ข้อสอบฝึก TOEFL การฟัง ชุดที่ 10

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a professor. STUDENT: Hello, Professor Ingrid. Thank you for meeting with me during your office hours. PROFESSOR: Hello, Tomas. Come on in. You wanted to talk about your proposal for the environmental science paper, right? STUDENT: Yes. I submitted my initial topic draft online, but I got your email saying it was a bit too, uh, broad. I wanted to see how I can fix it. PROFESSOR: Right. Your proposal was on 'the global benefits of urban green spaces.' That is a wonderful topic for a whole textbook, but our assignment is a short research paper. Remember, the limit is strictly five pages. STUDENT: Ah, yes, five pages. I guess I got a little too excited about all the different examples. I wrote about parks in Europe, Asia, and South America. PROFESSOR: It is easy to do that! But for a five-page paper, you need a narrow focus. I suggest choosing just one local project. That way, you can analyze it in detail. STUDENT: Oh, that makes sense. Actually, I read that our university library just built a new rooftop garden. Could I write about that? PROFESSOR: Absolutely! That is a perfect case study. You can talk about the types of plants they used and how it helps insulate the building. It is local, and you can even go take photos yourself. STUDENT: That sounds much easier to manage. I can definitely write five pages on that. PROFESSOR: Excellent. Just make sure to submit the revised one-page proposal on our course website. The deadline for the revision is next Friday at five p.m. STUDENT: Next Friday at five. Got it. I will start working on the new proposal today. Thank you so much for your help! PROFESSOR: You are very welcome, Tomas. I look forward to reading it. [Q1] Why does the student go to see the professor?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษาและอาจารย์ นักศึกษา: สวัสดีครับอาจารย์อินกริด ขอบคุณที่สละเวลาให้ผมเข้าพบในช่วงเวลาให้คำปรึกษานะครับ อาจารย์: สวัสดีจ้าโทมัส เข้ามาสิ เธออยากคุยเรื่องโครงร่างรายงานวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมใช่ไหม? นักศึกษา: ใช่ครับ ผมส่งร่างหัวข้อแรกทางออนไลน์ไปแล้ว แต่อีเมลที่อาจารย์ส่งกลับมาบอกว่ามันค่อนข้างจะ... เอ่อ กว้างไปหน่อย ผมเลยอยากมาปรึกษาว่าจะปรับแก้ยังไงดีครับ อาจารย์: ใช่แล้ว โครงร่างของเธอเป็นเรื่อง 'ประโยชน์ของพื้นที่สีเขียวในเมืองต่อโลก' ซึ่งเป็นหัวข้อที่ดีมากสำหรับเขียนหนังสือทั้งเล่มเลยนะ แต่การบ้านของเราเป็นแค่รายงานวิจัยสั้น ๆ จำได้ไหมว่าเราจำกัดความยาวไว้ไม่เกินห้าหน้าเท่านั้นนะ นักศึกษา: อ๋อ ใช่ครับ ห้าหน้า ผมคงจะตื่นเต้นกับตัวอย่างต่าง ๆ มากไปหน่อย เลยเขียนถึงทั้งสวนสาธารณะในยุโรป เอเชีย และอเมริกาใต้เลยครับ อาจารย์: เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ง่ายมากจ้า! แต่สำหรับรายงานยาวห้าหน้า เธอต้องบีบหัวข้อให้แคบลง ครูแนะนำให้เลือกโครงการในท้องถิ่นเพียงโครงการเดียว เพื่อที่จะได้วิเคราะห์รายละเอียดได้อย่างลึกซึ้งนะ นักศึกษา: โอ้ จริงด้วยครับ พอดีผมเคยอ่านเจอว่าห้องสมุดมหาวิทยาลัยของเราเพิ่งสร้างสวนดาดฟ้าแห่งใหม่ขึ้นมา ผมเขียนเรื่องนี้ได้ไหมครับ? อาจารย์: ได้แน่นอนเลย! นั่นเป็นกรณีศึกษาที่สมบูรณ์แบบมาก เธอสามารถเขียนถึงชนิดของพืชที่เขาใช้ และการช่วยกันความร้อนให้กับตัวอาคารได้ มันเป็นเรื่องใกล้ตัว และเธอยังไปถ่ายรูปด้วยตัวเองได้ด้วยนะ นักศึกษา: ฟังดูจัดการง่ายขึ้นเยอะเลยครับ แบบนี้ผมเขียนครบห้าหน้าได้สบาย ๆ แน่นอน อาจารย์: เยี่ยมมาก อย่าลืมส่งโครงร่างความยาวหนึ่งหน้าฉบับแก้ไขบนเว็บไซต์ของรายวิชานะ กำหนดส่งฉบับแก้ไขคือวันศุกร์หน้าตอนห้าโมงเย็นจ้า นักศึกษา: วันศุกร์หน้าตอนห้าโมงเย็น รับทราบครับ ผมจะเริ่มทำโครงร่างใหม่วันนี้เลย ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ นะครับที่ช่วยเหลือ อาจารย์: ยินดีมากจ้าโทมัส ครูรออ่านอยู่นะ

(Shared with Q1.) [Q2] According to the professor, what was the problem with the student's initial proposal?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาเสียงร่วมกับข้อ 1) [ข้อ 2] จากที่อาจารย์อธิบาย ปัญหาในแบบเสนอโครงร่างแรกเริ่มของนักศึกษาคืออะไร

(Shared with Q1.) [Q3] What does the professor suggest the student do to improve his paper?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับคำถามข้อที่ 1) [คำถามข้อที่ 3] ศาสตราจารย์แนะนำให้นักศึกษาทำอย่างไรเพื่อปรับปรุงรายงานให้ดีขึ้น?

(Shared with Q1.) [Q4] What can be inferred about the student's new research paper?

คำแปล

(ใช้ข้อมูลร่วมกับข้อ 1) [คำถามข้อที่ 4] เราสามารถคาดเดาหรือสรุปเกี่ยวกับรายงานวิจัยชิ้นใหม่ของนักศึกษาได้อย่างไรบ้าง?

