ข้อสอบฝึก TOEFL การฟัง ชุดที่ 7

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a professor. STUDENT: Hi, Professor. Thank you for meeting with me during your office hours today. I wanted to talk about my draft proposal for the environmental science paper on urban bee populations. I am having some trouble with the assignment guidelines. PROFESSOR: Hello, Sofia. It is good to see you. Yes, I read your draft proposal, and your topic on urban bees is excellent. What exactly is the trouble you are having with the guidelines? STUDENT: Well, it is the page limit. Right now, my draft is eight pages long. But the project guidelines say the final paper must be exactly five pages. I am really worried because I do not know what I should cut out. Also, uh, I mean, I wanted to ask if the bibliography counts as part of those five pages. PROFESSOR: Ah, I see. That is a very common question. Let me reassure you: the bibliography does not count toward the five-page limit. That page is extra. But without the bibliography, your main text is still seven pages, which is still too long. STUDENT: Yes, that is true. It is still seven pages. I wrote a very long introduction to explain the history of urban beekeeping, and that section alone took three pages. I thought it was important to give all that background. PROFESSOR: I understand. Background history is interesting, but for a short proposal, you only need a brief summary. First, you should focus on your specific research question. Next, you need to explain your methods. My advice is to cut your introduction down to just one page. That will instantly save you two pages and bring you to the limit. STUDENT: Oh, that makes a lot of sense. If I shorten the introduction to one page, the rest of my paper will fit perfectly. I want to make sure I get it right. Can I still email you the new version before the final deadline on Friday? PROFESSOR: Yes, absolutely. Please email it to me by Thursday morning. That way, I will have time to look at it and give you some quick feedback before you submit the final version on Friday afternoon. STUDENT: That is perfect. I will work on shortening the introduction tonight and send it to you tomorrow. Thank you so much for your help! [Q1] Why does the student go to see the professor?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ นักศึกษา: สวัสดีค่ะอาจารย์ ขอบคุณที่สละเวลาให้หนูเข้าพบในช่วงชั่วโมงให้คำปรึกษาในวันนี้นะคะ หนูอยากจะมาพูดคุยเกี่ยวกับร่างข้อเสนอโครงงานสำหรับรายงานวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมเรื่องประชากรผึ้งในเมืองค่ะ พอดีหนูกำลังมีปัญหาเกี่ยวกับเกณฑ์การทำงานที่ได้รับมอบหมายนิดหน่อยค่ะ อาจารย์: สวัสดีโซเฟีย ยินดีที่ได้เจอนะ ครูได้อ่านร่างข้อเสนอโครงงานของเธอแล้ว หัวข้อเรื่องผึ้งในเมืองของเธอยอดเยี่ยมมากเลย ว่าแต่ปัญหาที่เธอเจอเกี่ยวกับเกณฑ์ของงานคืออะไรหรือ? นักศึกษา: คือเรื่องการจำกัดจำนวนหน้าค่ะ ตอนนี้ร่างของหนูยาวแปดหน้า แต่เกณฑ์ของโครงงานบอกว่ารายงานฉบับสมบูรณ์ต้องมีความยาวห้าหน้าพอดี หนูเครียดมากเลยค่ะเพราะไม่รู้ว่าจะตัดส่วนไหนออกดี แล้วก็... เอ่อ คือหนูอยากถามว่าส่วนบรรณานุกรมนับรวมในห้าหน้านั้นด้วยไหมคะ? อาจารย์: อ้อ เข้าใจแล้ว เป็นคำถามที่พบบ่อยมากเลย ครูขอให้เธอสบายใจได้นะว่าบรรณานุกรมไม่นับรวมในเกณฑ์ห้าหน้านั้น หน้านั้นถือเป็นส่วนเกินได้ แต่ถึงจะไม่มีบรรณานุกรม เนื้อหาหลักของเธอก็ยังยาวตั้งเจ็ดหน้า ซึ่งก็ยังยาวเกินไปอยู่ดีนะ นักศึกษา: ใช่ค่ะ จริงด้วยค่ะ ก็ยังตั้งเจ็ดหน้าอยู่ดี พอดีหนูเขียนบทนำยาวมากเพื่ออธิบายประวัติศาสตร์ของการเลี้ยงผึ้งในเมือง แค่ส่วนนั้นส่วนเดียวก็ปาเข้าไปสามหน้าแล้วค่ะ หนูคิดว่าการให้ข้อมูลภูมิหลังทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องสำคัญน่ะค่ะ อาจารย์: ครูเข้าใจนะ ข้อมูลภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ก็น่าสนใจดี แต่สำหรับข้อเสนอโครงงานสั้นๆ แบบนี้ เธอต้องการแค่การสรุปย่อๆ เท่านั้น ขั้นแรก เธอควรเน้นไปที่คำถามการวิจัยเฉพาะเจาะจงของเธอ ต่อมาก็ต้องอธิบายวิธีดำเนินการวิจัย คำแนะนำของครูคือให้ตัดบทนำลงเหลือแค่หน้าเดียว วิธีนี้จะช่วยลดจำนวนหน้าไปได้ทันทีสองหน้าและทำให้ความยาวตรงตามเกณฑ์พอดีเลย นักศึกษา: โอ๋ จริงด้วยค่ะ สมเหตุสมผลมากเลย ถ้าหนูย่นย่อบทนำเหลือหน้าเดียว ส่วนที่เหลือของรายงานก็จะพอดีเป๊ะเลยค่ะ หนูอยากมั่นใจว่าทำได้ถูกต้อง หนูยังสามารถส่งอีเมลฉบับปรับปรุงใหม่ให้อาจารย์ดูก่อนกำหนดส่งจริงในวันศุกร์ได้ไหมคะ? อาจารย์: ได้แน่นอนเลยจ้ะ ส่งอีเมลมาให้ครูภายในเช้าวันพฤหัสบดีนะ ครูจะได้มีเวลาดูและให้ข้อเสนอแนะสั้นๆ ก่อนที่เธอจะส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ในบ่ายวันศุกร์ นักศึกษา: ยอดเยี่ยมเลยค่ะ คืนนี้หนูจะรีบย่อบทนำและส่งให้อาจารย์วันพรุ่งนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือมากๆ ค่ะ!

(Shared with Q1.) [Q2] According to the professor, what is true about the bibliography?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 1) [ข้อ 2] จากที่อาจารย์อธิบาย ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับบรรณานุกรม (bibliography)

(Shared with Q1.) [Q3] What does the professor advise the student to do with her introduction?

