ข้อสอบฝึก TOEFL การฟัง ชุดที่ 5

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a professor. STUDENT: Hi, Professor. Thanks for meeting with me during your office hours. I wanted to talk about our upcoming research paper for Environmental Science 101. PROFESSOR: Of course, Sofia. Come on in. What is on your mind? Are you having trouble finding sources? STUDENT: Well, no, not exactly. My original topic was... uh, it was about ocean plastic pollution. But when I started researching, I realized it is just too big of a topic. I cannot cover all of that in a short paper. Remember, you said the paper has a strict limit of exactly five pages. PROFESSOR: Yes, that is correct. Five pages is the maximum. It forces you to focus your research. So, how do you plan to narrow it down? STUDENT: I was thinking of changing my topic to microplastics in local freshwater lakes. Specifically, how they affect freshwater algae. I found a few great studies on our local lake, Lake Erie. PROFESSOR: That is an excellent adjustment. Focusing on freshwater algae in a specific local context is much more manageable for a five-page paper. It allows you to write a detailed analysis rather than just a general summary. STUDENT: Great! I was worried it might be too narrow. But there is another thing. The deadline to submit our paper topic proposals is this Friday at five p.m., right? PROFESSOR: Yes, Friday at five p.m. is the deadline. STUDENT: Since I am changing my topic, do I need to submit a completely new proposal form, or can I just email you the new topic description? PROFESSOR: Since you are changing the core subject, you should fill out a new proposal form and upload it to our class website. It only takes a few minutes, and it helps me keep all students' topics organized in one place. STUDENT: Okay, I will do that tonight. Thank you so much for your help, Professor! PROFESSOR: You are very welcome, Sofia. I look forward to reading your proposal. [Q1] Why does the student go to see the professor?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ นักศึกษา: สวัสดีค่ะอาจารย์ ขอบคุณที่สละเวลาให้พบในช่วงเวลาให้คำปรึกษานะคะ หนูอยากจะมาคุยเรื่องรายงานวิจัยวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม 101 ที่กำลังจะถึงนี้ค่ะ อาจารย์: ยินดีอยู่แล้ว โซเฟีย เข้ามาสิ มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า? หาแหล่งข้อมูลไม่เจอเหรอ? นักศึกษา: อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นซะทีเดียว คือตอนแรกหนูเลือกหัวข้อเรื่อง... เอ่อ ขยะพลาสติกในมหาสมุทรค่ะ แต่พอเริ่มค้นคว้าข้อมูลจริง ๆ ก็รู้เลยว่าหัวข้อมันกว้างเกินไป หนูเขียนสรุปทั้งหมดลงในรายงานสั้น ๆ ไม่ไหวแน่ ๆ เพราะอาจารย์บอกว่ารายงานนี้จำกัดความยาวไว้ไม่เกินห้าหน้าพอดีเป๊ะเลยใช่ไหมคะ อาจารย์: ใช่แล้วล่ะ ห้าหน้าคือยาวที่สุด มันช่วยบังคับให้เธอต้องตีกรอบงานวิจัยให้แคบลง แล้วเธอวางแผนจะจำกัดขอบเขตให้แคบลงยังไงล่ะ? นักศึกษา: หนูคิดว่าจะเปลี่ยนหัวข้อเป็นเรื่องไมโครพลาสติกในแหล่งน้ำจืดท้องถิ่นค่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่ามันส่งผลกระทบต่อสาหร่ายน้ำจืดอย่างไรบ้าง พอดีหนูเจอผลการศึกษาดี ๆ สองสามชิ้นเกี่ยวกับทะเลสาบอีรีในท้องถิ่นของเราด้วยค่ะ อาจารย์: เป็นการปรับเปลี่ยนที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ การเน้นไปที่สาหร่ายน้ำจืดในพื้นที่เฉพาะเจาะจงแบบนี้ มันจัดการได้ง่ายกว่าสำหรับรายงานความยาวห้าหน้า และช่วยให้เธอได้เขียนวิเคราะห์แบบเจาะลึก แทนที่จะเขียนแค่สรุปภาพรวมกว้าง ๆ นักศึกษา: ดีเลยค่ะ! ตอนแรกหนูก็กังวลว่าหัวข้อมันจะแคบเกินไปหรือเปล่า แต่มีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ กำหนดส่งหัวข้อรายงานวิจัยคือวันศุกร์นี้ตอนห้าโมงเย็นใช่ไหมคะ? อาจารย์: ใช่แล้ว วันศุกร์ตอนห้าโมงเย็นคือเดดไลน์นะ นักศึกษา: ในเมื่อหนูเปลี่ยนหัวข้อ หนูต้องส่งใบเสนอหัวข้ออันใหม่เลย หรือว่าแค่ส่งอีเมลแจ้งหัวข้อใหม่ให้อาจารย์ทราบได้เลยคะ? อาจารย์: เนื่องจากเธอเปลี่ยนเนื้อหาหลักเลย ครูอยากให้กรอกใบเสนอหัวข้ออันใหม่แล้วอัปโหลดขึ้นเว็บไซต์วิชาเรียนของเรานะ ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีเอง และมันช่วยให้ครูจัดระเบียบหัวข้อของนักศึกษาทุกคนให้อยู่ในที่เดียวกันได้ง่ายขึ้นด้วย นักศึกษา: ได้ค่ะ หนูจะทำคืนนี้เลย ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ สำหรับคำแนะนำนะคะ! อาจารย์: ยินดีมากจ้ะ โซเฟีย ครูตั้งตารออ่านใบเสนอหัวข้อของเธอนะ [คำถาม] ทำไมนักศึกษาถึงไปพบอาจารย์?

(Shared with Q1.) [Q2] According to the professor, what is the benefit of the five-page limit?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 1) [Q2] จากที่คุณอาจารย์กล่าวไว้ ข้อดีของการจำกัดความยาวรายงานไม่เกิน 5 หน้าคืออะไร

(Shared with Q1.) [Q3] What does the professor ask the student to do in order to change her topic?

คำแปล

[Q3] อาจารย์ขอให้นักศึกษาทำอย่างไรเพื่อเปลี่ยนหัวข้อรายงาน?

(Shared with Q1.) [Q4] What can be inferred about the student's new topic?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อที่ 1) [คำถามข้อที่ 4] เราสามารถอนุมานอะไรได้บ้างเกี่ยวกับหัวข้อใหม่ของนักเรียน?

(Shared with Q1.) [Replay: "Remember, you said the paper has a strict limit of exactly five pages."] [Q5] Why does the student say this: "Remember, you said the paper has a strict limit of exactly five pages."