(Shared with Q1.) [Replay: "Ah, yes, five pages. I guess I got a little too excited about all the different examples."] [Q5] Why does the student say this:

คำแปล

อ๋อ ใช่ครับ ห้าหน้า ผมคิดว่าผมน่าจะตื่นเต้นกับตัวอย่างต่าง ๆ มากเกินไปหน่อย

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a biology class. PROFESSOR: Today we're going to talk about a fascinating aspect of plant ecology: plant-to-plant communication. Now, for a long time, people thought of plants as passive organisms, just sitting there getting eaten by insects. But we now know they have sophisticated defense systems. Specifically, we'll look at how plants use what we call volatile organic compounds, or VOCs. VOCs are airborne chemical signals that plants release into the atmosphere when they are damaged by herbivores—you know, plant-eating pests. PROFESSOR: When a caterpillar, say, starts chewing on a leaf, the plant doesn't just suffer in silence. It synthesizes and emits these VOCs. This triggers what biologists call an indirect defense. Instead of poisoning the herbivore directly, which would be a direct defense, the plant releases a specific chemical blend that acts like a distress signal. This signal attracts the natural enemies of that herbivore. For instance, when lima bean plants are attacked by spider mites, they release VOCs that specifically attract predatory mites, which then prey upon the spider mites. It's an elegant way of recruiting a bodyguard. STUDENT: So, the plant is basically calling for help? But does this signal also affect other plants nearby, or is it just meant for the predatory insects? PROFESSOR: That is the central question, Tomas. And the answer is yes, neighboring plants can 'eavesdrop' on these chemical signals. This leads to a phenomenon called priming. Priming is a physiological state in which a neighboring, undamaged plant detects the VOCs from a damaged neighbor and prepares its own defense systems, but without fully activating them right away. It's a way to get ready for an imminent attack without wasting precious energy on producing defensive toxins prematurely. PROFESSOR: Think of it like a home security system being set to 'high alert.' The alarm hasn't gone off, but the sensors are active. If a herbivore then attacks this primed plant, the plant can mount a defense much faster and much more strongly than an unprimed plant would. Now, why don't plants just keep these defenses turned on all the time? Well, synthesizing defensive chemicals requires a massive amount of metabolic energy—resources that would otherwise go toward growth, leaf development, or producing seeds. So priming is an elegant compromise: it saves energy while keeping the plant ready. PROFESSOR: To demonstrate this, researchers did a study with wild tobacco plants. They placed a damaged plant and a healthy plant in a controlled environment. The healthy neighbor exposed to the damaged plant's VOCs didn't immediately start producing nicotine—which is wild tobacco's primary defense toxin. Producing nicotine is incredibly energy-intensive. Instead, the neighbor simply primed its defense genes. But when researchers later introduced caterpillars to that primed neighbor, its nicotine production shot up... well, actually, it doubled within hours, much faster than in plants that hadn't been exposed to the VOCs. This confirmed that priming allows plants to conserve resources. PROFESSOR: Of course, this airborne communication isn't perfect. It can be heavily influenced by environmental factors. For example, strong winds can disperse VOCs too quickly, diluting the chemicals before neighboring plants can detect them. But under calm conditions, this chemical network can effectively protect entire plant communities. [Q6] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในคาบเรียนวิชาชีววิทยา อาจารย์: วันนี้เราจะมาพูดถึงแง่มุมที่น่าสนใจอย่างหนึ่งในเรื่องนิเวศวิทยาของพืช นั่นคือ "การสื่อสารระหว่างพืช" ครับ เป็นเวลานานมาแล้วนะครับที่คนเรามักคิดว่าพืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่นิ่ง ๆ ไม่ตอบสนองอะไร ได้แต่นั่งรอให้แมลงมากัดกิน แต่ตอนนี้เราทราบแล้วว่าพวกมันมีระบบป้องกันตัวที่ซับซ้อนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วันนี้เราจะมาดูกันว่าพืชใช้สิ่งที่เรียกว่า "สารประกอบอินทรีย์ระเหยง่าย" หรือ VOCs อย่างไร สาร VOCs นี้คือสัญญาณเคมีในอากาศที่พืชจะปล่อยออกสู่บรรยากาศเมื่อได้รับความเสียหายจากสัตว์กินพืช หรือพวกศัตรูพืชที่กัดกินพืชนั่นเองครับ อาจารย์: สมมติว่าเมื่อหนอนผีเสื้อเริ่มกัดกินใบไม้ พืชจะไม่ได้แค่นั่งทนเจ็บเงียบ ๆ นะครับ แต่มันจะสังเคราะห์และปล่อยสาร VOCs เหล่านี้ออกมา ซึ่งจะไปกระตุ้นสิ่งที่นักชีววิทยาเรียกว่า "การป้องกันตัวทางอ้อม" แทนที่จะปล่อยยาพิษทำร้ายสัตว์กินพืชโดยตรง ซึ่งนั่นจะเรียกว่าการป้องกันตัวทางตรง พืชกลับปล่อยสารเคมีผสมผสานเฉพาะตัวที่ทำหน้าที่เหมือนสัญญาณขอความช่วยเหลือ ซึ่งสัญญาณนี้จะดึงดูดศัตรูตามธรรมชาติของสัตว์กินพืชชนิดนั้นเข้ามาครับ ตัวอย่างเช่น เมื่อต้นถั่วลิมาโดนไรแดงโจมตี มันจะปล่อยสาร VOCs ที่ดึงดูด "ไรตัวห้ำ" ซึ่งเป็นไรนักล่าโดยเฉพาะ เพื่อให้มากินไรแดงเหล่านั้น นับเป็นวิธีที่ชาญฉลาดมากในการเรียกบอดี้การ์ดมาช่วยครับ นักศึกษา: สรุปคือพืชกำลังร้องขอความช่วยเหลือใช่ไหมคะ? แต่สัญญาณนี้ส่งผลต่อพืชต้นอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงด้วยไหมคะ หรือว่าส่งไปให้แค่แมลงนักล่าอย่างเดียว? อาจารย์: นั่นคือคำถามสำคัญเลยครับโทมัส และคำตอบคือ "ใช่ครับ" พืชที่อยู่ข้าง ๆ สามารถ "แอบฟัง" สัญญาณเคมีเหล่านี้ได้ ซึ่งนำไปสู่ปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "การเตรียมพร้อม" (Priming) การเตรียมพร้อมคือสภาวะทางสรีรวิทยาที่พืชข้างเคียงซึ่งยังไม่ได้รับความเสียหาย ตรวจจับสาร VOCs จากพืชข้าง ๆ ที่โดนทำร้าย แล้วเตรียมระบบป้องกันตัวของมันเองไว้ แต่ยังไม่เปิดใช้งานเต็มที่ในทันทีครับ มันคือวิธีเตรียมรับมือกับการโจมตีที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยไม่สูญเสียพลังงานอันมีค่าไปกับการผลิตสารพิษป้องกันตัวก่อนเวลาอันควร อาจารย์: ลองนึกภาพเหมือนระบบรักษาความปลอดภัยในบ้านที่ถูกตั้งค่าให้อยู่ในโหมด "เฝ้าระวังขั้นสูง" สิครับ สัญญาณเตือนภัยยังไม่ดังขึ้น แต่เซนเซอร์ต่าง ๆ ทำงานแล้ว หากสัตว์กินพืชเข้ามาโจมตีพืชที่เตรียมพร้อมนี้ พืชจะสามารถตอบโต้และป้องกันตัวได้รวดเร็วและรุนแรงกว่าพืชที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้มากครับ คราวนี้ ทำไมพืชไม่เปิดระบบป้องกันนี้ไว้ตลอดเวลาล่ะ? นั่นเป็นเพราะการสังเคราะห์สารเคมีป้องกันตัวต้องใช้พลังงานเมแทบอลิซึมมหาศาล ซึ่งเป็นทรัพยากรที่ปกติควรจะนำไปใช้ในการเจริญเติบโต การพัฒนาใบ หรือการผลิตเมล็ดพันธุ์ ดังนั้น การเตรียมพร้อมจึงเป็นการประนีประนอมที่ยอดเยี่ยม คือช่วยประหยัดพลังงานในขณะที่ยังทำให้พืชพร้อมรับมืออยู่เสมอครับ อาจารย์: เพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ นักวิจัยได้ทำการศึกษาต้นยาสูบป่า โดยพวกเขานำพืชที่เสียหายและพืชที่แข็งแรงดีไปไว้ในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมไว้ พืชข้างเคียงที่แข็งแรงซึ่งได้รับสาร VOCs จากพืชที่เสียหายไม่ได้เริ่มผลิตสารนิโคตินในทันที ซึ่งนิโคตินนี้เป็นสารพิษหลักที่ยาสูบป่าใช้ป้องกันตัว และการผลิตนิโคตินก็ต้องใช้พลังงานสูงมากด้วยครับ แต่พืชข้างเคียงนั้นกลับทำเพียงแค่ "เตรียมพร้อม" ยีนต้านทานของมันเอาไว้ ทว่าเมื่อนักวิจัยปล่อยหนอนผีเสื้อลงบนพืชข้างเคียงที่เตรียมพร้อมแล้วนั้น การผลิตนิโคตินของมันก็พุ่งสูงขึ้น... จริง ๆ คือเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ซึ่งรวดเร็วกว่าพืชที่ไม่เคยได้รับสาร VOCs มาก่อนอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ สิ่งนี้ยืนยันว่าการเตรียมพร้อมช่วยให้พืชอนุรักษ์ทรัพยากรของตนเองไว้ได้ อาจารย์: แน่นอนว่าการสื่อสารทางอากาศนี้ไม่ได้สมบูรณ์แบบเสมอไปครับ เพราะมันอาจได้รับผลกระทบอย่างมากจากปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม ตัวอย่างเช่น ลมที่พัดแรงสามารถทำให้สาร VOCs กระจัดกระจายไปอย่างรวดเร็วเกินไป จนทำให้สารเคมีเจือจางลงก่อนที่พืชข้างเคียงจะตรวจจับได้ แต่ภายใต้สภาพอากาศที่สงบ เครือข่ายเคมีนี้สามารถปกป้องสังคมพืชทั้งหมดได้อย่างมีประสิทธิภาพครับ