คำแปล

(ใช้ไฟล์เสียงร่วมกับข้อ 1) [ข้อ 3] ศาสตราจารย์แนะนำให้นักศึกษาทำอย่างไรกับบทนำ (introduction) ของเธอ?

(Shared with Q1.) [Q4] What can be inferred about the student's research proposal?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาเสียงร่วมกับข้อที่ 1) [คำถามข้อที่ 4] เราสามารถสรุปหรืออนุมานอะไรได้บ้างเกี่ยวกับโครงร่างการวิจัย (research proposal) ของนักศึกษา?

(Shared with Q1.) [Replay: "Yes, I read your draft proposal, and your topic on urban bees is excellent."] [Q5] Why does the professor say this:

คำแปล

[เปิดซ้ำ: "ใช่ ครูได้อ่านร่างข้อเสนอของคุณแล้ว และหัวข้อเรื่องผึ้งในเมืองของคุณก็ยอดเยี่ยมมากเลย"]

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a biology class. PROFESSOR: Yesterday we discussed how animals use scent or calls to recognize their relatives. Today, we're shifting our focus to the plant kingdom. It might sound surprising, but plants also exhibit what we call kin recognition. This is the ability of an organism to distinguish between close genetic relatives and unrelated individuals of the same species. For a long time, scientists thought plants just competed blindly with any neighbor for resources like water and light. But recent studies show they can actually identify their siblings—seeds from the same mother plant—and act cooperatively. Now, how do they do this without eyes or ears? The answer lies underground, primarily through root exudates. Root exudates are chemical compounds—like sugars, amino acids, and other metabolites—that roots secrete into the surrounding soil. Think of these exudates as a chemical signature, unique to each plant's genetic makeup. Yes, Lukas? STUDENT: So, if a plant detects a sibling's chemical signature, how does it react? Does it stop growing? PROFESSOR: Not exactly. Instead of stopping growth entirely, it modifies its resource allocation. In a famous experiment with a beach plant called the sea rocket, when plants were potted with strangers, they aggressively grew more roots to compete for nutrients. But when potted with siblings, they restricted their root growth. They, uh, they shared the space rather than trying to crowd each other out. But it gets even more sophisticated in forest ecosystems, thanks to common mycorrhizal networks, or CMNs. CMNs are underground webs of fungal threads that physically connect the root systems of multiple plants. These fungi trade soil nutrients for plant sugars. But here's the fascinating part: older 'mother trees' use these fungal networks to recognize and support their own offspring. In Douglas fir forests, researchers tracked isotopes and found that mature trees preferentially channel carbon and defense signals through the CMN to seedlings that are their direct kin, while offering far less support to unrelated seedlings of the exact same species. Now, some skeptics might say, 'Well, maybe the fungi are choosing where to send the nutrients, not the trees.' And that's a fair point. But experiments where fungal variables were controlled still showed that the mother tree actively regulates its resource distribution based on genetic relatedness. This challenges our traditional view of forests as purely competitive battlegrounds. Instead, they operate more like complex, cooperative family networks. [Q6] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาชีววิทยา อาจารย์: เมื่อวานนี้เราได้พูดคุยกันเรื่องที่สัตว์ใช้กลิ่นหรือเสียงร้องในการจดจำเครือญาติของพวกมัน วันนี้เราจะเปลี่ยนมาเน้นที่อาณาจักรพืชกันบ้างครับ มันอาจจะฟังดูน่าประหลาดใจนะครับ แต่พืชเองก็มีพฤติกรรมที่เราเรียกว่า "การจำแนกญาติ" (kin recognition) เช่นกัน สิ่งนี้คือความสามารถของสิ่งมีชีวิตในการแยกแยะระหว่างญาติสนิททางพันธุกรรมกับสมาชิกตัวอื่นในสปีชีส์เดียวกันที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดครับ เป็นเวลานานมาแล้วที่นักวิทยาศาสตร์คิดว่าพืชแย่งชิงทรัพยากรอย่างน้ำและแสงแดดกับต้นไม้ข้างเคียงอย่างหลับหูหลับตา แต่การศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้แสดงให้เห็นว่าพวกมันสามารถระบุพี่น้องของตัวเอง ซึ่งก็คือเมล็ดที่มาจากต้นแม่เดียวกัน และร่วมมือกันได้จริง ๆ ครับ ทีนี้ พวกมันทำแบบนี้ได้อย่างไรโดยไม่มีตาหรือหู? คำตอบอยู่ใต้ดินครับ โดยหลัก ๆ แล้วผ่านทาง "สารคัดหลั่งจากราก" (root exudates) สารคัดหลั่งจากรากคือสารประกอบทางเคมี เช่น น้ำตาล กรดอะมิโน และสารเมแทบอไลต์อื่น ๆ ที่รากปล่อยออกมาสู่ดินรอบ ๆ ให้คิดว่าสารคัดหลั่งเหล่านี้เป็นเหมือนลายเซ็นเคมีเฉพาะตัว ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตามพันธุกรรมของพืชแต่ละต้นครับ... มีอะไรไหมครับ ลูคัส? นักศึกษา: แล้วถ้าพืชตรวจพบลายเซ็นเคมีของพี่น้อง มันจะมีปฏิกิริยาอย่างไรครับ? มันจะหยุดโตเลยหรือเปล่า? อาจารย์: ไม่ถึงขนาดนั้นครับ แทนที่จะหยุดเติบโตโดยสิ้นเชิง มันจะปรับเปลี่ยนการจัดสรรทรัพยากรแทน ในการทดลองที่มีชื่อเสียงกับพืชชายหาดที่เรียกว่า "ซีร็อคเก็ต" (sea rocket) เมื่อปลูกพืชนี้ในกระถางเดียวกับพืชต้นอื่นที่ไม่ใช่ญาติ พวกมันจะเร่งขยายรากอย่างรวดเร็วเพื่อแย่งชิงสารอาหาร แต่เมื่อปลูกในกระถางเดียวกับพืชที่เป็นพี่น้อง พวกมันกลับจำกัดการเติบโตของราก พวกมัน... เอ้อ... แบ่งปันพื้นที่กันแทนที่จะพยายามเบียดเสียดกันครับ แต่มันยังมีความซับซ้อนยิ่งกว่านั้นอีกในระบบนิเวศป่าไม้ ต้องขอบคุณ "เครือข่ายไมคอร์ไรซาร่วม" หรือ CMNs ครับ CMNs คือโครงข่ายใยรากใต้ดินของเชื้อราที่เชื่อมต่อระบบรากของพืชหลาย ๆ ต้นเข้าด้วยกัน เชื้อราเหล่านี้จะนำสารอาหารในดินมาแลกเปลี่ยนกับน้ำตาลของพืชครับ แต่ส่วนที่น่าทึ่งคือ "ต้นไม้แม่" ที่มีอายุมากกว่าจะใช้เครือข่ายเชื้อราเหล่านี้ในการจดจำและช่วยเหลือลูก ๆ ของมันเอง ในป่าสนดักลาส (Douglas fir) นักวิจัยได้ติดตามไอโซโทปและพบว่าต้นไม้ที่โตเต็มที่เลือกที่จะส่งคาร์บอนและสัญญาณเตือนภัยผ่าน CMN ไปยังต้นกล้าที่เป็นสายเลือดตรงของมันเองเป็นหลัก ในขณะที่ให้ความช่วยเหลือน้อยกว่ามากแก่ต้นกล้าอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันแม้จะเป็นพืชชนิดเดียวกันเป๊ะ ๆ ก็ตาม ทีนี้ ผู้ที่เคลือบแคลงสงสัยบางคนอาจจะแย้งว่า "อืม บางทีเชื้อราอาจจะเป็นฝ่ายเลือกเองว่าจะส่งสารอาหารไปที่ไหน ไม่ใช่ต้นไม้หรอก" ซึ่งนั่นก็เป็นข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผลครับ แต่การทดลองที่ควบคุมตัวแปรเรื่องเชื้อราแล้ว ก็ยังแสดงให้เห็นว่าต้นไม้แม่เป็นผู้ควบคุมการกระจายทรัพยากรอย่างแข็งขันตามความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม สิ่งนี้ท้าทายมุมมองเดิมของเราที่มองว่าป่าเป็นเพียงสนามรบของการแข่งขันอย่างสิ้นเชิง แต่จริง ๆ แล้ว พวกมันทำงานเหมือนกับเครือข่ายครอบครัวที่ร่วมมือกันอย่างซับซ้อนมากกว่าครับ