คำแปล

อย่าลืมนะคะว่าอาจารย์บอกว่ารายงานนี้จำกัดความยาวไว้ที่ห้าหน้าพอดี

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a biology class. PROFESSOR: Today, we're going to look at a fascinating mutualistic relationship between plants and insects. Specifically, we'll focus on a process called myrmecochory. That's M-Y-R-M-E-C-O-C-H-O-R-Y, myrmecochory, which is a term for seed dispersal by ants. Now, you might wonder why a plant would rely on ants, which are relatively small and don't travel very far compared to, say, birds or the wind. But as we'll see, this localized dispersal has some incredible evolutionary advantages. PROFESSOR: So, how do plants convince ants to do the heavy lifting? They do it by producing seeds with a specialized structure called an elaiosome. An elaiosome is a fleshy, nutrient-rich appendage attached to the outside of the seed coat. It’s packed with lipids, proteins, and essential vitamins. To an ant, this is basically a high-energy feast. Sofia, yes, go ahead with your question. STUDENT: Professor, so the ants eat the elaiosomes, but doesn't that process end up damaging the actual seed? PROFESSOR: That's a logical question, Sofia. But here’s the neat part: the ants don't actually eat the seed itself. They carry the whole package—the seed with the elaiosome attached—back to their underground nest. Once they're safely inside, they feed the nutritious elaiosome to their larvae. The seed itself, which has a hard, protective casing, remains completely undamaged. After the elaiosome is consumed, the ants discard the intact seed in their nest's refuse chamber. This chamber is basically the colony's garbage dump, where they pile up organic waste and dead insects. PROFESSOR: Now, think about this environment. For a seed, this underground waste pile is an absolute goldmine. It's rich in nutrients like nitrogen and phosphorus, which are crucial for plant growth. Plus, because the seed is buried deep underground, it's safe from seed predators, like mice or birds, which would love to eat it. And, perhaps most importantly in fire-prone ecosystems like the Australian bush or the Mediterranean, being buried protects the seeds from the intense heat of wildfires. PROFESSOR: Let's look at an example. In the fynbos shrublands of South Africa, over a thousand plant species rely on myrmecochory. Scientists have done experiments where they excluded ants from certain plots of land. What they found was quite dramatic: without the ants to bury the seeds, almost all the seeds were eaten by rodents within a few days. And of the few that survived, almost none grew into mature plants because they couldn't survive the seasonal brushfires that regularly sweep through the region. PROFESSOR: But there is a catch. This system is highly vulnerable to invasive species. For instance, when invasive Argentine ants move into an area, they often displace the native ant species. These Argentine ants are small and aggressive, but they don't have the same seed-dispersal behavior. They'll eat the elaiosome... wait, sorry, they'll eat the elaiosome right there on the soil surface without moving the seed to an underground nest. Consequently, the seeds are left exposed to predators and fires, which can completely disrupt the plant community's regeneration. [Q6] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาชีววิทยาครับ อาจารย์: วันนี้เราจะมาดูความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันที่น่าทึ่งระหว่างพืชกับแมลงกันครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เราจะเน้นไปที่กระบวนการที่เรียกว่า "myrmecochory" สะกดแบบนี้นะครับ M-Y-R-M-E-C-O-C-H-O-R-Y ซึ่งเป็นคำศัพท์ที่ใช้เรียกการแพร่กระจายเมล็ดพันธุ์โดยมดครับ ตอนนี้พวกคุณอาจจะสงสัยว่า ทำไมพืชถึงต้องพึ่งพามดซึ่งมีขนาดค่อนข้างเล็กและเดินทางได้ไม่ไกลนักเมื่อเทียบกับนกหรือสายลม แต่เราจะได้เห็นกันครับว่า การแพร่กระจายเมล็ดพันธุ์ในวงแคบแบบนี้มีข้อดีทางวิวัฒนาการที่น่าทึ่งมากทีเดียว อาจารย์: แล้วพืชโน้มน้าวให้มดช่วยทำงานหนักนี้ได้ยังไง? พวกมันทำโดยการสร้างเมล็ดที่มีโครงสร้างพิเศษที่เรียกว่า "elaiosome" ครับ elaiosome คือส่วนเนื้อเยื่อที่อุดมไปด้วยสารอาหารซึ่งติดอยู่ด้านนอกของเปลือกหุ้มเมล็ด มันเต็มไปด้วยไขมัน โปรตีน และวิตามินที่จำเป็น สำหรับมดแล้ว นี่คือแหล่งอาหารพลังงานสูงชั้นดีเลยครับ โซเฟีย มีคำถามอะไรไหม เชิญเลยครับ นักศึกษา: อาจารย์คะ แล้วถ้ามดกิน elaiosome เข้าไป กระบวนการนั้นจะไม่ทำลายตัวเมล็ดจริงๆ ไปด้วยเหรอคะ? อาจารย์: เป็นคำถามที่มีเหตุผลมากครับโซเฟีย แต่ส่วนที่เจ๋งที่สุดคือ มดไม่ได้กินตัวเมล็ดจริงๆ ครับ พวกมันจะขนส่งทั้งชิ้น คือเมล็ดที่มี elaiosome ติดอยู่ กลับไปยังรังใต้ดินของพวกมัน เมื่อเข้าไปข้างในอย่างปลอดภัยแล้ว พวกมันจะป้อน elaiosome ที่มีประโยชน์นี้ให้กับตัวอ่อน ส่วนตัวเมล็ดซึ่งมีเปลือกแข็งหุ้มปกป้องไว้จะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ เลย หลังจากกิน elaiosome เสร็จแล้ว มดจะทิ้งเมล็ดที่ยังสมบูรณ์ดีไว้ในห้องทิ้งขยะของรัง ห้องนี้พูดง่ายๆ ก็คือลานขยะของอาณาจักรมด ซึ่งพวกมันจะกองขยะอินทรีย์และแมลงที่ตายแล้วเอาไว้ครับ อาจารย์: คราวนี้ ลองนึกถึงสภาพแวดล้อมตรงนี้ดูนะครับ สำหรับเมล็ดพืชแล้ว กองขยะใต้ดินนี้คือขุมทรัพย์ชั้นดีเลยครับ เพราะมันอุดมไปด้วยสารอาหารอย่างไนโตรเจนและฟอสฟอรัส ซึ่งสำคัญต่อการเจริญเติบโตของพืช นอกจากนี้ การที่เมล็ดถูกฝังอยู่ลึกใต้ดินยังทำให้ปลอดภัยจากสัตว์ผู้ล่าที่กินเมล็ดพืช เช่น หนูหรือนก ที่จ้องจะกินมัน และสิ่งที่อาจจะสำคัญที่สุดในระบบนิเวศที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า เช่น พุ่มไม้ในออสเตรเลียหรือแถบเมดิเตอร์เรเนียน การถูกฝังดินจะช่วยปกป้องเมล็ดพืชจากความร้อนจัดของไฟป่าได้ครับ อาจารย์: ลองมาดูตัวอย่างกันครับ ในพื้นที่ป่าพุ่มฟินบอส (fynbos) ของแอฟริกาใต้ มีพืชมากกว่าพันชนิดที่ต้องพึ่งพากระบวนการ myrmecochory นี้ นักวิทยาศาสตร์เคยทำการทดลองโดยกั้นไม่ให้มดเข้าไปในพื้นที่บางส่วน ผลลัพธ์ที่ได้นั้นชัดเจนมากครับ คือเมื่อไม่มีมดมาช่วยฝังเมล็ด เมล็ดพืชเกือบทั้งหมดถูกสัตว์ฟันแทะกินจนหมดภายในเวลาไม่กี่วัน และในบรรดาเมล็ดเพียงไม่กี่เมล็ดที่รอดมาได้ ก็แทบไม่มีเมล็ดไหนเติบโตเป็นต้นไม้ที่โตเต็มวัยได้เลย เพราะพวกมันไม่สามารถทนต่อไฟป่าตามฤดูกาลที่เกิดขึ้นเป็นประจำได้ อาจารย์: แต่เรื่องนี้ก็มีข้อจำกัดอยู่ครับ ระบบนี้เปราะบางมากต่อสิ่งมีชีวิตชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกราน ตัวอย่างเช่น เมื่อมดอาร์เจนตินาซึ่งเป็นชนิดพันธุ์รุกรานเข้ามาในพื้นที่ พวกมันมักจะเข้าไปแทนที่มดท้องถิ่น มดอาร์เจนตินาเหล่านี้มีขนาดเล็กและดุร้าย แต่พวกมันไม่มีพฤติกรรมการแพร่กระจายเมล็ดพันธุ์เหมือนมดท้องถิ่น พวกมันจะกิน elaiosome... เอ้อ ขออภัยครับ พวกมันจะกิน elaiosome บนผิวดินทันทีโดยไม่ย้ายเมล็ดไปยังรังใต้ดิน ส่งผลให้เมล็ดพืชถูกทิ้งไว้และเผชิญอันตรายจากทั้งสัตว์ผู้ล่าและไฟป่า ซึ่งอาจทำลายการฟื้นฟูของกลุ่มพืชทั้งหมดได้อย่างสิ้นเชิง

