What She Told Me (H3)สิ่งที่เธอเล่าให้ฉันฟัง (H3)
ตัวอย่างเสียงทั้งหมด
0:00
0:00
EN: Indirect Speech (Reported Speech): When reporting what someone said in the past, the tenses in the reported clause usually shift backward (backshift). Here, Sarah's original words 'I am feeling much better' (present continuous) shift to 'she was feeling much better' (past continuous) after the reporting verb 'said'.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech): เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต tense ในอนุประโยคที่รายงานมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลัง (backshift) ในที่นี้ สิ่งที่ซาร่าพูดเดิม "I am feeling much better" (present progressive) เปลี่ยนเป็น "she was feeling much better" (past progressive) หลังกริยารายงาน 'said'
He said that he was working on a new project.
เขาบอกว่าเขากำลังทำโปรเจกต์ใหม่
EN: Noun Clause as Object: The conjunction 'that' introduces a noun clause ('that she was feeling much better') which functions as the direct object of the reporting verb 'said'. In informal English, 'that' is often omitted.
ไทย: นามานุประโยคเป็นกรรม: คำเชื่อม 'that' นำหน้านามานุประโยค (that she was feeling much better) ซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยารายงาน 'said' ในภาษาอังกฤษที่ไม่เป็นทางการ เรามักละ 'that'
They believe that the plan will succeed.
พวกเขาเชื่อว่าแผนนี้จะสำเร็จ
EN: Indirect speech with 'tell'. When reporting what was said, 'tell' is followed by an indirect object (the person being spoken to) and a 'that' clause containing the reported statement. The conjunction 'that' can optionally be omitted.
ไทย: รายงานคำพูดกับ 'tell': เมื่อรายงานสิ่งที่พูด 'tell' จะตามด้วยกรรมรอง (ผู้ฟัง) แล้วตามด้วยอนุประโยคที่นำด้วย 'that' เพื่อแสดงเนื้อหาที่รายงาน คำเชื่อม 'that' สามารถละได้
She told me that she was leaving.
เธอบอกฉันว่าเธอกำลังจะไป
EN: Future in the past. We use 'would' (the past form of 'will') to talk about the future from a perspective in the past, which is common in reported speech after past tense reporting verbs like 'told'.
ไทย: อนาคตในอดีต (future in the past): เราใช้ 'would' (รูปอดีตของ 'will') เพื่อพูดถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตจากมุมมองของอดีต ซึ่งพบได้บ่อยในรายงานคำพูดหลังกริยารายงานในอดีตอย่าง 'told'
They said they would help us.
พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะช่วยเรา
EN: Indirect Questions (Noun Clauses): When a wh-question is embedded within another sentence, it becomes an indirect question. The word order changes from question order (verb + subject) to statement order (subject + verb), and no auxiliary verbs like 'do/does/did' are used.
ไทย: คำถามอ้อม (นามานุประโยค): เมื่อคำถามที่ขึ้นต้นด้วยคำถาม (wh-question) ถูกแทรกในอีกประโยคหนึ่ง มันจะกลายเป็นคำถามอ้อม ลำดับคำต้องเปลี่ยนจากลำดับคำถาม (กริยา + ประธาน) เป็นลำดับประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) และไม่ใช้กริยาช่วย (เช่น do/does/did)
She asked me where the post office was.
เธอถามฉันว่าที่ทำการไปรษณีย์อยู่ที่ไหน
EN: Sequence of Tenses (Backshift): In reported speech, if the reporting verb is in the past tense ('asked'), the tense of the verb in the reported clause shifts back. Here, the original question 'Where is the library?' becomes 'where the library was'.
ไทย: ความสอดคล้องของ tense (backshift): ในรายงานคำพูด ถ้ากริยาหลักเป็นอดีต (เช่น 'asked') tense ในอนุประโยคที่รายงานมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น ในประโยคนี้ คำถามเดิม 'Where is the library?' กลายเป็น 'where the library was'
He wanted to know what time the train left.
เขาอยากรู้ว่ารถไฟออกเมื่อไหร่
EN: The verb 'tell' is commonly used in the pattern 'tell someone to do something' to report an order, instruction, or strong request. In indirect speech, the infinitive 'to + verb' (to hand in) is used to represent the original imperative sentence.