(Shared with Q6.) [Q7] According to the professor, what are root exudates?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [ข้อ 7] ตามที่อาจารย์กล่าวไว้ สารคัดหลั่งจากราก (root exudates) คืออะไร?

(Shared with Q6.) [Q8] According to the lecture, in what ways do mature Douglas fir trees cooperate with their kin? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [Q8] จากการบรรยาย ต้นดักลาสเฟอร์ (Douglas fir) ที่โตเต็มวัยร่วมมือช่วยเหลือต้นอ่อนที่เป็นเครือญาติของพวกมันในลักษณะใดบ้าง? (เลือก 2 คำตอบ)

(Shared with Q6.) [Q9] Why does the professor mention the perspective of skeptics regarding fungal networks?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [Q9] ทำไมอาจารย์ถึงกล่าวถึงมุมมองของกลุ่มผู้ที่ยังไม่ปักใจเชื่อ (skeptics) เกี่ยวกับเครือข่ายใยรา?

(Shared with Q6.) [Q10] What did researchers observe when sea rocket plants were potted with unrelated plants?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [Q10] นักวิจัยสังเกตเห็นอะไรเมื่อนำต้นซีร็อคเก็ต (sea rocket) ไปปลูกในกระถางเดียวกับพืชต้นอื่นที่ไม่ใช่พืชสายพันธุ์เดียวกัน?

(Shared with Q6.) [Replay: "They, uh, they shared the space rather than trying to crowd each other out."] [Q11] Why does the speaker say this:

คำแปล

[เล่นซ้ำ: "พวกมัน... เอ่อ พวกมันแบ่งปันพื้นที่กัน แทนที่จะพยายามโตเบียดกันเพื่อแย่งพื้นที่"]