(Shared with Q6.) [Q7] According to the professor, what is the primary function of an elaiosome?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับคำถามข้อ 6) [ข้อ 7] จากที่คุณอาจารย์อธิบาย หน้าที่หลักของอีไลโอโซม (elaiosome) คืออะไร

(Shared with Q6.) [Q8] According to the professor, what are two benefits that seeds gain from being discarded in an ant colony's waste chamber? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 6) [Q8] จากที่ศาสตราจารย์อธิบาย ประโยชน์ 2 ข้อที่เมล็ดพืชได้รับจากการถูกนำไปทิ้งในห้องเก็บขยะของรังมดคืออะไร (เลือก 2 คำตอบ)

(Shared with Q6.) [Q9] Why does the professor mention the experiment conducted in the South African fynbos?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 6) [Q9] ทำไมอาจารย์ถึงพูดถึงการทดลองที่ทำในเขตฟินบอส (fynbos) ประเทศแอฟริกาใต้?

(Shared with Q6.) [Q10] According to the professor, how do invasive Argentine ants affect the plants that rely on myrmecochory?

คำแปล

จากที่อาจารย์อธิบาย มดอาร์เจนตินาที่เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นรุกรานส่งผลกระทบอย่างไรต่อพืชที่ต้องอาศัยมดในการช่วยกระจายเมล็ดพันธุ์ (myrmecochory)?

(Shared with Q6.) [Replay: "But here’s the neat part: the ants don't actually eat the seed itself. They carry the whole package—the seed with the elaiosome attached—back to their underground nest."] [Q11] Why does the speaker say this:

คำแปล

แต่ส่วนที่น่าทึ่งก็คือ จริงๆ แล้วมดไม่ได้กินตัวเมล็ดพืชโดยตรงนะครับ พวกมันจะขนไปทั้งหมดเลย ทั้งเมล็ดพืชที่มีเอไลโอโซม (elaiosome) ติดอยู่ กลับไปยังรังใต้ดินของพวกมัน

NARRATOR: Listen to a conversation between a student and a university registrar staff member. SOFIA: Hi, um, I'm sorry to bother you, but I'm having a bit of a crisis with my graduation audit. My name is Sofia, by the way. STAFF: Hello, Sofia. No need to apologize, that's what we're here for. What seems to be the issue with your graduation audit? SOFIA: Well, I logged into the student portal this morning to make sure everything was set for graduation next semester. But under my major requirements—I'm majoring in Environmental Studies—there's a red flag. It says I'm missing three credits of experiential learning. But I actually did a full-time internship at the local wildlife sanctuary last summer, which is supposed to count for exactly that. STAFF: Okay, let me look up your record. Sofia... yes, here it is. I see your coursework, but you're right, the experiential learning requirement is still marked as unfulfilled. Did you register the internship under the course code ENV 398? SOFIA: Yes, I did. I enrolled in the class, paid the tuition for it, and completed all the weekly journal entries. My faculty advisor even gave me a passing grade. Or, well, a "Satisfactory" grade, since it's a pass/fail class. STAFF: Ah, I see the "S" grade on your academic transcript. However, for experiential learning courses, the Registrar's Office requires a separate document called the Internship Validation Form. It has to be signed by your external supervisor at the sanctuary, confirming you completed the required eighty hours. Until we receive that form, the system won't release those three credits toward your graduation total. SOFIA: Oh, no. I remember my supervisor, Dr. Ramirez, signed that form on my last day. She emailed it to me as a PDF. I thought... well, I thought my faculty advisor would submit it, or that the grade itself was enough. STAFF: It's a very common misunderstanding. Faculty advisors track the academic side—like your journals—but our office needs the physical or digital validation form to satisfy the administrative requirement. SOFIA: Okay, so if I have the signed PDF on my laptop, what do I need to do? Can I just email it to you? STAFF: Actually, you have to upload it directly through the Graduation Deficiency Resolution portal on our website. That automatically links it to your pending audit. Just be sure to do it before the graduation clearing deadline, which is this coming Friday at five p.m. If it's not in the system by then, your graduation date will be pushed back to the summer term. SOFIA: Oh, wow, that would be a disaster. My family already booked their travel for the spring ceremony! I will upload that PDF as soon as I get back to my dorm room. Thank you so much for clearing this up. STAFF: You're welcome, Sofia. Once you upload it, give it about twenty-four hours to update. If the red flag is still there by Thursday morning, give us a call. [Q12] Why does the student go to see the staff member?