(Shared with Q6.) [Q7] According to the professor, what is an indirect defense?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 6) [ข้อ 7] ตามที่อาจารย์อธิบาย การป้องกันตัวเองทางอ้อม (indirect defense) คืออะไร

(Shared with Q6.) [Q8] According to the professor, what happens during the process of priming? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [Q8] ตามที่ศาสตราจารย์อธิบาย เกิดอะไรขึ้นในช่วงกระบวนการกระตุ้นเพื่อเตรียมพร้อม (priming) ของพืช? เลือกคำตอบ 2 ข้อ

(Shared with Q6.) [Q9] Why does the professor mention a home security system?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [Q9] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงระบบรักษาความปลอดภัยในบ้าน?

(Shared with Q6.) [Q10] According to the professor, what did the study on wild tobacco plants demonstrate?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [Q10] ตามที่อาจารย์กล่าว การศึกษาเกี่ยวกับต้นยาสูบป่าแสดงให้เห็นถึงสิ่งใด?

(Shared with Q6.) [Replay: "shot up... well, actually, it doubled within hours"] [Q11] Why does the professor say this:

คำแปล

[เปิดเทปซ้ำ: "พุ่งสูงขึ้น... เอ่อ จริงๆ แล้ว มันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าภายในไม่กี่ชั่วโมง"]