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a registrar's office administrator. STUDENT: Hi there. I'm hoping you can help me with my graduation audit. I received an email saying I'm three credits short of the requirement for my bachelor's degree in environmental science, but... well, I'm pretty sure I have enough. STAFF: Hello. Let's take a look. What is your student ID number? ... Okay, Sofia. I see your record here. According to the system, you have 117 completed credits, and you need 120 to graduate. Are you currently enrolled in any other classes? STUDENT: Yes, I'm taking 15 credits this semester, which should bring me to, uh, wait, 132 total. But the audit says I only have 117 completed, which doesn't include the internship I did last summer. That was supposed to be worth three credits. STAFF: Ah, the summer internship. Did you register that with the department before you started? STUDENT: Yes, I did. My advisor, Professor Evans, approved it. I have the signed approval form right here, actually. STAFF: Okay, that's the pre-approval. But to actually get those credits on your transcript, you needed to submit a completed Internship Credit Validation Form—that's Form 402—along with a brief evaluation from your internship supervisor. Our deadline for submitting summer credit validation forms was October 15th. Today is, let's see, November 10th. So that's why it's not showing up. STUDENT: Oh, no. I thought... I thought Professor Evans would submit it directly to you once I emailed her my supervisor's evaluation. I didn't realize I had to submit a separate form myself. Is it too late to get those credits? I really need them to graduate in the spring. STAFF: Don't worry, it's not impossible to fix. You can still submit the form late, but you'll have to file a late-submission petition. It requires a signature from your department chair—not just your advisor—and there is a forty-five dollar late fee. STUDENT: Forty-five dollars? That's... well, I guess I don't have much of a choice. How long does the petition take to process? STAFF: Usually about two weeks once we receive all the paperwork and the payment. Since your graduation isn't until the end of the spring term, we have plenty of time. But I'd recommend getting that department chair's signature as soon as possible, because they can be hard to track down during midterms. STUDENT: Right, Dr. Ramirez is usually very busy. I'll head over to her office right now to see if she's in. Where do I get Form 402 and the petition form? STAFF: You can download both of them from our office website under the 'Student Forms' tab. Just print them out, get the signature, and bring them back here with the payment. We accept cards or student account billing. STUDENT: Great. Thank you so much for clarifying this. I was really panicking. STAFF: You're welcome. We'll get it sorted out. [Q12] Why does the student go to see the registrar's office administrator?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษาและเจ้าหน้าที่สำนักทะเบียน นักศึกษา: สวัสดีค่ะ พอดีอยากให้ช่วยตรวจสอบเรื่องผลการตรวจสอบการสำเร็จการศึกษา (graduation audit) หน่อยค่ะ ฉันได้รับอีเมลแจ้งว่าหน่วยกิตของฉันยังขาดอีก 3 หน่วยกิตถึงจะครบเกณฑ์สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม แต่... คือฉันค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองสะสมหน่วยกิตครบแล้วนะคะ เจ้าหน้าที่: สวัสดีครับ มาลองดูกันนะ เลขประจำตัวนักศึกษาของคุณคืออะไรครับ? ... โอเค คุณโซเฟียนะ ผมเห็นข้อมูลของคุณแล้ว ในระบบระบุว่าคุณสะสมหน่วยกิตครบไปแล้ว 117 หน่วยกิต และคุณต้องมี 120 หน่วยกิตถึงจะจบการศึกษา ตอนนี้คุณกำลังเรียนวิชาอื่นอยู่ด้วยไหมครับ? นักศึกษา: ใช่ค่ะ เทอมนี้ฉันลงเรียนไป 15 หน่วยกิต ซึ่งถ้ารวมกันแล้ว ก็น่าจะเป็น... เอ๊ะ เดี๋ยวนะคะ ทั้งหมด 132 หน่วยกิต แต่ผลการตรวจสอบบอกว่าฉันสะสมไปได้แค่ 117 หน่วยกิต ซึ่งไม่ได้รวมการฝึกงานเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมาด้วยน่ะค่ะ จริง ๆ การฝึกงานนั้นควรจะมีค่า 3 หน่วยกิตนะคะ เจ้าหน้าที่: อ๋อ การฝึกงานช่วงฤดูร้อน คุณได้ลงทะเบียนเรื่องนี้กับทางภาควิชาก่อนเริ่มฝึกงานหรือเปล่าครับ? นักศึกษา: ใช่ค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษาของฉัน ศาสตราจารย์เอวานส์ ได้อนุมัติแล้ว จริง ๆ ฉันมีเอกสารอนุมัติที่มีลายเซ็นอยู่ตรงนี้ด้วยค่ะ เจ้าหน้าที่: โอเค นั่นเป็นแค่การอนุมัติล่วงหน้าครับ แต่การที่จะได้หน่วยกิตนั้นไปลงในใบแสดงผลการเรียนจริง ๆ คุณต้องยื่นแบบฟอร์มยืนยันหน่วยกิตการฝึกงาน ซึ่งก็คือ 'Form 402' ที่กรอกข้อมูลครบถ้วน พร้อมกับใบประเมินผลสั้น ๆ จากผู้ดูแลการฝึกงานของคุณด้วยครับ กำหนดการยื่นแบบฟอร์มยืนยันหน่วยกิตช่วงฤดูร้อนคือวันที่ 15 ตุลาคม แต่วันนี้ วันที่... ขอผมดูหน่อยนะ วันที่ 10 พฤศจิกายนแล้ว นั่นคือสาเหตุที่มันยังไม่แสดงในระบบครับ นักศึกษา: แย่แล้วสิคะ ฉันคิดว่า... คิดว่าศาสตราจารย์เอวานส์จะส่งให้คุณโดยตรงหลังจากที่ฉันส่งอีเมลใบประเมินผลของผู้ดูแลไปให้ท่านแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าตัวเองต้องส่งแบบฟอร์มแยกต่างหากเองด้วย ตอนนี้สายเกินไปที่จะขอหน่วยกิตพวกนั้นหรือยังคะ? ฉันจำเป็นต้องใช้มันเพื่อจบการศึกษาในภาคเรียนฤดูใบไม้ผลินี้จริง ๆ ค่ะ เจ้าหน้าที่: ไม่ต้องกังวลไปครับ มันยังมีทางแก้ไขอยู่ คุณยังสามารถยื่นแบบฟอร์มล่าช้าได้ แต่คุณต้องยื่นคำร้องขอส่งล่าช้า (late-submission petition) ซึ่งต้องมีลายเซ็นของหัวหน้าภาควิชา ไม่ใช่แค่ลายเซ็นอาจารย์ที่ปรึกษานะครับ และมีค่าธรรมเนียมการส่งล่าช้า 45 ดอลลาร์ครับ นักศึกษา: 45 ดอลลาร์เลยเหรอคะ? นั่นมัน... เฮ้อ แต่ฉันคงไม่มีทางเลือกมากนัก คำร้องนี้ใช้เวลาดำเนินการนานเท่าไรคะ? เจ้าหน้าที่: ปกติจะใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์หลังจากที่เราได้รับเอกสารและค่าธรรมเนียมครบถ้วนครับ เนื่องจากคุณจะยังไม่จบการศึกษาจนกว่าจะสิ้นสุดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ เราจึงยังมีเวลาอีกเยอะครับ แต่ผมแนะนำให้ไปขอลายเซ็นหัวหน้าภาควิชาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะครับ เพราะช่วงสอบกลางภาคแบบนี้อาจจะตามตัวพวกท่านได้ยากหน่อย นักศึกษา: จริงด้วยค่ะ ปกติ ดร. รามิเรซ งานยุ่งมาก ๆ ฉันจะลองไปที่ห้องทำงานของท่านตอนนี้เลย เผื่อว่าท่านจะอยู่ แล้วฉันจะหาแบบฟอร์ม 402 กับใบคำร้องได้จากที่ไหนคะ? เจ้าหน้าที่: คุณสามารถดาวน์โหลดทั้งสองแบบฟอร์มได้จากเว็บไซต์ของสำนักงานเรา ภายใต้แท็บ 'Student Forms' ครับ แค่พิมพ์ออกมา ขอลายเซ็น แล้วนำกลับมายื่นที่นี่พร้อมชำระเงินครับ เรายินดีรับทั้งบัตรหรือจะเรียกเก็บเงินผ่านบัญชีนักศึกษาก็ได้ครับ นักศึกษา: ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยอธิบายให้เข้าใจ ตอนแรกฉันสติแตกมากเลยค่ะ เจ้าหน้าที่: ยินดีครับ เดี๋ยวเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยครับ

(Shared with Q12.) [Q13] According to the administrator, why are the student's internship credits missing from her audit?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 13] จากข้อมูลของเจ้าหน้าที่ เพราะเหตุใดหน่วยกิตการฝึกงานของนักศึกษาจึงไม่ปรากฏในใบตรวจสอบผลการเรียน (audit) ของเธอ?