คำแปล

เสียงบรรยาย: ฟังบทสนทนาระหว่างนักศึกษากับเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนของมหาวิทยาลัย โซเฟีย: สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มารบกวนนะคะ พอดีหนูกำลังเจอปัญหาด่วนเรื่องการตรวจสอบข้อมูลการสำเร็จการศึกษาค่ะ หนูชื่อโซเฟียนะคะ เจ้าหน้าที่: สวัสดีครับโซเฟีย ไม่ต้องขอโทษเลยครับ ยินดีให้บริการอยู่แล้วครับ การตรวจสอบข้อมูลสำเร็จการศึกษามีปัญหาอะไรเหรอครับ? โซเฟีย: คือเมื่อเช้านี้หนูเข้าระบบพอร์ทัลของนักศึกษาเพื่อเช็กความเรียบร้อยสำหรับการจบการศึกษาในเทอมหน้าค่ะ แต่ตรงส่วนของข้อกำหนดวิชาเอก—หนูเรียนเอกสิ่งแวดล้อมศึกษาค่ะ—มันขึ้นสัญลักษณ์เตือนสีแดง บอกว่าหนูยังขาดหน่วยกิตการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง (experiential learning) ไป 3 หน่วยกิต แต่จริงๆ แล้วหนูไปฝึกงานแบบเต็มเวลาที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าในท้องถิ่นมาเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว ซึ่งมันควรจะนับเป็นหน่วยกิตตรงนี้ได้พอดีเลยค่ะ เจ้าหน้าที่: โอเคครับ เดี๋ยวผมขอเช็กประวัติให้นะ... โซเฟีย... อ้อ เจอแล้วครับ ผมเห็นรายวิชาที่คุณเรียนแล้ว แต่จริงอย่างที่คุณว่าครับ ข้อกำหนดการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริงยังขึ้นสถานะว่า "ยังไม่สำเร็จ" คุณได้ลงทะเบียนฝึกงานภายใต้รหัสวิชา ENV 398 หรือเปล่าครับ? โซเฟีย: ลงทะเบียนค่ะ หนูลงเรียนวิชานั้น จ่ายค่าเทอม และเขียนบันทึกประจำสัปดาห์ครบถ้วนแล้วค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษายังให้เกรดผ่านกับหนูเลยค่ะ หรือจะพูดให้ถูกคือได้เกรด "S" (Satisfactory) เพราะเป็นวิชาแบบผ่าน/ไม่ผ่าน (pass/fail) ค่ะ เจ้าหน้าที่: อ๋อ ผมเห็นเกรด "S" ในใบแสดงผลการเรียนของคุณแล้วครับ แต่สำหรับวิชาเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง ฝ่ายทะเบียนต้องการเอกสารแยกต่างหากที่เรียกว่า "แบบฟอร์มยืนยันการฝึกงาน" (Internship Validation Form) ครับ เอกสารนี้ต้องได้รับการลงนามโดยผู้ดูแลฝึกงานจากภายนอกที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เพื่อยืนยันว่าคุณฝึกงานครบ 80 ชั่วโมงตามที่กำหนด หากเรายังไม่ได้รับฟอร์มนั้น ระบบก็จะไม่ยอมอนุมัติหน่วยกิต 3 หน่วยนั้นให้เพื่อรวมสำหรับการสำเร็จการศึกษาครับ โซเฟีย: แย่แล้วสิคะ หนูจำได้ว่า ดร. รามิเรซ ซึ่งเป็นผู้ดูแลของหนูเซ็นใบนั้นให้ในวันสุดท้ายของการฝึกงานแล้ว และส่งอีเมลไฟล์ PDF มาให้หนูด้วย หนูคิดว่า... คือนึกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะเป็นคนส่งให้ หรือคิดว่าแค่เกรดออกก็น่าจะพอแล้วซะอีกค่ะ เจ้าหน้าที่: เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดกันบ่อยมากครับ อาจารย์ที่ปรึกษาจะดูแลด้านวิชาการ เช่น สมุดบันทึกของคุณ แต่แผนกของเราต้องการแบบฟอร์มยืนยันที่เป็นเอกสารจริงหรือไฟล์ดิจิทัล เพื่อให้ครบถ้วนตามขั้นตอนของฝ่ายบริหารครับ โซเฟีย: โอเคค่ะ ถ้าหนูมีไฟล์ PDF ที่เซ็นแล้วในโน้ตบุ๊ก หนูต้องทำยังไงต่อคะ ส่งอีเมลให้คุณได้เลยไหมคะ? เจ้าหน้าที่: จริงๆ แล้วคุณต้องอัปโหลดโดยตรงผ่านพอร์ทัลแก้ปัญหาสิทธิ์การจบการศึกษา (Graduation Deficiency Resolution) บนเว็บไซต์ของเราครับ ระบบจะเชื่อมโยงเอกสารเข้ากับประวัติการตรวจสอบที่ค้างอยู่ของคุณโดยอัตโนมัติ ขอแค่จัดการอัปโหลดให้ทันก่อนกำหนดเส้นตายการตรวจสอบจบการศึกษา ซึ่งก็คือวันศุกร์ที่จะถึงนี้ตอนห้าโมงเย็นนะครับ หากไม่มีข้อมูลในระบบภายในเวลานั้น กำหนดการจบการศึกษาของคุณจะต้องเลื่อนไปเป็นภาคฤดูร้อนแทนครับ โซเฟีย: โอ้โห ถ้าเป็นแบบนั้นแย่แน่ๆ เลยค่ะ ครอบครัวของหนูจองตั๋วเดินทางมาร่วมพิธีประสาทปริญญาในฤดูใบไม้ผลิเรียบร้อยแล้วด้วย! เดี๋ยวหนูจะกลับไปอัปโหลดไฟล์ PDF ทันทีที่ถึงห้องพักเลยค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะที่ช่วยเคลียร์เรื่องนี้ให้กระจ่าง เจ้าหน้าที่: ยินดีครับโซเฟีย หลังจากอัปโหลดแล้ว รอระบบอัปเดตประมาณ 24 ชั่วโมงนะครับ หากสัญลักษณ์เตือนสีแดงยังไม่หายไปภายในเช้าวันพฤหัสบดี ลองโทรหาเราอีกทีนะครับ

(Shared with Q12.) [Q13] According to the staff member, why are the student's internship credits currently missing?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 13] จากที่เจ้าหน้าที่แจ้ง ทำไมตอนนี้หน่วยกิตการฝึกงานของนักศึกษาจึงยังไม่เข้าระบบ?

(Shared with Q12.) [Q14] What does the staff member imply about the student's misunderstanding?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 12) [ข้อ 14] เจ้าหน้าที่พูดเป็นนัยอย่างไรเกี่ยวกับความเข้าใจผิดของนักศึกษา?

(Shared with Q12.) [Q15] Why does the staff member mention the upcoming Friday deadline?

คำแปล

(ใช้เนื้อหาร่วมกับข้อ 12) [Q15] ทำไมเจ้าหน้าที่ถึงพูดถึงวันกำหนดส่งในวันศุกร์ที่จะถึงนี้?