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a registrar's office administrator. STAFF: Hi there. How can I help you today? STUDENT: Hi. Um, I'm hoping to graduate at the end of next semester, in the spring. But when I checked my online degree audit this morning, it says I'm still three credits short in my major electives. The thing is, I took a course last summer at another university—Global Environmental Policy— and I was under the impression that those credits had already transferred over. STAFF: Okay, let's take a look at your record... Sofia, right? Yes, I see your file here. I do see a note about the summer course, but the credits haven't been officially applied to your degree audit. Did you submit the Transfer Credit Pre-Approval Form before you took the class? STUDENT: Oh, uh, actually, no. I didn't know I needed to do that beforehand. I thought I could just send over the official transcript once the course was completed. Which I did, about a month... wait, actually, it was early August, so almost two months ago. STAFF: Ah, I see. That explains it. Ordinarily, students must file that pre-approval form so the academic department can verify that the external course matches our curriculum. Since you didn't do that, the system flagged it. But don't worry, it's not an uncommon mistake, and we can still resolve it. STUDENT: Oh, thank goodness. I was really worried I'd have to pay for another class next term or, worse, delay my graduation. What do I need to do to get it approved now? STAFF: You'll need to file a Retroactive Credit Petition. Basically, you'll fill out a form and attach the syllabus from the summer course you took. Then, you'll need to get a signature from the chair of your department—in your case, the Environmental Studies department—to confirm they accept the course content. Once they sign off, you bring the form back to us. STUDENT: Okay, that sounds manageable. I still have the syllabus saved on my computer. Is there a deadline for submitting this petition? STAFF: Yes, for spring graduation candidates, all transfer credit adjustments must be finalized by the end of October. Since we're already in mid-September, I'd suggest getting on this right away. Also, because this is a retroactive petition—meaning it's being filed after the course was completed without prior approval—there is a thirty-dollar administrative fee. STUDENT: A thirty-dollar fee? I guess that's fair, considering it was my oversight. Where do I pay that? Can I do it online? STAFF: You can pay it online through your student portal, or right downstairs at the bursar's window. If you do it online, just print out the receipt and attach it to your petition form when you submit it. Remember, we can't process the petition without that receipt. STUDENT: Got it. I'll download the petition form right now, email my department chair with the syllabus, and get this sorted out. Thanks so much for your help! STAFF: You're very welcome. Good luck with your final semesters! [Q12] Why does the student go to see the registrar's office administrator?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับเจ้าหน้าที่สำนักทะเบียน เจ้าหน้าที่: สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยวันนี้ไหมคะ? นักศึกษา: สวัสดีค่ะ คือฉันหวังว่าจะจบการศึกษาในปลายภาคเรียนหน้า ช่วงฤดูใบไม้ผลิค่ะ แต่พอฉันเช็กระบบตรวจสอบผลการเรียนเพื่อสำเร็จการศึกษาออนไลน์เมื่อเช้านี้ มันขึ้นว่าหน่วยกิตวิชาเลือกในสาขาวิชาเอกของฉันยังขาดไปอีก 3 หน่วยกิตค่ะ ประเด็นคือ ฉันได้เรียนวิชานโยบายสิ่งแวดล้อมโลก (Global Environmental Policy) ที่มหาวิทยาลัยอื่นเมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา และฉันเข้าใจมาตลอดว่าหน่วยกิตนั้นจะโอนมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เจ้าหน้าที่: โอเคค่ะ ขอครูดูประวัติของคุณหน่อยนะคะ... คุณโซเฟียใช่ไหมคะ? ใช่ค่ะ ฉันเห็นไฟล์ของคุณแล้ว ในนี้มีโน้ตเกี่ยวกับคอร์สฤดูร้อนอยู่จริง แต่หน่วยกิตยังไม่ได้ถูกบันทึกเข้าระบบตรวจสอบผลการเรียนเพื่อสำเร็จการศึกษาอย่างเป็นทางการเลยค่ะ คุณได้ยื่นแบบฟอร์มขออนุมัติโอนหน่วยกิตล่วงหน้า (Transfer Credit Pre-Approval Form) ก่อนที่จะลงเรียนวิชานั้นไหมคะ? นักศึกษา: อ๋อ เอิ่ม จริง ๆ แล้วไม่ได้ยื่นค่ะ ฉันไม่ทราบว่าต้องทำเรื่องนั้นล่วงหน้า นึกว่าแค่ส่งใบแสดงผลการเรียนอย่างเป็นทางการ (transcript) มาหลังจากเรียนจบวิชานั้นแล้วก็พอ ซึ่งฉันก็ส่งมาแล้วประมาณหนึ่งเมือง... เอ๊ะ จริง ๆ แล้วเป็นช่วงต้นเดือนสิงหาคมค่ะ ก็เกือบสองเดือนมาแล้ว เจ้าหน้าที่: อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ มิน่าล่ะ ปกติแล้วนักศึกษาต้องยื่นแบบฟอร์มขออนุมัติล่วงหน้านั้น เพื่อให้ภาควิชาตรวจสอบว่าเนื้อหาวิชาจากภายนอกตรงกับหลักสูตรของเราค่ะ เนื่องจากคุณไม่ได้ยื่นเรื่องไว้ ระบบก็เลยแจ้งเตือนขึ้นมา แต่ไม่ต้องกังวลนะคะ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก และเรายังสามารถแก้ไขเรื่องนี้ได้ค่ะ นักศึกษา: เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ ฉันกังวลมากเลยว่าอาจจะต้องจ่ายเงินเรียนอีกวิชาในเทอมหน้า หรือแย่กว่านั้นคือต้องเลื่อนวันจบการศึกษาออกไป ฉันต้องทำอย่างไรบ้างคะเพื่อให้วิชานี้ได้รับการอนุมัติในตอนนี้? เจ้าหน้าที่: คุณต้องยื่นคำร้องขออนุมัติโอนหน่วยกิตย้อนหลัง (Retroactive Credit Petition) ค่ะ หลัก ๆ คือคุณต้องกรอกแบบฟอร์มและแนบประมวลรายวิชา (syllabus) ของวิชาภาคฤดูร้อนที่คุณเคยเรียน จากนั้น คุณต้องไปขอลายเซ็นจากหัวหน้าภาควิชาของคุณ ซึ่งในกรณีของคุณคือภาควิชาสิ่งแวดล้อมศึกษา (Environmental Studies) เพื่อยืนยันว่าทางภาควิชายอมรับเนื้อหาวิชานี้ พอพวกเขาเซ็นอนุมัติแล้ว คุณก็นำแบบฟอร์มนี้กลับมาส่งที่เราค่ะ นักศึกษา: โอเคค่ะ ฟังดูไม่น่ายากเกินไป ฉันยังมีไฟล์ประมวลรายวิชาเซฟไว้ในคอมพิวเตอร์ค่ะ แล้วมีกำหนดส่งใบคำร้องนี้ไหมคะ? เจ้าหน้าที่: มีค่ะ สำหรับผู้ที่จะจบการศึกษาในภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ การปรับปรุงข้อมูลการโอนหน่วยกิตทั้งหมดจะต้องเสร็จสิ้นภายในสิ้นเดือนตุลาคมค่ะ เนื่องจากตอนนี้ก็กลางเดือนกันยายนแล้ว ฉันแนะนำให้รีบจัดการเรื่องนี้ทันทีเลยนะคะ นอกจากนี้ เนื่องจากเป็นคำร้องขอย้อนหลัง ซึ่งหมายถึงการยื่นเรื่องหลังจากเรียนจบวิชาโดยไม่มีการอนุมัติล่วงหน้า จึงมีค่าธรรมเนียมการดำเนินการ 30 ดอลลาร์ค่ะ นักศึกษา: ค่าธรรมเนียม 30 ดอลลาร์เหรอคะ? ก็ถือว่าสมเหตุสมผลค่ะเพราะเป็นความสะเพร่าของฉันเอง แล้วฉันต้องจ่ายที่ไหนคะ? จ่ายออนไลน์ได้ไหม? เจ้าหน้าที่: คุณสามารถจ่ายออนไลน์ผ่านพอร์ทัลนักศึกษาได้ค่ะ หรือจะไปจ่ายที่ช่องบริการการเงินชั้นล่างก็ได้ ถ้าจ่ายออนไลน์ ก็แค่พิมพ์ใบเสร็จแล้วแนบมากับแบบฟอร์มคำร้องตอนที่มายื่นนะคะ จำไว้ว่าเราไม่สามารถดำเนินการคำร้องนี้ให้ได้หากไม่มีใบเสร็จนั้นค่ะ นักศึกษา: เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะดาวน์โหลดแบบฟอร์มคำร้องตอนนี้เลย แล้วจะอีเมลหาหัวหน้าภาควิชาพร้อมแนบไฟล์ประมวลรายวิชาเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือมาก ๆ นะคะ! เจ้าหน้าที่: ยินดีมากค่ะ ขอให้โชคดีกับภาคเรียนสุดท้ายนะคะ!

(Shared with Q12.) [Q13] According to the administrator, why were the student's summer credits not automatically applied to her degree audit?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 13] ตามที่เจ้าหน้าที่กล่าวไว้ ทำไมหน่วยกิตวิชาเรียนภาคฤดูร้อนของนักศึกษาจึงไม่ถูกนำไปคิดรวมในระบบตรวจสอบหน่วยกิตเพื่อจบการศึกษาโดยอัตโนมัติ?