(Shared with Q12.) [Q14] What can be inferred about the department chair, Dr. Ramirez?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 14] เราสามารถอนุมานอะไรได้บ้างเกี่ยวกับหัวหน้าภาควิชา ดร. รามิเรซ (Dr. Ramirez)?

(Shared with Q12.) [Q15] Why does the administrator mention October 15th?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 15] ทำไมเจ้าหน้าที่ถึงพูดถึงวันที่ 15 ตุลาคม?

(Shared with Q12.) [Replay: "Forty-five dollars? That's... well, I guess I don't have much of a choice."] [Q16] Why does the student say this:

คำแปล

45 ดอลลาร์เหรอ? นั่นมัน... เฮ้อ ฉันคิดว่าฉันคงไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะ

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a geophysics class. PROFESSOR: Today, we're venturing into a branch of geophysics that bridges meteorology and seismology, focusing on a phenomenon known as a cryoseism—often colloquially referred to as a frost quake. Now, unlike tectonic earthquakes, which are driven by the movement of tectonic plates deep within the Earth's crust, a cryoseism is a non-tectonic seismic event. It's caused by a sudden, rapid freezing of water-saturated soil or rock. When temperatures plummet rapidly, the water trapped underground freezes. And as we know, water expands when it freezes, which exerts immense hydrostatic pressure on the surrounding frozen ground. When this pressure exceeds the shear strength of the soil or rock, it ruptures violently, producing loud booming sounds and localized ground shaking. STUDENT: So, um, does this happen every winter in cold climates, or does it require very specific conditions? PROFESSOR: An excellent question, Aisha. It actually requires a highly precise sequence of meteorological events. First, you need a lack of significant snow cover. Why? Because snow acts as an insulating blanket. If there's a thick layer of snow, it insulates the soil, keeping it at a relatively stable temperature and preventing the rapid deep freeze needed. Second, you need saturated soil—usually from a recent rainstorm or rapid snowmelt—followed immediately by what we call thermal contraction cracking. This is a process where a sudden, extreme drop in temperature—say, a plunge of thirty degrees Celsius within a single day—causes the top layer of soil to rapidly contract and split. This split allows water to seep deeper and freeze almost instantaneously. PROFESSOR: To illustrate this, let's look at a well-documented case from early 2014 in the Great Lakes region. In January of that year, a sudden shift in the polar vortex brought unprecedented arctic air to areas that had just experienced unseasonably warm rain. The ground was completely saturated, and there was virtually no snow cover to protect it. Within twelve hours, temperatures dropped from above freezing to nearly minus twenty-five degrees—uh, actually, it was minus twenty-eight degrees, but the point is the extreme drop. Residents reported hearing loud, explosive booms—some even thought trees were falling on their roofs or that gas lines were exploding. Seismologists analyzed the data and found that these events had incredibly shallow focal depths—literally within the top few meters of the soil. This extremely shallow depth is a key distinguishing feature of cryoseisms. PROFESSOR: Another related concept here is cryoseismic frost-heaving, which is the localized upward displacement of soil that occurs during these rapid freeze-thaw cycles. In the 2014 event, this heaving actually cracked driveways and displaced road signs. Now, because these events are so localized and shallow, their seismic waves decay very quickly. This means while someone standing a hundred meters away might feel a violent jolt and hear a deafening bang, a standard seismic station ten kilometers away might barely register it. And that, of course, presents a major challenge for geophysicists trying to map these occurrences. They have to rely heavily on citizen science—on-the-ground reports from the public—to supplement their instrument data. [Q17] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาธรณีฟิสิกส์ อาจารย์: วันนี้เราจะมาเจาะลึกสาขาหนึ่งของธรณีฟิสิกส์ที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างอุตุนิยมวิทยากับวิทยาแผ่นดินไหว โดยจะเน้นไปที่ปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "ไครโอซีซึม" (cryoseism) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "แผ่นดินไหวจากน้ำแข็ง" (frost quake) ครับ เอาละครับ แผ่นดินไหวประเภทนี้ไม่เหมือนกับแผ่นดินไหวที่เกิดจากการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก (tectonic earthquakes) ซึ่งถูกขับเคลื่อนโดยการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกที่อยู่ลึกลงไปใต้ดิน แต่ไครโอซีซึมเป็นเหตุการณ์สั่นสะเทือนที่ไม่ได้เกิดจากแผ่นเปลือกโลกครับ มันเกิดจากการที่ดินหรือหินที่มีน้ำอิ่มตัวอยู่เกิดการแข็งตัวอย่างรวดเร็วและกะทันหัน เมื่ออุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว น้ำที่กักเก็บอยู่ใต้ดินก็จะกลายเป็นน้ำแข็ง และอย่างที่เราทราบกันดีว่า น้ำจะขยายตัวเมื่อแข็งตัว ซึ่งจะส่งแรงดันอุทกสถิต (hydrostatic pressure) มหาศาลไปยังพื้นดินที่แข็งตัวโดยรอบ เมื่อแรงดันนี้สูงเกินกว่าความต้านทานแรงเฉือนของดินหรือหิน มันก็จะแตกออกอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นและเกิดการสั่นสะเทือนของพื้นดินในบริเวณนั้นครับ นักศึกษา: เอ่อ... แล้วปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นทุกฤดูหนาวในเขตภูมิอากาศหนาวเลยไหมคะ หรือว่าต้องมีเงื่อนไขที่เฉพาะเจาะจงมาก ๆ? อาจารย์: เป็นคำถามที่ดีมากครับไอช่า จริง ๆ แล้วมันต้องอาศัยลำดับเหตุการณ์ทางอุตุนิยมวิทยาที่แม่นยำมาก ๆ ครับ อย่างแรกเลยคือ ต้องไม่มีหิมะปกคลุมหนาแน่น เพราะอะไรน่ะหรือครับ? ก็เพราะหิมะทำหน้าที่เหมือนผ้าห่มฉนวนกันความร้อนนั่นเอง หากมีหิมะหนา ๆ ปกคลุม มันจะช่วยรักษาอุณหภูมิของดินให้คงที่ และป้องกันไม่ให้เกิดการแข็งตัวอย่างรวดเร็วในระดับลึกที่จำเป็นต่อการเกิดปรากฏการณ์นี้ครับ อย่างที่สอง คุณต้องมีดินที่อิ่มตัวด้วยน้ำ ซึ่งมักจะมาจากพายุฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปหรือหิมะที่ละลายอย่างรวดเร็ว จากนั้นจะต้องตามด้วยสิ่งที่เรียกว่า "รอยแตกจากการหดตัวจากความร้อน" (thermal contraction cracking) ทันที กระบวนการนี้คือการที่อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วและรุนแรง เช่น ลดลงถึง 30 องศาเซลเซียสภายในวันเดียว ทำให้ดินชั้นบนหดตัวและแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว รอยแยกนี้จะช่วยให้น้ำซึมลึกเข้าไปและแข็งตัวแทบจะในทันทีครับ อาจารย์: เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ลองมาดูตัวอย่างที่มีการบันทึกไว้อย่างดีในช่วงต้นปี 2014 ในแถบภูมิภาคเกรตเลกส์ (Great Lakes) กันครับ ในเดือนมกราคมของปีนั้น การเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันของกระแสลมวนขั้วโลก (polar vortex) ได้พัดพามวลอากาศอาร์กติกที่หนาวเย็นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเข้ามายังพื้นที่ที่เพิ่งเผชิญกับฝนตกที่อุ่นผิดฤดู พื้นดินตอนนั้นอิ่มตัวไปด้วยน้ำอย่างเต็มที่ และแทบไม่มีหิมะปกคลุมคอยป้องกันเลย ภายใน 12 ชั่วโมง อุณหภูมิลดลงจากเหนือจุดเยือกแข็งไปเป็นเกือบติดลบ 25 องศา... เอ่อ จริง ๆ แล้วคือติดลบ 28 องศาครับ แต่ประเด็นสำคัญคืออุณหภูมิมันลดฮวบลงอย่างรุนแรงมาก ผู้อยู่อาศัยรายงานว่าได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น บางคนถึงกับคิดว่ามีต้นไม้ล้มทับหลังคาบ้าน หรือไม่ก็ท่อแก๊สระเบิดเลยทีเดียวครับ นักแผ่นดินไหววิทยาได้วิเคราะห์ข้อมูลและพบว่า เหตุการณ์เหล่านี้มีจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวที่ตื้นมาก คืออยู่ภายในดินชั้นบนไม่กี่เมตรเท่านั้น ความตื้นในระดับนี้แหละครับที่เป็นคุณลักษณะสำคัญที่แยกแยะไครโอซีซึมออกจากแผ่นดินไหวทั่วไป อาจารย์: อีกแนวคิดหนึ่งที่เกี่ยวข้องตรงนี้คือ "การดันตัวของดินจากน้ำแข็งแข็งตัว" (cryoseismic frost-heaving) ซึ่งเป็นการที่ดินในบริเวณนั้นเคลื่อนตัวสูงขึ้นในระหว่างรอบการแข็งตัวและละลายอย่างรวดเร็วนี้ครับ ในเหตุการณ์ปี 2014 การดันตัวนี้ทำให้ถนนทางเข้าบ้านแตกเป็นรอย และทำให้ป้ายจราจรบิดเบี้ยวผิดรูปไปเลยทีเดียว ทีนี้ เนื่องจากเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นเฉพาะจุดและตื้นมาก คลื่นแผ่นดินไหวของมันจึงสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งหมายความว่า ในขณะคนที่ยืนห่างออกไป 100 เมตรอาจจะรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและได้ยินเสียงดังสนั่นจนหูอื้อ แต่สถานีตรวจวัดแผ่นดินไหวมาตรฐานที่อยู่ห่างออกไป 10 กิโลเมตรอาจจะแทบตรวจจับสัญญาณไม่ได้เลยครับ และนั่นก็เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับนักธรณีฟิสิกส์ที่พยายามจะทำแผนที่การเกิดปรากฏการณ์เหล่านี้ พวกเขาต้องพึ่งพา "วิทยาศาสตร์ภาคพลเมือง" (citizen science) หรือรายงานในพื้นที่จากประชาชนทั่วไปเป็นอย่างมาก เพื่อนำมาเสริมข้อมูลจากเครื่องมือวัดครับ