(Shared with Q12.) [Replay: "My faculty advisor even gave me a passing grade. Or, well, a "Satisfactory" grade, since it's a pass/fail class."] [Q16] Why does the student say this: "Or, well, a 'Satisfactory' grade, since it's a pass/fail class."

คำแปล

อาจารย์ที่ปรึกษาคณะถึงกับให้เกรดผ่านฉันเลยนะ หรือที่จริงต้องเรียกว่าเกรด "Satisfactory" เพราะมันเป็นวิชาที่วัดผลแบบผ่านหรือไม่ผ่าน (pass/fail)

NARRATOR: Listen to part of a lecture in an environmental science class. PROFESSOR: Today, we're going to explore a phenomenon that's transforming how we understand glacial melting and high-latitude ecosystems. Historically, glaciologists viewed ice sheets as sterile, inert blocks of frozen water. But in reality, they are highly dynamic, and much of this dynamism is driven by something called cryoconite. Cryoconite—which is essentially a dark-colored, powdery dust consisting of rock particles, industrial soot, and biological matter—settles on the surface of glaciers and ice sheets. Now, this dust doesn't... excuse me, it doesn't just sit passively on the surface; it actively melts its way downward. Now, you might think a thin layer of dust would just get washed away by meltwater. But cryoconite does something far more complex. Because it's dark, it has a very low albedo, meaning it reflects very little sunlight. Instead, it absorbs solar radiation. This triggers what we call a localized albedo feedback, which is the circular process where a reduction in a surface's reflectivity causes more heat absorption, accelerating further melting. As the cryoconite heats up, it melts the ice directly beneath it, sinking vertically into the glacier to form cylindrical, water-filled depressions known as cryoconite holes. STUDENT: Excuse me, Professor. If these holes are constantly melting downward, why don't they just melt all the way through the glacier and disappear? PROFESSOR: That's a logical assumption, Ingrid. But they actually reach what's known as an equilibrium depth—that is, a stable depth where the rate of solar heating at the bottom of the hole is perfectly balanced by the cold temperature of the surrounding ice conducting heat away. Usually, this is about thirty to fifty centimeters deep. At this depth, they stabilize. Now, these holes aren't just physical geological features; they also act as biomicro-niches. By biomicro-niches, I mean tiny, isolated aquatic ecosystems where specialized organisms can survive in extreme conditions. The bottom of a cryoconite hole is lined with dark sediment, but the water column above it provides a sheltered environment. Inside, we find thriving communities of cyanobacteria, tardigrades, and rotifers. The cyanobacteria are especially crucial because they perform photosynthesis and produce a sticky extracellular matrix—basically, a biological glue that prevents the cryoconite dust from being easily swept away by wind or surface meltwater. STUDENT: So the bacteria are actually keeping the dust in place? That sounds like they're actively changing the glacier's physical structure. PROFESSOR: Exactly! And that brings us to the broader climate implications. On the Greenland Ice Sheet, there's a vast region researchers call the 'Dark Zone.' For years, scientists assumed this darkening was entirely due to inorganic geological dust blown from expanding ice-free land areas. However, recent satellite data and field samples have revealed a different story. The darkening is heavily driven by biological cryoconite compounding—meaning the rapid growth of dark-pigmented ice algae and cyanobacteria that actively colonize the surface during the summer. These organisms don't just sit in the holes; they spill out, darkening millions of square kilometers of ice. This biological darkening reduces the entire ice sheet's albedo far more than windblown dust alone ever could. Consequently, the rate of glacial ablation—the total loss of ice due to melting and sublimation—has escalated dramatically. By understanding how these microscopic ecosystems function, we're forced to revise our climate models. We can no longer treat glacial melting as a purely physical thermodynamic process; it is, in fact, deeply biological. [Q17] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม อาจารย์: วันนี้เราจะมาศึกษาปรากฏการณ์ที่กำลังเปลี่ยนความเข้าใจของเราเกี่ยวกับการละลายของธารน้ำแข็งและระบบนิเวศในละติจูดสูง ในอดีต