(Shared with Q12.) [Q14] What can be inferred about the student's attitude regarding the thirty-dollar administrative fee?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 12) [Q14] จากบทสนทนา เราสามารถอนุมานเกี่ยวกับทัศนคติของนักศึกษาที่มีต่อค่าธรรมเนียมการจัดการจำนวน 30 ดอลลาร์ได้อย่างไร

(Shared with Q12.) [Q15] Why does the administrator mention the end of October?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 15] ทำไมเจ้าหน้าที่ถึงพูดถึงช่วงสิ้นเดือนตุลาคม?

(Shared with Q12.) [Replay: "Ah, I see. That explains it. Ordinarily, students must file that pre-approval form so the academic department can verify that the external course matches our curriculum."] [Q16] Why does the speaker say this:

คำแปล

[เล่นซ้ำ: "อ๋อ เข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง ตามปกติแล้ว นักศึกษาจะต้องยื่นแบบฟอร์มขออนุมัติล่วงหน้า เพื่อให้ภาควิชาสามารถตรวจสอบได้ว่าวิชาเรียนจากสถาบันภายนอกนั้นตรงกับหลักสูตรของเรา"]

NARRATOR: Listen to part of a lecture in an environmental science class. PROFESSOR: Welcome back, everyone. Today, we're going to dive into a phenomenon that occurs right above our heads but is often completely invisible to the naked eye: atmospheric gravity waves. Now, before we proceed, let's make a critical distinction. Do not confuse atmospheric gravity waves with gravitational waves. The latter are ripples in spacetime from massive cosmic events like colliding black holes—that's astrophysics. Atmospheric gravity waves, on the other hand, are physical oscillations in our atmosphere. They are generated when a parcel of air is forced upward—say, by a mountain range—and gravity, or rather buoyancy, acts as a restoring force, pulling it back down, causing it to oscillate. PROFESSOR: For these waves to exist, we need stable stratification. This is an atmospheric condition where warmer, less dense air sits on top of colder, denser air. If a wind pushes cold air up into the warm layer, it's denser than its surroundings, so gravity pulls it back down. As it sinks, it overshoots, gets too warm, and buoyancy pushes it back up. This back-and-forth motion propagates horizontally as a wave. STUDENT: So, is it like throwing a pebble into a pond, but in the air? PROFESSOR: Exactly, Yuki. The mountain acts as the pebble, and the air acts as the water surface. In meteorology, we call these mountain-induced disturbances 'orographic gravity waves.' Now, these waves are not just local curiosities. They play a massive role in global climate systems. When these waves propagate upward into the mesosphere—that's about fifty to eighty-five kilometers up—they eventually 'break,' much like ocean waves crashing on a beach. When they break, they transfer momentum to the background flow. This momentum deposition acts as a drag, slowing down the powerful jet streams or even driving the global atmospheric circulation from the equator to the poles. PROFESSOR: Here's the catch: because these waves are relatively small, often just a few kilometers in horizontal scale, they are what we call 'sub-grid scale.' This means they are too small to be directly resolved by our global climate models, which divide the Earth into a grid of squares that are typically tens of kilometers wide. So, if a climate model can't 'see' these waves, it will miscalculate wind speeds and temperature distributions globally. To fix this, meteorologists must use 'parameterization'—which is a method of representing the simplified, average effects of these small-scale processes based on larger, resolvable variables. PROFESSOR: Let's look at a specific consequence when we fail to parameterize them correctly. In the winter, the polar vortex—the cold ring of winds around the poles—is highly sensitive to wave drag. Without proper parameterization of gravity waves generated by the Rocky Mountains or the Himalayas, models would predict an unrealistically strong polar vortex, leading to completely inaccurate winter weather forecasts for mid-latitudes. PROFESSOR: Another fascinating aspect is 'wave ducting.' This happens when a gravity wave gets trapped in a stable layer of the atmosphere, sandwiched between the ground and a higher layer of unstable air. Instead of propagating upward and dispersing its energy into the upper atmosphere, the wave is channeled horizontally, travel—uh, travelling thousands of kilometers without losing much intensity. This can lead to unexpected, severe windstorms far away from the mountains that originally generated the wave. We've seen this happen in the lee of the Rocky Mountains, where ducted waves suddenly surface as destructive wind gusts in the plains. [Q17] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม อาจารย์: ยินดีต้อนรับทุกคนกลับเข้าสู่บทเรียนครับ วันนี้เราจะมาเจาะลึกเรื่องปรากฏการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นเหนือศีรษะเรานี่เอง แต่ปกติแล้วเรามักจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ปรากฏการณ์นั้นคือ "คลื่นความถ่วงในบรรยากาศ" (atmospheric gravity waves) ครับ ก่อนที่เราจะไปต่อกัน มีจุดสำคัญจุดหนึ่งที่ต้องแยกแยะให้ชัดเจนนะครับ อย่าสับสนระหว่างคลื่นความถ่วงในบรรยากาศกับ "คลื่นความโน้มถ่วง" (gravitational waves) นะครับ อย่างหลังเนี่ยเป็นรอยกระเพื่อมในปริภูมิเวลา (spacetime) ที่เกิดจากเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ในจักรวาล อย่างเช่นหลุมดำชนกัน ซึ่งนั่นเป็นเรื่องของฟิสิกส์ดาราศาสตร์ ส่วนคลื่นความถ่วงในบรรยากาศนั้น คือการแกว่งตัวทางกายภาพในชั้นบรรยากาศของเราครับ คลื่นประเภทนี้เกิดขึ้นเมื่อมวลอากาศถูกดันขึ้นไปข้างบน เช่น โดนแนวเทือกเขาขวางไว้ แล้วแรงโน้มถ่วง หรือถ้าพูดให้ถูกคือ แรงลอยตัว จะทำหน้าที่เป็นแรงคืนตัวดึงมันกลับลงมา ทำให้มันเกิดการแกว่งตัวขึ้นๆ ลงๆ ครับ อาจารย์: การที่คลื่นเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ เราจำเป็นต้องมี "การแบ่งชั้นบรรยากาศแบบเสถียร" (stable stratification) ซึ่งเป็นสภาวะที่อากาศที่อุ่นกว่าและมีความหนาแน่นน้อยกว่าลอยอยู่เหนืออากาศที่เย็นกว่าและมีความหนาแน่นมากกว่า ถ้ามีลมพัดเอาอากาศเย็นขึ้นไปในชั้นอากาศอุ่น อากาศเย็นนั้นจะหนาแน่นกว่ารอบๆ ตัวมัน แรงโน้มถ่วงจึงดึงมันกลับลงมา พอขยับจมลงมา มันก็จมเลยจุดสมดุลไปจนร้อนเกินไป แล้วแรงลอยตัวก็ดันมันกลับขึ้นไปอีก การเคลื่อนที่กลับไปกลับมานี้จะแผ่ออกไปในแนวราบจนเกิดเป็นคลื่นครับ นักศึกษา: ถ้าอย่างนั้น มันก็เหมือนกับการโยนก้อนหินลงในบ่อน้ำ แต่เปลี่ยนเป็นเกิดขึ้นในอากาศใช่ไหมครับ? อาจารย์: ถูกต้องเลยครับ ยูกิ ภูเขาก็ทำหน้าที่เหมือนก้อนหิน ส่วนอากาศก็ทำหน้าที่เหมือนผิวน้ำนั่นเอง ในทางอุตุนิยมวิทยา เราเรียกสิ่งรบกวนที่เกิดจากภูเขานี้ว่า "คลื่นความถ่วงเชิงเขา" (orographic gravity waves) ครับ คลื่นเหล่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องแปลกประหลาดที่น่าสนใจในท้องถิ่นเท่านั้นนะครับ แต่ยังมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อระบบภูมิอากาศโลกด้วย เมื่อคลื่นเหล่านี้แผ่ตัวสูงขึ้นไปจนถึงชั้นเมโซสเฟียร์ (mesosphere) ซึ่งอยู่สูงขึ้นไปประมาณ 50 ถึง 85 กิโลเมตร ในที่สุดคลื่นก็จะ "แตกตัว" (break) คล้ายกับคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งครับ และเมื่อมันแตกตัว มันจะถ่ายโอนโมเมนตัมไปยังกระแสลมพื้นหลัง การสะสมโมเมนตัมนี้จะทำหน้าที่เหมือนแรงต้าน ช่วยชะลอกระแสลมกรด (jet streams) ที่รุนแรง หรือแม้กระทั่งขับเคลื่อนการหมุนเวียนของชั้นบรรยากาศโลกจากเส้นศูนย์สูตรไปยังขั้วโลกเลยทีเดียว อาจารย์: แต่ปัญหาคือ เนื่องจากคลื่นเหล่านี้มีขนาดค่อนข้างเล็ก บ่อยครั้งมีขนาดแนวราบเพียงไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้น มันจึงเป็นสิ่งที่เราเรียกว่า "สเกลที่เล็กกว่ากริด" (sub-grid scale) หมายความว่าพวกมันเล็กเกินกว่าที่แบบจำลองภูมิอากาศโลกจะตรวจจับได้โดยตรง เพราะแบบจำลองเหล่านั้นจะแบ่งโลกออกเป็นตารางกริดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ปกติจะกว้างหลายสิบกิโลเมตร ดังนั้น หากแบบจำลองภูมิอากาศไม่สามารถ "มองเห็น" คลื่นเหล่านี้ได้ ก็จะเกิดการคำนวณความเร็วลมและการกระจายตัวของอุณหภูมิทั่วโลกผิดพลาด เพื่อแก้ไขปัญหานี้ นักอุตุนิยมวิทยาจึงต้องใช้ "การกำหนดค่าพารามิเตอร์" (parameterization) ซึ่งเป็นวิธีการแสดงผลลัพธ์โดยเฉลี่ยแบบย่อส่วนของกระบวนการขนาดเล็กเหล่านี้ โดยอิงตามตัวแปรขนาดใหญ่ที่แบบจำลองสามารถตรวจจับได้ครับ อาจารย์: ลองมาดูผลลัพธ์ที่เฉพาะเจาะจงกันครับ หากเรากำหนดค่าพารามิเตอร์ไม่ถูกต้อง ในช่วงฤดูหนาว ลมวนขั้วโลก (polar vortex) ซึ่งเป็นกระแสลมเย็นที่หมุนวนรอบขั้วโลก จะมีความอ่อนไหวต่อแรงต้านของคลื่นนี้สูงมาก หากไม่มีการกำหนดค่าพารามิเตอร์ของคลื่นความถ่วงที่เกิดจากเทือกเขาร็อกกีหรือเทือกเขาหิมาลัยอย่างเหมาะสม แบบจำลองก็อาจจะพยากรณ์ว่าลมวนขั้วโลกนั้นมีความรุนแรงเกินจริง ซึ่งจะทำให้การพยากรณ์อากาศในฤดูหนาวสำหรับพื้นที่ละติจูดกลางคลาดเคลื่อนไปอย่างสิ้นเชิงครับ อาจารย์: อีกแง่มุมหนึ่งที่น่าสนใจคือ "ท่อดักคลื่น" (wave ducting) ครับ สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อคลื่นความถ่วงถูกกักไว้ในชั้นบรรยากาศที่มีความเสถียร โดยถูกขนาบข้างระหว่างพื้นดินกับชั้นอากาศที่ไม่เสถียรที่อยู่สูงขึ้นไป แทนที่คลื่นจะแผ่ขึ้นด้านบนและกระจายพลังงานออกไปในบรรยากาศชั้นบน คลื่นกลับถูกบีบให้เดินทางในแนวราบ และเดินท—เอ่อ เดินทางเป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตรโดยไม่สูญเสียความเข้มข้นไปมากนัก สิ่งนี้อาจนำไปสู่พายุลมแรงที่รุนแรงและคาดไม่ถึงในพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลจากภูเขาซึ่งเป็นจุดกำเนิดคลื่นได้ เราเคยเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นที่บริเวณด้านหลังเขาของเทือกเขาร็อกกี ซึ่งคลื่นที่ถูกกักในท่อนี้จู่ๆ ก็พัดลงสู่พื้นราบกลายเป็นลมกระโชกแรงที่สร้างความเสียหายอย่างหนักครับ

