl-" sound, and they all have to do with light or vision. It’s not a coincidence; it's a sub-morphemic pattern that our brains naturally group together. STUDENT: Excuse me, Professor. How is a phonaestheme different from regular onomatopoeia? Don't they both just connect sounds to things? PROFESSOR: That's a fair question, Tomas. Onomatopoeia is purely acoustic imitation. The word "buzz" sounds like the noise a bee makes. But a phonaestheme like "gl-" doesn't sound like light. Light doesn't make a sound! Instead, it’s a cross-modal mapping—our minds link an auditory sensation, the "gl-" sound, with a visual sensation, light. Another example is "sn-" in English: "snout," "snarl," "snort," "sniff," "sneeze." These aren't imitating noises; they are physically anchored to the nose or mouth. PROFESSOR: Now, let's take this a step further. In many languages, sound symbolism is highly grammaticalized through a class of words called ideophones. Ideophones are words that depict sensory imagery—not just sound, but also movement, texture, shape, or even psychological states. In English, we have very few, but in languages like Japanese or Basque, they are incredibly expressive. For instance, in Japanese, "goro-goro" depicts a heavy object rolling, while "pika-pika" represents something sparkling or shining. These aren't just informal slang; they are fully integrated into the vocabulary. PROFESSOR: For a long time, mainstream linguistics dismissed ideophones as exotic quirks. But recent cognitive experiments have challenged this. In one landmark study, researchers presented native English speakers, who had absolutely no knowledge of Japanese, with pairs of Japanese ideophones—say, "kasa-kasa" and "beta-beta"—and asked them to guess which one meant "dry" and which meant "sticky." If language were entirely arbitrary, the participants' accuracy should have been around fifty percent, right? Just random guessing. PROFESSOR: But... well, the results were astonishing. Participants consistently guessed the correct meanings at a rate significantly higher than chance. This suggests that certain phonetic features—like the contrast between soft, continuous consonant sounds and harsh, abrupt ones—have an intuitive, universal resonance. Our brains are naturally wired to associate certain acoustic patterns with specific tactile or visual qualities. So, while Saussure wasn't entirely wrong—after all, we still have to learn that "tree" means tree—the absolute arbitrariness of language is, uh, let's say, a bit of an oversimplification. We have this deep, evolutionary layer of sound-meaning mapping that we are only just beginning to fully investigate. [Q23] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาภาษาศาสตร์ อาจารย์: สวัสดีครับทุกคน เมื่อวานนี้เราได้พูดคุยเกี่ยวกับข้อสมมติฐานสุดคลาสสิกของ แฟร์ดินองด์ เดอ โซซูร์ (Ferdinand de Saussure) ที่ว่าสัญลักษณ์ทางภาษาเป็นการสมมติขึ้นอย่างไร้เหตุผล (arbitrary) นั่นคือ ไม่มีเหตุผลทางตรรกะใดเลยที่ว่าทำไมคำว่า "tree" (ต้นไม้) ถึงต้องแทนพืชต้นสูงที่มีใบดกหนา ความเชื่อมโยงนี้เป็นเพียงข้อตกลงร่วมกันในสังคมเท่านั้น แต่ในวันนี้ เราจะมาเจาะลึกหลักฐานที่โต้แย้งแนวคิดนี้ ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่รู้จักกันในชื่อ "สัญลักษณ์ทางเสียง" (sound symbolism) หรือ "สัทศาสตร์ความหมาย" (phonosemantics) แนวคิดนี้เสนอว่าตัวเสียงพูดเองสามารถสื่อความหมายในตัวเองได้ โดยเชื่อมโยงโดยตรงกับคุณลักษณะทางกายภาพในโลกแห่งความเป็นจริง อาจารย์: ทีนี้ พวกคุณอาจจะนึกถึงคำเลียนเสียงธรรมชาติ (onomatopoeia) อย่างคำว่า "buzz" (เสียงผึ้งบิน) หรือ "hiss" (เสียงขู่ฟ่อ) ที่เลียนแบบเสียงจริง ๆ แต่เรื่องสัญลักษณ์ทางเสียงนั้นลึกซึ้งกว่านั้นมาก ลองพิจารณาสิ่งที่นักภาษาศาสตร์เรียกว่า "หน่วยเสียงสื่อความหมาย" (phonaesthemes) ดูครับ หน่วยเสียงสื่อความหมายคือชุดของเสียงเฉพาะที่จับคู่อย่างเป็นระบบกับความหมายเฉพาะอย่าง แม้ว่าจะไม่ได้ทำหน้าที่เป็นอุปสรรค (prefix) หรือปัจจัย (suffix) อย่างเป็นทางการก็ตาม