(Shared with Q17.) [Q18] According to the professor, why does a thick layer of snow prevent cryoseisms from occurring?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 17) [ข้อ 18] ตามที่อาจารย์อธิบาย ทำไมชั้นหิมะที่หนาจึงช่วยป้องกันไม่ให้เกิดแผ่นดินไหวจากความเย็น (cryoseisms)?

(Shared with Q17.) [Q19] Why does the professor mention the sound of falling trees and exploding gas lines reported during the 2014 event?

คำแปล

ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงรายงานเรื่องเสียงต้นไม้ล้มและท่อแก๊สระเบิดที่เกิดขึ้นระหว่างเหตุการณ์ในปี 2014?

(Shared with Q17.) [Q20] What is the relationship between thermal contraction cracking and cryoseismic frost-heaving?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 17) [ข้อ 20] ความสัมพันธ์ระหว่างการเกิดรอยแตกจากความเย็น (thermal contraction cracking) และการดันตัวของดินจากแผ่นดินไหวเยือกแข็ง (cryoseismic frost-heaving) คืออะไร?

(Shared with Q17.) [Q21] What can be inferred about the seismic data recorded during a cryoseism?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 17) [Q21] จากข้อมูลคลื่นไหวสะเทือนที่บันทึกได้ในขณะเกิดแผ่นดินไหวจากน้ำแข็ง (cryoseism) เราสามารถอนุมานเกี่ยวกับข้อมูลดังกล่าวได้อย่างไร

(Shared with Q17.) [Replay: "And that, of course, presents a major challenge for geophysicists trying to map these occurrences."] [Q22] Why does the speaker say this:

คำแปล

และนั่นก็แน่นอนว่า เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับนักธรณีฟิสิกส์ที่พยายามจะทำแผนที่การเกิดปรากฏการณ์เหล่านี้