(Shared with Q17.) [Q18] According to the professor, what is required for atmospheric gravity waves to form?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 17) [Q18] จากที่อาจารย์อธิบาย ปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดคลื่นแรงโน้มถ่วงในชั้นบรรยากาศ (atmospheric gravity waves) คืออะไร?

(Shared with Q17.) [Q19] Why does the professor mention the polar vortex?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [Q19] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงกระแสลมวนขั้วโลก (polar vortex)?

(Shared with Q17.) [Q20] Based on the discussion of wave ducting, what is a primary danger associated with this phenomenon?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [Q20] จากการพูดคุยเกี่ยวกับปรากฏการณ์ wave ducting อันตรายร้ายแรงที่สุดที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์นี้คืออะไร

(Shared with Q17.) [Q21] What can be inferred about global climate models that do not use parameterization for gravity waves?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 17) [Q21] เราสามารถอนุมานอะไรได้บ้างเกี่ยวกับแบบจำลองภูมิอากาศโลกที่ไม่ได้ใช้การกำหนดค่าพารามิเตอร์สำหรับคลื่นความโน้มถ่วง?

(Shared with Q17.) [Replay: "Now, before we proceed, let's make a critical distinction. Do not confuse atmospheric gravity waves with gravitational waves."] [Q22] Why does the professor say this:

คำแปล

เอาละ ก่อนที่เราจะเรียนกันต่อ เรามาแยกแยะประเด็นสำคัญกันก่อน อย่าสับสนระหว่างคลื่นความถ่วงในชั้นบรรยากาศ (atmospheric gravity waves) กับคลื่นความโน้มถ่วง (gravitational waves) นะครับ

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a linguistics class. PROFESSOR: Today, we’re going to challenge a long-held assumption in cognitive psychology and linguistics: the idea that human beings are, well, universally terrible at naming smells. For decades, researchers argued that our olfactory system has a weak connection to our language centers. If I ask you to describe the scent of, say, gasoline, you’ll probably say 'it smells like gasoline' or 'it's chemical-like'. This is what we call source-based naming—identifying an odor by referring directly to the object that produces it. Actually, wait, you might also say 'it's sharp,' which is a metaphor, but it's still not a dedicated smell word. In English, and indeed in most Western languages, we almost completely lack abstract odor terms. An abstract odor term, by definition, is a word that describes a smell itself, independent of any source object, in the same way 'blue' describes a color without referring to the sky or a blueberry. PROFESSOR: Now, is this limitation a biological truth of the human brain? Well, recent fieldwork suggests otherwise. Let's look at the Jahai people, a hunter-gatherer group living in the Malay Peninsula. Researchers tested Jahai speakers and English speakers on their ability to name both colors and smells. They measured what linguists call codability—that is, the ease and consistency with which speakers of a language can identify a stimulus. If ten people look at a red square, and they all immediately say 'red', that stimulus has high codability. PROFESSOR: For English speakers, color codability was extremely high, but odor codability was, well, quite poor—actually, abysmal is a more accurate term. They used long, hesitant descriptions, and rarely agreed on a label. But for the Jahai? Their agreement on odors was just as high and instantaneous as their agreement on colors. Why? Because the Jahai language has a rich set of about a dozen abstract, basic words for smells. For example, they have a word, ltpɨt, which refers to a pleasant, sweet smell associated with certain ripe fruits, flowers, and even some species of insects. It doesn't mean 'banana' or 'wasp'; it describes the quality of the scent itself. STUDENT: Excuse me, Professor. Could this linguistic difference just be because the Jahai live in a tropical rainforest with more, you know, rich botanical smells than a typical city? PROFESSOR: That's a very logical hypothesis, and indeed, environmental exposure does play a role. But it isn't the whole story. Even when English speakers are highly trained—like professional wine tasters or perfumers—they still rely heavily on source-based language, like 'notes of leather' or 'citrus'. They don't magically invent abstract, non-source-based terms. So, it's not just about expertise or the density of odors in the environment; it is a structural property of the language itself. This suggests that our cognitive architecture—the way our minds organize sensory data—is far more flexible than we once thought. It means our inability to name smells is a cultural and linguistic trait, not an evolutionary hardware limitation. PROFESSOR: This brings us to the broader implications for the Sapir-Whorf hypothesis, or linguistic relativity. This hypothesis, as