ในภาษาอังกฤษ ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดเจนมากคือกลุ่มเสียง "gl-" ลองนึกถึงคำอย่าง "glow" (เปล่งแสง), "gleam" (ส่องประกาย), "glimmer" (ริบหรี่), "glisten" (แวววาว) และ "glitter" (ระยิบระยับ) คำเหล่านี้ต่างก็ใช้เสียง "gl-" เหมือนกัน และทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับแสงสว่างหรือการมองเห็น นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะครับ แต่มันเป็นรูปแบบย่อยของหน่วยคำ (sub-morphemic pattern) ที่สมองของเราจัดกลุ่มเข้าด้วยกันโดยธรรมชาติ นักศึกษา: ขออนุญาตค่ะอาจารย์ หน่วยเสียงสื่อความหมาย (phonaestheme) ต่างจากคำเลียนเสียงธรรมชาติทั่วไปอย่างไรคะ ทั้งสองอย่างไม่ได้แค่เชื่อมโยงเสียงเข้ากับสิ่งต่าง ๆ เหมือนกันหรอกเหรอคะ อาจารย์: เป็นคำถามที่ดีมากครับโทมัส คำเลียนเสียงธรรมชาติคือการเลียนแบบเสียงทางกายภาพล้วน ๆ เช่น คำว่า "buzz" มีเสียงคล้ายกับเสียงที่ผึ้งทำ แต่หน่วยเสียงสื่อความหมายอย่าง "gl-" ไม่ได้มีเสียงเหมือนแสงสว่าง เพราะแสงสว่างไม่มีเสียงครับ! แต่มันคือ "การเชื่อมโยงข้ามประสาทสัมผัส" (cross-modal mapping) ซึ่งจิตใจของเราเชื่อมโยงการรับรู้ทางเสียง (เสียง "gl-") เข้ากับการรับรู้ทางสายตา (แสงสว่าง) อีกตัวอย่างหนึ่งคือเสียง "sn-" ในภาษาอังกฤษ เช่น "snout" (จมูกสัตว์), "snarl" (แยกเขี้ยวขู่), "snort" (พ่นลมหายใจทางจมูก), "sniff" (สูดกลิ่น) และ "sneeze" (จาม) คำเหล่านี้ไม่ได้เลียนเสียงเหตุการณ์ต่าง ๆ แต่พวกมันยึดโยงทางกายภาพกับจมูกหรือปากครับ อาจารย์: ทีนี้ ลองก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง ในหลาย ๆ ภาษา เรื่องสัญลักษณ์ทางเสียงได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นระบบไวยากรณ์ผ่านกลุ่มคำที่เรียกว่า "คำแสดงภาพลักษณ์ทางประสาทสัมผัส" (ideophones) คำแสดงภาพลักษณ์ทางประสาทสัมผัสคือคำที่พรรณนาถึงภาพจินตนาการทางประสาทสัมผัส ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเคลื่อนไหว เนื้อสัมผัส รูปร่าง หรือแม้แต่สภาพทางจิตใจ ในภาษาอังกฤษเรามีคำประเภทนี้น้อยมาก แต่ในภาษาอย่างภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาบาสก์ (Basque) คำเหล่านี้สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างยอดเยี่ยม ตัวอย่างเช่น ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า "goro-goro" สื่อถึงวัตถุหนัก ๆ ที่กำลังกลิ้งอยู่ ในขณะที่ "pika-pika" แทนสิ่งที่มีประกายหรือระยิบระยับ คำเหล่านี้ไม่ใช่แค่คำสแลงที่ไม่เป็นทางการนะครับ แต่เป็นคำที่ถูกรวมเข้ากับคำศัพท์ทั่วไปอย่างสมบูรณ์ อาจารย์: เป็นเวลานานมาแล้วที่ภาษาศาสตร์กระแสหลักมองข้ามคำแสดงภาพลักษณ์ทางประสาทสัมผัสเหล่านี้ โดยคิดว่าเป็นเพียงลักษณะเฉพาะที่แปลกประหลาดเท่านั้น แต่การทดลองทางปัญญาเมื่อไม่นานมานี้ได้ท้าทายแนวคิดนี้ ในการศึกษาครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง นักวิจัยได้นำเสนอคำแสดงภาพลักษณ์ทางประสาทสัมผัสภาษาญี่ปุ่นที่เป็นคู่กัน เช่น "kasa-kasa" (สาก/แห้ง) และ "beta-beta" (เหนียวเหนอะหนะ) ให้กับผู้พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ ซึ่งไม่มีความรู้ภาษาญี่ปุ่นเลย แล้วให้พวกเขาทายว่าคำไหนแปลว่า "แห้ง" และคำไหนแปลว่า "เหนียว" หากภาษาเป็นเรื่องของการสมมติขึ้นอย่างไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง ความถูกต้องของผู้เข้าร่วมการทดลองก็ควรจะอยู่ที่ประมาณร้อยละห้าสิบใช่ไหมครับ? เหมือนกับการเดาสุ่มทั่วไป อาจารย์: แต่... ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าทึ่งมากครับ ผู้เข้าร่วมการทดลองสามารถทายความหมายที่ถูกต้องได้อย่างสม่ำเสมอในอัตราที่สูงกว่าการสุ่มเดาอย่างมีนัยสำคัญ สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าลักษณะทางสัทศาสตร์บางประการ เช่น ความแตกต่างระหว่างเสียงพยัญชนะที่นุ่มนวลและต่อเนื่อง กับเสียงพยัญชนะที่กระด้างและขาดตอน มีการสั่นสะเทือนที่เข้าใจได้ง่ายและเป็นสากล สมองของเราได้รับการเชื่อมต่อมาโดยธรรมชาติให้เชื่อมโยงรูปแบบเสียงบางอย่างเข้ากับคุณลักษณะเฉพาะทางสัมผัสหรือการมองเห็น ดังนั้น แม้ว่าโซซูร์จะไม่ได้ผิดไปเสียหมด—เพราะอย่างไรเราก็ยังคงต้องเรียนรู้ว่าคำว่า "tree" หมายถึงต้นไม้—แต่ความเชื่อที่ว่าภาษาเป็นเรื่องของการสมมติขึ้นอย่างไร้เหตุผลแบบร้อยเปอร์เซ็นต์นั้น ถือว่าเป็นการสรุปที่ง่ายเกินไปนิดนึงครับ เรามีโครงสร้างการเชื่อมโยงระหว่างเสียงกับความหมายที่ลึกซึ้งและมีวิวัฒนาการมาอย่างยาวนาน ซึ่งเราเพิ่งจะเริ่มศึกษาค้นคว้ากันอย่างจริงจังเท่านั้นเองครับ