นักธารน้ำแข็งวิทยาเคยมองว่าแผ่นน้ำแข็งเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งที่แห้งแล้งและไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว แผ่นน้ำแข็งเหล่านี้มีความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และพลังขับเคลื่อนส่วนใหญ่ก็มาจากสิ่งที่เรียกว่า "ไครโอโคไนต์" (cryoconite) ครับ ไครโอโคไนต์ ซึ่งจริงๆ แล้วก็คือฝุ่นผงสีเข้มที่ประกอบด้วยเศษหิน เขม่าอุตสาหกรรม และสารอินทรีย์ จะตกลงมาสะสมบนพื้นผิวของธารน้ำแข็งและแผ่นน้ำแข็ง เจ้าฝุ่นนี้ไม่ได้... ขออภัยครับ มันไม่ได้อยู่เฉยๆ บนพื้นผิวเท่านั้น แต่มันกำลังละลายและเจาะลึกลงไปด้านล่างอย่างจริงจังเลยทีเดียว ตอนแรกคุณอาจจะคิดว่าฝุ่นบางๆ ชั้นหนึ่งน่าจะถูกน้ำที่ละลายพัดพาไปได้ง่ายๆ แต่ไครโอโคไนต์กลับทำสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้นมากครับ เนื่องจากมันมีสีเข้ม มันจึงมีค่าการสะท้อนแสง (albedo) ที่ต่ำมาก ซึ่งหมายความว่ามันจะสะท้อนแสงอาทิตย์กลับไปน้อยมากนั่นเอง ในทางกลับกัน มันจะดูดซับรังสีจากดวงอาทิตย์เอาไว้ ซึ่งนี่จะไปกระตุ้นสิ่งที่เราเรียกว่า "การป้อนกลับของค่าการสะท้อนแสงเฉพาะจุด" (localized albedo feedback) ซึ่งเป็นกระบวนการแบบหมุนวนที่การลดลงของความสามารถในการสะท้อนแสงของพื้นผิว ทำให้เกิดการดูดซับความร้อนมากขึ้น และยิ่งเร่งให้เกิดการละลายเร็วขึ้นไปอีก เมื่อไครโอโคไนต์ร้อนขึ้น มันจะละลายน้ำแข็งที่อยู่ใต้ตัวมันโดยตรง และจมตัวลงไปในแนวตั้งในธารน้ำแข็ง จนกลายเป็นหลุมทรงกระบอกที่มีน้ำขังอยู่ด้านใน ซึ่งเราเรียกว่า "หลุมไครโอโคไนต์" (cryoconite holes) นักศึกษา: ขออนุญาตถามค่ะอาจารย์ ถ้าหลุมเหล่านี้ละลายลึกลงไปเรื่อยๆ ทำไมพวกมันไม่ละลายทะลุธารน้ำแข็งไปเลยแล้วก็หายไปล่ะคะ? อาจารย์: เป็นข้อสันนิษฐานที่มีเหตุผลมากครับ อิงกริด แต่จริงๆ แล้วพวกมันจะไปถึงระดับที่เรียกว่า "ความลึกสมดุล" (equilibrium depth) ซึ่งก็คือระดับความลึกที่คงที่ ซึ่งอัตราการได้รับความร้อนจากแสงอาทิตย์ที่ก้นหลุม จะสมดุลพอดีกับอุณหภูมิอันเย็นเยือกของน้ำแข็งโดยรอบที่ช่วยระบายความร้อนออกไป ปกติแล้วความลึกจะอยู่ที่ประมาณ 30 ถึง 50 เซนติเมตร และที่ความลึกระดับนี้ พวกมันก็จะคงตัวครับ นอกจากนี้ หลุมเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ลักษณะทางธรณีวิทยาทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็น "แหล่งที่อยู่อาศัยขนาดเล็กทางชีวภาพ" (biomicro-niches) อีกด้วย คำว่าแหล่งที่อยู่อาศัยขนาดเล็กทางชีวภาพนี้ ผมหมายถึงระบบนิเวศแหล่งน้ำขนาดเล็กที่แยกตัวโดดเดี่ยว ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถเฉพาะตัวจะสามารถอยู่รอดได้ในสภาวะที่เอื้ออำนวยน้อยที่สุดแบบนี้ บริเวณก้นหลุมไครโอโคไนต์จะมีตะกอนสีเข้มปกคลุมอยู่ แต่น้ำที่อยู่เหนือตะกอนนั้นช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและกำบังจากภายนอกได้ดี ภายในหลุม เราจะพบกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่เจริญเติบโตได้ดีอย่าง ไซยาโนแบคทีเรีย (cyanobacteria) หมีน้ำ (tardigrades) และโรติเฟอร์ (rotifers) โดยเฉพาะไซยาโนแบคทีเรียนั้นมีความสำคัญมาก เพราะพวกมันสังเคราะห์ด้วยแสงและสร้างสารเหนียวภายนอกเซลล์ ซึ่งอธิบายง่ายๆ ก็คือ "กาวชีวภาพ" ที่ช่วยยึดไม่ให้ฝุ่นไครโอโคไนต์ถูกลมพัดหรือถูกน้ำแข็งที่ละลายบนพื้นผิวพัดพาไปได้ง่ายๆ ครับ นักศึกษา: อ๋อ แปลว่าแบคทีเรียกำลังช่วยยึดฝุ่นให้อยู่กับที่ใช่ไหมคะ? ฟังดูเหมือนพวกมันกำลังช่วยเปลี่ยนโครงสร้างทางกายภาพของธารน้ำแข็งเลยนะคะ อาจารย์: ถูกต้องเลยครับ! และนั่นก็นำเราไปสู่ผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศในวงกว้างขึ้น บนแผ่นน้ำแข็งกรีนแลนด์ มีพื้นที่ขนาดใหญ่ที่นักวิจัยเรียกว่า "ดาร์กโซน" (Dark Zone) หรือเขตมืด เป็นเวลาหลายปีที่นักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าการที่สีเข้มขึ้นนี้ เกิดจากฝุ่นทางธรณีวิทยาที่ไม่มีชีวิตซึ่งถูกพัดมาจากพื้นที่ที่ไม่มีน้ำแข็งปกคลุมซึ่งกำลังขยายตัวขึ้น อย่างไรก็ตาม ข้อมูลจากดาวเทียมและการเก็บตัวอย่างในพื้นที่จริงเมื่อเร็วๆ นี้ได้เผยให้เห็นเรื่องราวที่ต่างออกไปครับ สีที่เข้มขึ้นนั้นมีสาเหตุหลักมาจากการสะสมตัวของไครโอโคไนต์ทางชีวภาพ ซึ่งหมายถึงการเติบโตอย่างรวดเร็วของสาหร่ายน้ำแข็งที่มีเม็ดสีเข้มและไซยาโนแบคทีเรียที่เข้ายึดครองพื้นผิวในช่วงฤดูร้อน สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไม่ได้อาศัยอยู่แค่ในหลุมเท่านั้น แต่พวกมันล้นทะลักออกมา และทำให้แผ่นน้ำแข็งที่มีพื้นที่หลายล้านตารางกิโลเมตรมีสีเข้มขึ้น การที่สีเข้มขึ้นเนื่องจากสิ่งมีชีวิตนี้ ช่วยลดค่าการสะท้อนแสงของแผ่นน้ำแข็งทั้งหมดลงได้มากกว่าการถูกพัดพาด้วยฝุ่นดินเพียงอย่างเดียวเสียอีก ด้วยเหตุนี้ อัตราการสูญเสียมวลธารน้ำแข็ง (glacial ablation) ซึ่งหมายถึงการสูญเสียน้ำแข็งทั้งหมดเนื่องจากการละลายและการระเหยแห้ง จึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงมาก การทำความเข้าใจวิธีการทำงานของระบบนิเวศขนาดเล็กเหล่านี้ ทำให้เราจำเป็นต้องปรับปรุงแบบจำลองสภาพภูมิอากาศของเราใหม่ เราไม่สามารถมองว่าการละลายของธารน้ำแข็งเป็นเพียงกระบวนการทางกายภาพเชิงอุณหพลศาสตร์ (physical thermodynamic process) อีกต่อไป แต่จริงๆ แล้วมันเป็นกระบวนการทางชีวภาพอย่างลึกซึ้งต่างหากครับ