you might recall, suggests that the structure of a language influences its speakers' non-linguistic cognitive processes. In the case of the Jahai, having these dedicated smell words seems to make them much more adept at discriminating between subtle scent variations. They aren't just better at talking about smells; they actually process olfactory information differently, categorizing and remembering scents with a precision that English speakers struggle to match. [Q23] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาภาษาศาสตร์ อาจารย์: วันนี้เราจะมาท้าทายสมมติฐานที่เชื่อกันมานานในสาขาจิตวิทยาพุทธิปัญญาและภาษาศาสตร์ นั่นคือความคิดที่ว่า มนุษย์เราเนี่ย... อธิบายหรือระบุชื่อกลิ่นได้แย่เหมือนกันหมดทุกคนทั่วโลก เป็นเวลาหลายทศวรรษแล้วที่เหล่านักวิจัยโต้แย้งว่า ระบบรับกลิ่นของเรามีการเชื่อมต่อที่อ่อนแอมากกับศูนย์ควบคุมภาษาในสมอง ถ้าครูขอให้พวกเธออธิบายกลิ่นของ... อย่างเช่น น้ำมันเบนซิน พวกเธอก็มักจะพูดว่า 'มันกลิ่นเหมือนน้ำมันเบนซิน' หรือ 'กลิ่นเหมือนสารเคมี' นี่คือสิ่งที่เราเรียกว่า การตั้งชื่อตามแหล่งที่มา (source-based naming) ซึ่งเป็นการระบุกลิ่นโดยอ้างอิงถึงวัตถุที่สร้างกลิ่นนั้นโดยตรง จริง ๆ แล้ว เดี๋ยวก่อนนะ... พวกเธออาจจะพูดว่า 'กลิ่นมันฉุนหรือแรง' (it's sharp) ซึ่งเป็นคำอุปมาอุปไมย แต่ก็ยังไม่ใช่คำที่ใช้เรียกกลิ่นโดยเฉพาะอยู่ดี ในภาษาอังกฤษ และรวมถึงภาษาส่วนใหญ่ในซีกโลกตะวันตก เราแทบจะไม่มี คำเรียกกลิ่นที่เป็นนามธรรม (abstract odor terms) เลย ตามนิยามแล้ว คำเรียกกลิ่นที่เป็นนามธรรมคือคำที่อธิบายตัวกลิ่นนั้นเองโดยตรง โดยไม่ขึ้นกับวัตถุต้นกำเนิดกลิ่น เหมือนกับคำว่า 'สีน้ำเงิน' ที่อธิบายสีได้โดยไม่ต้องอ้างอิงถึงท้องฟ้าหรือผลบลูเบอร์รีนั่นแหละครับ อาจารย์: ทีนี้ ข้อจำกัดนี้เป็นข้อเท็จจริงทางชีววิทยาของสมองมนุษย์จริง ๆ หรือเปล่า? ผลการศึกษาภาคสนามเมื่อเร็ว ๆ นี้ชี้ให้เห็นว่าไม่ใช่อย่างนั้นครับ ลองมาดู 'กลุ่มชาติพันธุ์จาไฮ' (Jahai) ซึ่งเป็นกลุ่มคนหาของป่าล่าสัตว์ที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรมลายู นักวิจัยได้ทดสอบความสามารถในการระบุชื่อสีและกลิ่นของผู้ที่พูดภาษาจาไฮและภาษาอังกฤษ พวกเขาได้วัดสิ่งนักภาษาศาสตร์เรียกว่า ระดับการถอดรหัสความหมาย (codability) ซึ่งก็คือความง่ายและความสอดคล้องกันของผู้พูดในภาษานั้น ๆ เวลาที่ระบุสิ่งเร้า ตัวอย่างเช่น ถ้ามีคนสิบคนมองไปที่สี่เหลี่ยมสีแดง แล้วทุกคนพูดทันทีว่า 'สีแดง' สิ่งเร้านั้นก็จะมีระดับการถอดรหัสความหมายที่สูงมาก อาจารย์: สำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษ ความสามารถในการระบุสีนั้นสูงมาก แต่ความสามารถในการระบุกลิ่นนั้น... ค่อนข้างแย่เลยทีเดียว หรือจริง ๆ ใช้คำว่า ย่ำแย่มาก (abysmal) น่าจะตรงกว่า พวกเขาใช้คำอธิบายที่ยาวและลังเล แถมแทบจะไม่เคยตกลงกันได้เลยว่าจะเรียกกลิ่นนั้นว่าอะไร แต่สำหรับชาวจาไฮล่ะ? ความคิดเห็นที่ตรงกันเรื่องกลิ่นของพวกเขานั้นสูงและรวดเร็วทันที พอ ๆ กับเรื่องสีเลยล่ะครับ ทำไมล่ะ? เพราะภาษาจาไฮมีคำศัพท์พื้นฐานที่เป็นนามธรรมสำหรับเรียกกลิ่นอยู่มากมายประมาณสิบกว่าคำ ตัวอย่างเช่น พวกเขามีคำว่า ltpɨt ซึ่งหมายถึงกลิ่นหอมหวานน่ารื่นรมย์ที่เชื่อมโยงกับผลไม้สุกบางชนิด ดอกไม้ หรือแม้แต่แมลงบางสายพันธุ์ คำนี้ไม่ได้แปลว่า 'กล้วย' หรือ 'ตัวต่อ' นะครับ แต่มันอธิบายถึงลักษณะเฉพาะของกลิ่นนั้นโดยตรงเลย นักศึกษา: ขออนุญาตค่ะอาจารย์ ความแตกต่างทางภาษานี้อาจจะแค่เป็นเพราะชาวจาไฮอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นที่มีกลิ่นพืชพรรณอุดมสมบูรณ์กว่าในเมืองทั่วไปหรือเปล่าคะ? อาจารย์: นั่นเป็นสมมติฐานที่มีเหตุผลมากครับ และการสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมก็มีบทบาทสำคัญจริง ๆ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมดครับ เพราะต่อให้ผู้พูดภาษาอังกฤษจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เช่น นักชิมไวน์มืออาชีพหรือนักปรุงน้ำหอม พวกเขาก็ยังคงพึ่งพาภาษาที่อิงตามแหล่งที่มาเป็นหลักอยู่ดี อย่างเช่นคำว่า 'กลิ่นอายของหนัง' (notes of leather) หรือ 'กลิ่นพืชตระกูลส้ม' (citrus) พวกเขาไม่ได้สร้างคำศัพท์ที่เป็นนามธรรมซึ่งไม่อิงกับแหล่งที่มาขึ้นมาได้เองราวกับมีเวทมนตร์ ดังนั้น มันจึงไม่ใช่แค่เรื่องของความเชี่ยวชาญหรือความหนาแน่นของกลิ่นในสิ่งแวดล้อม แต่เป็นคุณสมบัติทางโครงสร้างของตัวภาษาเอง สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าโครงสร้างกระบวนการรับรู้ของเรา—วิธีที่จิตใจของเราจัดระเบียบข้อมูลประสาทสัมผัส—นั้นมีความยืดหยุ่นมากกว่าที่เราเคยคิดไว้มาก นั่นหมายความว่า การที่เราไม่สามารถระบุชื่อกลิ่นได้นั้นเป็นลักษณะเฉพาะทางวัฒนธรรมและภาษา ไม่ใช่ข้อจำกัดทางฮาร์ดแวร์ของวิวัฒนาการทางสมองครับ อาจารย์: เรื่องนี้ส่งผลไปถึงทฤษฎีที่มีความหมายกว้างขึ้นอย่าง สมมติฐานซาเพียร์-วอร์ฟ (Sapir-Whorf hypothesis) หรือ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทางภาษา (linguistic relativity) สมมติฐานนี้ อย่างที่พวกเธอน่าจะจำกันได้ เสนอว่าโครงสร้างของภาษาจะส่งผลต่อกระบวนการคิดและการรับรู้ที่ไม่เกี่ยวกับภาษาของผู้พูด ในกรณีของชาวจาไฮ การมีคำศัพท์เฉพาะสำหรับเรียกกลิ่นเหล่านี้ดูเหมือนจะทำให้พวกเขามีความเชี่ยวชาญมากขึ้นในการจำแนกความแตกต่างของกลิ่นที่ละเอียดอ่อน พวกเขาไม่ได้แค่พูดคุยเกี่ยวกับกลิ่นได้ดีกว่าเท่านั้น แต่พวกเขายังประมวลผลข้อมูลการรับกลิ่นแตกต่างออกไปด้วย โดยสามารถจัดหมวดหมู่และจดจำกลิ่นต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำในระดับที่ผู้พูดภาษาอังกฤษแทบจะทำไม่ได้เลยครับ