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a linguistics class. PROFESSOR: Today, we are going to explore a rather counterintuitive aspect of psycholinguistics—specifically, how we perceive silence in spoken language. When you listen to someone speak, you probably feel like you're hearing a continuous, unbroken stream of sounds, occasionally punctuated by pauses between words. But acoustic measurements show that natural speech is actually riddled with tiny silences. PROFESSOR: Take, for instance, what linguists call stop gaps. A stop gap is a brief period of absolute silence—often lasting just a few milliseconds—that occurs right before we articulate voiceless plosive consonants, like the sound of 'p', 't', or 'k'. During a stop gap, your vocal tract completely blocks the airflow to build up pressure. Now, your brain doesn't register this silence as an empty void in the conversation. Instead, it interprets this micro-pause as a structural cue, recognizing it as the silent preparation phase of the upcoming consonant. If we artificially erase this tiny silence from a recording of the word 'split,' listeners will actually hear the word 'slit' instead. The silence is, quite literally, perceived as part of the consonant itself. PROFESSOR: Now, this brings us to an even more fascinating phenomenon: how our cognitive system actively manages external interruptions in speech. When a sound is completely obliterated by a loud noise, say, a door slamming, we don't just lose that part of the message. Our brain often restores it. This is known as the phonemic restoration effect, where listeners hear a missing speech sound as if it were actually present, provided it is replaced by a louder, non-speech sound like a cough or static. PROFESSOR: But here is the catch. This restoration only occurs if the missing segment is replaced by another sound. If we replace that same speech sound with absolute silence—with a literal gap in the acoustic signal—our brain fails to fill it in. We clearly hear the gap, and the word sounds fractured. Why does this happen? Well, it relates to what cognitive psychologists call acoustic occlusion. This is the perceptual assumption that a louder background sound is merely blocking, or occluding, a continuous underlying signal, rather than the signal itself having stopped. Our auditory system operates on a sort of continuity rule. If there's a loud noise, the brain assumes the speech signal is still there behind the noise, so it reconstructs the missing phonemes using contextual clues. But if there is pure silence during that gap, the brain has no acoustic excuse, so to speak, to assume the signal continued. It knows the speaker actually stopped producing sound. Yes, Aisha? STUDENT: So, wait... does this mean our brain is actually generating the acoustic frequency of the missing sound? Like, do our ears physically process it, or is it purely a mental projection? PROFESSOR: That's an excellent question, Aisha. Neurological studies suggest that the auditory cortex—the part of the brain that processes sound—actually fires in a way that closely mirrors the missing sound. It's not just a cognitive guess or a logical deduction after the fact; the brain genuinely reconstructs the sensory experience of the sound. It literally hears the missing consonant. PROFESSOR: Let's look at a classic experiment conducted by Richard Warren in 1970. He presented participants with a recorded sentence: 'The state governors met with their respective legislatures.' However, he deleted the 's' sound... uh, actually, the first 's' in 'legislatures'... and replaced it with a brief cough. Remarkably, nearly all participants reported hearing the complete word 'legislatures' and couldn't even pinpoint where the cough had occurred. But when the cough was removed and replaced with a silent gap of the exact same duration... well, the illusion vanished. The participants easily identified the gap and struggled to comprehend the word. This shows how crucial that masking sound is. Without it, our brains can't apply the continuity rule, leaving us with a fragmented stream of speech. [Q23] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาภาษาศาสตร์ อาจารย์: วันนี้เราจะมาศึกษาแง่มุมหนึ่งของจิตภาษาศาสตร์ (psycholinguistics) ที่ฟังดูขัดกับความรู้สึกของเราสักหน่อย นั่นคือเรื่องการรับรู้ "ความเงียบ" ในภาษาพูด เวลาที่คุณฟังใครสักคนพูด คุณอาจจะรู้สึกว่าตัวเองได้ยินกระแสเสียงที่ต่อเนื่องกันไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีการขาดตอน และมีเสียงหยุดเป็นระยะ ๆ ระหว่างคำเท่านั้น แต่การวัดทางสวนศาสตร์แสดงให้เห็นว่า จริง ๆ แล้วคำพูดตามธรรมชาติของเรานั้นเต็มไปด้วยความเงียบเล็ก ๆ น้อย ๆ ซ่อนอยู่เต็มไปหมด อาจารย์: ตัวอย่างเช่น สิ่งที่นักภาษาศาสตร์เรียกว่า "stop gaps" ซึ่งก็คือช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เงียบสนิทจริงๆ และมักจะยาวนานเพียงไม่กี่มิลลิวินาที โดยจะเกิดขึ้นก่อนที่เราจะออกเสียงพยัญชนะกักอโฆษะ (voiceless plosive consonants) เช่น เสียง 'p', 't' หรือ 'k' ในช่วง stop gap นี้ ช่องออกเสียงของคุณจะกักลมไว้ทั้งหมดเพื่อสะสมแรงดัน ซึ่งสมองของคุณไม่ได้มองว่าความเงียบนี้เป็นช่องว่างที่ว่างเปล่าในการสนทนา แต่จะตีความว่าการหยุดเพียงเสี้ยววินาทีนี้เป็นสัญญาณทางโครงสร้าง โดยรับรู้ว่ามันคือขั้นตอนการเตรียมตัวอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะออกเสียงพยัญชนะตัวถัดไป หากเราลองลบความเงียบเล็ก ๆ นี้ออกจากเทปบันทึกเสียงคำว่า 'split' ผู้ฟังจะกลับได้ยินเป็นคำว่า 'slit' แทน นั่นหมายความว่า สมองรับรู้ว่าความเงียบนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตัวพยัญชนะนั้นจริง ๆ อาจารย์: คราวนี้มาถึงปรากฏการณ์ที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้น นั่นคือระบบการรับรู้ของเราจัดการกับเสียงรบกวนภายนอกที่เข้ามาขัดจังหวะการพูดอย่างไร เวลาที่มีเสียงดังมากลบเสียงพูดไปจนหมด เช่น เสียงประตูปิดดังปัง เราไม่ได้แค่สูญเสียข้อมูลส่วนนั้นไปเฉย ๆ นะครับ เพราะสมองของเรามักจะกู้คืนเสียงนั้นกลับมาให้ด้วย ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า "phonemic restoration effect" ซึ่งผู้ฟังจะได้ยินเสียงพูดที่หายไปราวกับว่ามันเกิดขึ้นจริง ๆ โดยมีเงื่อนไขว่าเสียงที่หายไปนั้นต้องถูกแทนที่ด้วยเสียงอื่นที่ดังกว่าที่ไม่ใช่เสียงพูด เช่น เสียงไอ หรือเสียงซ่าของคลื่นวิทยุ อาจารย์: แต่จุดสำคัญอยู่ตรงนี้ครับ การกู้คืนเสียงนี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อส่วนที่หายไปถูกแทนที่ด้วยเสียงอื่นเท่านั้น หากเราแทนที่เสียงพูดนั้นด้วยความเงียบสนิท หรือปล่อยให้เป็นช่องว่างในสัญญาณเสียง สมองของเราจะไม่สามารถเติมเต็มคำนั้นได้ เราจะได้ยินช่องว่างนั้นอย่างชัดเจน และทำให้คำนั้นฟังดูขาด ๆ หาย ๆ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่นักจิตวิทยาพุทธิปัญญาเรียกว่า "acoustic occlusion" ซึ่งเป็นสมมติฐานการรับรู้ที่ว่า เสียงพื้นหลังที่ดังกว่านั้นเป็นเพียงแค่การเข้ามาบดบังเสียงพูดที่ยังคงดังอยูอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่เพราะตัวเสียงพูดนั้นหยุดลงจริง ๆ ระบบการได้ยินของเราทำงานโดยใช้กฎแห่งความต่อเนื่อง (continuity rule) หากมีเสียงดังขึ้นมา สมองจะทึกทักเอาว่าสัญญาณเสียงพูดยังคงอยู่เบื้องหลังเสียงดังนั้น จึงทำการสร้างเสียงที่หายไปขึ้นมาใหม่โดยใช้บริบทแวดล้อมช่วย แต่หากช่วงที่หายไปนั้นเป็นความเงียบสนิท สมองก็ไม่มีข้ออ้างทางเสียงที่จะคิดว่าสัญญาณเสียงนั้นยังดำเนินอยู่ มันจึงรู้ว่าผู้พูดหยุดออกเสียงจริง ๆ ครับ... มีอะไรไหมไอชา? นักศึกษา: เดี๋ยวค่ะอาจารย์... แปลว่าสมองของเราสร้างความถี่เสียงของคำที่หายไปขึ้นมาจริง ๆ หรือคะ? แบบว่าหูของเราได้ประมวลผลทางกายภาพจริง ๆ หรือเป็นแค่ภาพลวงตาในใจเฉย ๆ คะ? อาจารย์: เป็นคำถามที่ดีมากเลยครับไอชา ผลการศึกษาทางระบบประสาทชี้ว่า เปลือกสมองส่วนการได้ยิน (auditory cortex) ซึ่งเป็นส่วนที่ประมวลผลเสียง มีการส่งกระแสประสาทในลักษณะที่เลียนแบบเสียงที่หายไปนั้นจริง ๆ มันไม่ใช่แค่การเดาทางสมองหรือการสรุปด้วยเหตุผลหลังจากที่ได้ยินไปแล้ว แต่สมองสร้างประสบการณ์รับรู้ทางประสาทสัมผัสของเสียงนั้นขึ้นมาใหม่จริง ๆ เรียกว่าเราได้ยินเสียงพยัญชนะที่หายไปนั้นจริง ๆ เลยครับ อาจารย์: ลองมาดูการทดลองสุดคลาสสิกของริชาร์ด วอร์เรน (Richard Warren) ในปี 1970 กันครับ เขาให้ผู้เข้าร่วมฟังประโยคที่บันทึกไว้ว่า 'The state governors met with their respective legislatures.' แต่เขาได้ลบเสียง 's' ตัวแรกในคำว่า 'legislatures' ออกไป แล้วแทนที่ด้วยเสียงไอสั้น ๆ น่าทึ่งมากที่ผู้เข้าร่วมการทดลองเกือบทุกคนรายงานว่าได้ยินคำว่า 'legislatures' แบบสมบูรณ์ และระบุไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเสียงไอเกิดขึ้นตรงไหน แต่พอเอาเสียงไอออกแล้วแทนที่ด้วยช่องว่างที่เงียบสนิทที่มีความยาวเท่ากันเป๊ะ... ภาพลวงตานั้นก็หายวับไปทันที ผู้เข้าร่วมตรวจพบช่องว่างนั้นได้อย่างง่ายดายและเริ่มฟังคำนั้นไม่รู้เรื่อง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสียงที่มากลบ (masking sound) นั้นมีความสำคัญมาก หากไม่มีเสียงนี้ สมองของเราก็ไม่สามารถใช้กฎแห่งความต่อเนื่องได้ ส่งผลให้เราได้ยินกระแสเสียงพูดที่ขาดหายเป็นช่วง ๆ ครับ