(Shared with Q17.) [Q18] According to the professor, what prevents cryoconite holes from melting infinitely downward through a glacier?

คำแปล

(ใช้ข้อมูลร่วมกับข้อ 17) [Q18] ตามที่อาจารย์อธิบาย อะไรคือสาเหตุที่ทำให้รูไครโอโคไนต์ (cryoconite holes) ไม่ละลายลึกลงไปในธารน้ำแข็งเรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

(Shared with Q17.) [Q19] Why does the professor mention cyanobacteria in the context of cryoconite holes?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [Q19] ทำไมอาจารย์จึงกล่าวถึงไซยาโนแบคทีเรีย (cyanobacteria) ในบริบทของหลุมไครโอโคไนต์ (cryoconite holes)?

(Shared with Q17.) [Q20] Based on the discussion of the "Dark Zone" in Greenland, how does biological cryoconite compounding affect the ice sheet?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [Q20] จากบทสนทนาเกี่ยวกับ "Dark Zone" ในกรีนแลนด์ การสะสมตัวของไครโอโคไนท์ทางชีวภาพ (biological cryoconite compounding) ส่งผลกระทบต่อพืดน้ำแข็งอย่างไร?

(Shared with Q17.) [Q21] What can be inferred about traditional climate models that did not account for cryoconite?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 17) [ข้อ 21] เราสามารถสรุปเกี่ยวกับแบบจำลองภูมิอากาศแบบดั้งเดิมที่ไม่ได้คำนึงถึงฝุ่นไครโอโคไนต์ (cryoconite) ได้อย่างไรบ้าง

(Shared with Q17.) [Replay: "Now, you might think a thin layer of dust would just get washed away by meltwater. But cryoconite does something far more complex."] [Q22] Why does the speaker say this:

คำแปล

คุณอาจจะคิดว่าฝุ่นละอองบาง ๆ น่าจะถูกน้ำที่ละลายจากธารน้ำแข็งพัดพาไปได้ง่าย ๆ แต่ที่จริงแล้ว ไครโอโคไนต์ (cryoconite) มีกระบวนการทำงานที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก

NARRATOR: Listen to part of a lecture in a linguistics class. PROFESSOR: Good morning, everyone. Today, we're delving into cognitive linguistics—specifically, how different languages structure our spatial perception. Now, when we want to describe where something is, we use what linguists call a 'spatial frame of reference.' Essentially, this is a coordinate system used to identify the location of objects. We generally divide these into three distinct categories. PROFESSOR: First, we have the 'relative frame of reference.' This system defines spatial relations relative to the viewer's own body. For instance, if I say 'the book is to the left of the cup,' I am projecting my own left-right axis onto the scene. If I rotate ninety degrees, 'left' changes. Second, there's the 'absolute frame of reference.' In this system, coordinates are fixed, independent of the observer's position. This relies on stable cardinal directions, like north, south, east, and west. So instead of saying 'the book is to my left,' a speaker using an absolute system would say 'the book is to the west of the cup.' No matter which way I turn, west remains west. STUDENT: Sorry, professor, but does that mean speakers of absolute-coordinate languages have to constantly know where north is? Like, even when they're indoors? PROFESSOR: Yes, precisely, Lukas. They possess a highly developed cognitive map—a sort of internal compass—that is updated constantly. It's quite remarkable, really. Communities like the Guugu Yimithirr in Australia use this absolute system exclusively. PROFESSOR: Now, the third type is the 'intrinsic frame of reference.' This locates an object relative to the inherent facets of another object—that is, the target is described using the reference object's own front, back, or sides. For example, if you say 'the cat is in front of the car,' you mean it's near the car's headlights—the car's actual front—regardless of which direction you, the observer, are facing. Uh, wait, let me clarify: the intrinsic frame doesn't care where you are standing, only how the car itself is oriented. PROFESSOR: Now, why does this matter to cognitive psychologists? Well, for decades, it was assumed that all humans inherently think in relative terms—that left and right are hardwired. But cross-linguistic studies challenged this. Let's look at a classic experiment designed by researchers at the Max Planck Institute. PROFESSOR: Imagine a participant sitting at Table A. On this table, there are three toy animals lined up: a pig, a cow, and a sheep, facing left to right. The participant is asked to memorize this layout. Then, they are rotated one hundred and eighty degrees to face Table B, which is behind them. They are handed the toys and told to, you know, 'make it the same.' Now, what does 'the same' mean? PROFESSOR: If the participant is an English speaker, who primarily uses a relative frame of reference, they will preserve the relative order. They'll place the animals facing left to right from their current perspective. But notice: in terms of absolute cardinal directions, the toys are now pointing in the opposite direction than before because of the observer's rotation. PROFESSOR: Conversely, a speaker of an absolute-coordinate language will place the animals pointing in the same absolute direction—say, facing North. From their personal perspective, the toys now look reversed—pointing right instead of left—but the absolute orientation is preserved. This demonstrates that our linguistic habits—how we talk about space—profoundly shape our non-linguistic memory and cognitive processing. Language isn't just a tool for reporting what we see; it actually directs our attention to specific environmental cues. [Q23] What is the lecture mainly about?