(Shared with Q23.) [Q24] According to the professor, what distinguishes phonaesthemes from onomatopoeia?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 24] ตามที่อาจารย์กล่าว อะไรคือสิ่งที่ทำให้ phonaesthemes แตกต่างจากคำเลียนเสียงธรรมชาติ (onomatopoeia)?

(Shared with Q23.) [Q25] In the study involving Japanese ideophones, what two outcomes or conditions were observed? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ข้อมูลร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 25] จากการศึกษาเกี่ยวกับคำเลียนเสียงและท่าทาง (ideophones) ในภาษาญี่ปุ่น ผลลัพธ์หรือเงื่อนไข 2 ข้อใดที่พบในการศึกษานี้? เลือกคำตอบ 2 ข้อ

(Shared with Q23.) [Q26] Why does the professor discuss the English consonant cluster 'gl-'?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 26] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงกลุ่มพยัญชนะ 'gl-' ในภาษาอังกฤษ?

(Shared with Q23.) [Q27] What does the professor imply about the traditional linguistic view of language arbitrariness?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 23) [Q27] ศาสตราจารย์พูดเป็นนัยอย่างไรเกี่ยวกับแนวคิดดั้งเดิมทางภาษาศาสตร์ที่ว่าภาษาไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างเสียงและความหมาย (language arbitrariness)

(Shared with Q23.) [Replay: "But... well, the results were astonishing."] [Q28] Why does the speaker say this:

คำแปล

(ใช้ข้อมูลร่วมกับข้อ 23) [เล่นซ้ำ: "แต่... คือว่า ผลลัพธ์ที่ออกมามันน่าทึ่งมากเลยครับ"]