(Shared with Q23.) [Q24] According to the professor, what happens when the silent "stop gap" is artificially removed from a recording of the word "split"?

คำแปล

จากที่อาจารย์อธิบาย จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีการใช้เครื่องมือตัดช่วงเงียบสั้นๆ หรือ "stop gap" ออกจากไฟล์บันทึกเสียงของคำว่า "split"?

(Shared with Q23.) [Q25] According to the professor, what conditions must be met for the phonemic restoration effect to occur? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 25] ตามที่อาจารย์กล่าวไว้ เงื่อนไขใดบ้างที่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเพื่อให้เกิดปรากฏการณ์การเติมเต็มเสียง (phonemic restoration effect)? เลือก 2 คำตอบ

(Shared with Q23.) [Q26] Why does the professor discuss the "continuity rule" used by our auditory system?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 26] ทำไมอาจารย์จึงพูดถึง "กฎความต่อเนื่อง" (continuity rule) ที่ระบบการได้ยินของเราใช้?

(Shared with Q23.) [Q27] What does the professor imply about the brain's reconstruction of missing speech sounds during phonemic restoration?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 23) [ข้อ 27] ศาสตราจารย์พูดเป็นนัยอย่างไรเกี่ยวกับการสร้างเสียงพูดที่ขาดหายไปขึ้นมาใหม่ของสมองในระหว่างกระบวนการเติมเต็มหน่วยเสียง (phonemic restoration)?

(Shared with Q23.) [Replay: "But if there is pure silence during that gap, the brain has no acoustic excuse, so to speak, to assume the signal continued."] [Q28] Why does the speaker say this:

คำแปล

แต่ถ้าหากมีความเงียบสนิทในช่วงที่เสียงขาดหายไปนั้น สมองก็ไม่มีข้ออ้างทางเสียง พูดง่าย ๆ ก็คือไม่มีหลักฐานทางเสียงที่จะมาทึกทักเอาเองว่าสัญญาณเสียงนั้นยังคงดำเนินอยู่