คำแปล

ผู้บรรยาย: ฟังส่วนหนึ่งของการบรรยายในชั้นเรียนภาษาศาสตร์ อาจารย์: สวัสดีตอนเช้าครับทุกคน วันนี้เราจะมาเจาะลึกเรื่องภาษาศาสตร์ปริชาน (cognitive linguistics) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นที่ว่า ภาษาที่แตกต่างกันส่งผลต่อโครงสร้างการรับรู้เรื่องพื้นที่ของเราอย่างไร เวลาที่เราต้องการอธิบายว่าสิ่งของต่างๆ อยู่ที่ไหน เราจะใช้สิ่งที่นักภาษาศาสตร์เรียกว่า 'spatial frame of reference' (กรอบอ้างอิงเชิงพื้นที่) ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว มันคือระบบพิกัดที่ใช้ระบุตำแหน่งของวัตถุ โดยทั่วไปเราจะแบ่งกรอบอ้างอิงนี้ออกเป็นสามประเภทหลักๆ ครับ ประเภทแรกคือ 'relative frame of reference' (กรอบอ้างอิงแบบสัมพัทธ์) ระบบนี้จะกำหนดความสัมพันธ์เชิงพื้นที่โดยอิงจากร่างกายของผู้มองเป็นหลัก ตัวอย่างเช่น ถ้าผมพูดว่า 'หนังสืออยู่ทางซ้ายของแก้วน้ำ' แสดงว่าผมกำลังใช้แกนซ้าย-ขวาของตัวเองกำหนดตำแหน่งในภาพที่เห็น ถ้าผมหมุนตัวไปเก้าสิบองศา คำว่า 'ซ้าย' ก็จะเปลี่ยนตำแหน่งไปด้วย ประเภทที่สองคือ 'absolute frame of reference' (กรอบอ้างอิงแบบสัมบูรณ์) ในระบบนี้ พิกัดจะถูกกำหนดไว้อย่างตายตัว โดยไม่ขึ้นกับตำแหน่งของผู้สังเกต แต่จะอาศัยทิศทางหลักที่คงที่ เช่น ทิศเหนือ ใต้ ออก ตก ดังนั้น แทนที่จะบอกว่า 'หนังสืออยู่ทางซ้ายของฉัน' คนที่ใช้ระบบสัมบูรณ์จะพูดว่า 'หนังสืออยู่ทางทิศตะวันตกของแก้วน้ำ' ไม่ว่าผมจะหันไปทางไหน ทิศตะวันตกก็ยังคงเป็นทิศตะวันตกเสมอครับ นักศึกษา: ขออนุญาตถามครับอาจารย์ นั่นหมายความว่าคนที่พูดภาษาที่ใช้ระบบพิกัดแบบสัมบูรณ์ต้องรู้ตลอดเวลาเลยเหรอครับว่าทิศเหนืออยู่ทางไหน แม้กระทั่งตอนที่อยู่ในอาคารเหรอครับ อาจารย์: ใช่เลยครับ ลูคัส พวกเขามีแผนที่ความคิด (cognitive map) ที่พัฒนาขึ้นมาเป็นพิเศษ เหมือนมีเข็มทิศในตัวที่คอยอัปเดตข้อมูลอยู่ตลอดเวลา ซึ่งน่าทึ่งมากเลยล่ะ ชุมชนอย่างชาวกูกู ยิมิธีร์ (Guugu Yimithirr) ในออสเตรเลียก็ใช้ระบบสัมบูรณ์นี้เพียงอย่างเดียวเลยครับ ทีนี้ประเภทที่สามคือ 'intrinsic frame of reference' (กรอบอ้างอิงในตัววัตถุ) ระบบนี้จะระบุตำแหน่งของวัตถุโดยอิงจากด้านต่างๆ ที่มีอยู่ตัวของวัตถุอีกชิ้นหนึ่ง นั่นคือการอธิบายตำแหน่งเป้าหมายโดยใช้ด้านหน้า ด้านหลัง หรือด้านข้างของวัตถุอ้างอิงนั้น ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณพูดว่า 'แมวอยู่ข้างหน้ารถยนต์' คุณหมายถึงมันอยู่ใกล้กับไฟหน้ารถ ซึ่งเป็นด้านหน้าจริงๆ ของรถ ไม่ว่าคุณที่เป็นผู้สังเกตจะหันหน้าไปทางไหนก็ตาม เอ่อ เดี๋ยวขออธิบายนิดนึงนะครับ คือกรอบอ้างอิงในตัววัตถุนี้จะไม่สนใจว่าคุณยืนอยู่ตรงไหน สนใจแค่ว่าตัวรถหันไปทางไหนเท่านั้นเองครับ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงสำคัญกับนักจิตวิทยาปริชานล่ะ? ก็เพราะเป็นเวลาหลายทศวรรษแล้วที่เราทึกทักเอาเองว่า มนุษย์ทุกคนมีความคิดแบบสัมพัทธ์โดยสัญชาตญาณ คือคิดว่าเรื่องซ้ายและขวาถูกกำหนดมาในสมองตั้งแต่เกิด แต่การศึกษาเปรียบเทียบระหว่างภาษาต่างๆ ได้ท้าทายความเชื่อนี้ เรามาดูการทดลองสุดคลาสสิกที่ออกแบบโดยนักวิจัยจากสถาบันมักซ์พลังค์ (Max Planck Institute) กันครับ ลองนึกภาพผู้เข้าร่วมการทดลองนั่งอยู่ที่โต๊ะ A บนโต๊ะนี้มีของเล่นรูปสัตว์สามตัววางเรียงกันอยู่ คือ หมู วัว และแกะ โดยหันหน้าจากซ้ายไปขวา ผู้เข้าร่วมการทดลองจะได้รับโจทย์ให้จำการจัดวางนี้ จากนั้น พวกเขาจะถูกหมุนตัวไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศาเพื่อหันหน้าเข้าหาโต๊ะ B ที่อยู่ข้างหลัง แล้วพวกเขาก็จะได้รับของเล่นพร้อมคำสั่งว่า 'ช่วยจัดให้เหมือนเดิม' ทีนี้ คำว่า 'เหมือนเดิม' หมายถึงอะไรล่ะ? หากผู้เข้าร่วมการทดลองเป็นคนที่พูดภาษาอังกฤษ ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้กรอบอ้างอิงแบบสัมพัทธ์ พวกเขาก็จะรักษาลำดับแบบสัมพัทธ์ไว้ โดยวางสัตว์ต่างๆ ให้หันหน้าจากซ้ายไปขวาตามมุมมองปัจจุบันของตัวเอง แต่สังเกตไหมครับว่า ในแง่ของทิศทางสัมบูรณ์ ตอนนี้ของเล่นกำลังชี้ไปในทิศทางตรงกันข้ามกับตอนแรก เนื่องจากการหมุนตัวของผู้สังเกตนั่นเอง ในทางกลับกัน คนที่พูดภาษาที่ใช้ระบบพิกัดสัมบูรณ์จะวางสัตว์ของเล่นให้ชี้ไปในทิศทางสัมบูรณ์เดิม เช่น หันไปทางทิศเหนือ ซึ่งหากมองจากมุมมองส่วนตัวของพวกเขา ตอนนี้ของเล่นจะดูสลับด้านกัน คือชี้ไปทางขวาแทนที่จะเป็นซ้าย แต่แนวทิศทางสัมบูรณ์นั้นยังคงเดิม เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าความเคยชินทางภาษา หรือวิธีที่เราพูดถึงพื้นที่ ส่งผลอย่างลึกซึ้งต่อการสร้างความจำและกระบวนการคิดที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษา ภาษาไม่ใช่แค่เครื่องมือในการรายงานสิ่งที่เราเห็นเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วมันช่วยดึงดูดความสนใจของเราไปยังเบาะแสเฉพาะต่างๆ ในสภาพแวดล้อมด้วยครับ

(Shared with Q23.) [Q24] According to the professor, what is true of speakers who exclusively use an absolute frame of reference?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 24] จากที่ศาสตราจารย์อธิบาย ข้อใดถูกต้องเกี่ยวกับผู้พูดที่ใช้ระบบอ้างอิงเชิงพื้นที่แบบสัมบูรณ์ (absolute frame of reference) เพียงอย่างเดียว

(Shared with Q23.) [Q25] In the experiment described by the professor, what occurs when participants are rotated 180 degrees to face Table B? Choose 2 answers.

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [Q25] จากการทดลองที่อาจารย์อธิบาย เกิดอะไรขึ้นเมื่อผู้เข้าร่วมทดลองถูกหมุนตัว 180 องศาให้หันหน้าเข้าหาโต๊ะ B? (เลือก 2 คำตอบ)

(Shared with Q23.) [Q26] Why does the professor mention the "cat in front of the car" example?

คำแปล

ทำไมอาจารย์ถึงยกตัวอย่างเรื่อง "แมวที่อยู่หน้ารถ" ขึ้นมาพูด?

(Shared with Q23.) [Q27] What does the professor imply about the relationship between language and cognition?

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [ข้อ 27] อาจารย์พูดเป็นนัยอย่างไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับกระบวนการคิดและการรับรู้ (cognition)?

(Shared with Q23.) [Replay: "Uh, wait, let me clarify: the intrinsic frame doesn't care where you are standing, only how the car itself is oriented."] [Q28] Why does the speaker say this:

คำแปล

(ใช้ร่วมกับข้อ 23) [เล่นซ้ำ: "เอ่อ เดี๋ยวนะคะ ขออธิบายให้ชัดเจนก่อนนะคะว่า กรอบอ้างอิงแบบภายใน (intrinsic frame) จะไม่ได้สนใจว่าคุณยืนอยู่ตรงไหน แต่จะสนใจแค่ว่าตัวรถนั้นหันไปทางไหนเท่านั้นเองค่ะ"]