(Shared with Q23.) [Q24] According to the professor, what distinguishes an abstract odor term from source-based naming?

คำแปล

ตามที่อาจารย์กล่าว อะไรคือสิ่งที่ทำให้คำเรียกกลิ่นแบบนามธรรม (abstract odor term) แตกต่างจากการเรียกชื่อกลิ่นตามแหล่งกำเนิด (source-based naming)?

(Shared with Q23.) [Q25] According to the lecture, what did researchers discover when comparing English speakers and Jahai speakers? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 23) [ข้อ 25] จากบทบรรยาย นักวิจัยค้นพบอะไรบ้างเมื่อเปรียบเทียบระหว่างผู้พูดภาษาอังกฤษและผู้พูดภาษาจาฮาย (Jahai) เลือกคำตอบ 2 ข้อ

(Shared with Q23.) [Q26] Why does the professor mention professional wine tasters and perfumers?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 26] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงผู้เชี่ยวชาญด้านการชิมไวน์และนักปรุงน้ำหอมมืออาชีพ?

(Shared with Q23.) [Q27] What does the professor imply about the Sapir-Whorf hypothesis?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 23) [คำถามข้อ 27] ศาสตราจารย์ได้บอกเป็นนัยอย่างไรเกี่ยวกับสมมติฐาน Sapir-Whorf (Sapir-Whorf hypothesis)?

(Shared with Q23.) [Replay: "For English speakers, color codability was extremely high, but odor codability was, well, quite poor—actually, abysmal is a more accurate term."] [Q28] Why does the professor say this:

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [เล่นซ้ำ: "สำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษ ความสามารถในการระบุและเรียกชื่อสีนั้นสูงมาก แต่ความสามารถในการเรียกชื่อกลิ่นกลับ ค่อนข้างแย่... จริงๆ แล้ว ใช้คำว่า 'ย่ำแย่ขั้นสุด' (abysmal) น่าจะเป็นคำที่ถูกต้องมากกว่า"]