ไทย: กริยา 'tell' มักใช้ในรูปแบบ 'tell someone to do something' (บอกให้ใครทำอะไร) เพื่อรายงานคำสั่ง คำแนะนำ หรือการขอร้องอย่างจริงจัง ในการเล่าเรื่อง (indirect speech) เราใช้ infinitive 'to + กริยารูปฐาน' (to hand in) เพื่อแทนคำสั่งเดิม
My boss told me to finish the project by Friday.
เจ้านายของฉันสั่งให้ฉันทำโปรเจกต์ให้เสร็จภายในวันศุกร์
EN: The phrasal verb 'hand in' means to submit or give something (like homework, a report, or a document) to a person in authority.
ไทย: กริยาวลี 'hand in' หมายถึงการส่งหรือยื่นสิ่งของ (เช่น การบ้าน รายงาน หรือเอกสาร) ให้กับผู้มีอำนาจหรือผู้รับผิดชอบ
Please hand in your homework before you leave.
กรุณาส่งการบ้านก่อนออกจากห้อง
EN: In English-speaking academic environments, 'hand in' is the standard phrasal verb used by both teachers and students for submitting assignments. It carries a slightly more casual, everyday tone compared to the formal verb 'submit'.
EN: Indirect Speech (Reported Speech) with omitted 'that': When reporting what someone said in the past, the conjunction 'that' can be omitted, especially in informal or spoken English. The tenses in the reported clause usually shift back (backshift) to match the past tense of the reporting verb 'said'.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech) ที่ละ 'that': เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต คำเชื่อม 'that' สามารถละได้ ซึ่งพบได้บ่อยในภาษาพูดหรือภาษาอังกฤษที่ไม่เป็นทางการ tense ในอนุประโยคที่รายงานมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น (backshift) เพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลัก 'said' ในอดีต
He said he was tired.
เขาบอกว่าเขาเหนื่อย
EN: Past Perfect Tense (had + past participle): Used to show that an action was completed before another action or point in the past. In this sentence, she finished the project (past perfect) before she spoke about it (simple past).
ไทย: Past perfect tense (had + กริยาช่อง 3): ใช้เพื่อแสดงว่าการกระทำหนึ่งเกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ เธอทำโปรเจกต์เสร็จ (past perfect) ก่อนที่เธอจะพูดถึงมัน (past simple)
They realized they had lost the keys.
พวกเขารู้ตัวว่าพวกเขาทำกุญแจหาย
EN: In professional and academic contexts, keeping others updated on project status (using terms like 'finished the project') is a key communication skill. Using 'already' emphasizes efficiency and proactive completion of tasks.
EN: Indirect questions with 'whether': 'Whether' is used to introduce noun clauses representing yes/no questions in reported speech. It functions similarly to 'if' but is often preferred in more formal contexts.
ไทย: คำถามอ้อมกับ 'whether': 'whether' ใช้เพื่อนำหน้านามานุประโยคที่แทนคำถามแบบ ใช่/ไม่ใช่ ในการเล่าเรื่อง มีความหมายคล้ายกับ 'if' แต่มักใช้ในบริบทที่เป็นทางการมากกว่า
She asked whether the museum was open on Sundays.
เธอถามว่าพิพิธภัณฑ์เปิดในวันอาทิตย์หรือไม่
EN: Past progressive for future in the past: 'Were coming' is the past progressive tense used here to express a future action from a perspective in the past (backshifting from 'are coming' in direct speech).
ไทย: Past progressive สำหรับอนาคตในอดีต: 'were coming' เป็น past progressive tense ใช้เพื่อแสดงการกระทำในอนาคตจากมุมมองของอดีต (จาก 'are coming' ในคำพูดตรงที่เลื่อนตามหลัก tense agreement)
They said they were leaving the next morning.
พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น
EN: In English-speaking cultures, RSVPing or confirming whether you are coming to a party is considered an important social etiquette, allowing the host to prepare food and drinks accordingly.
EN: The reporting verb 'tell' is used in the pattern 'tell someone to do something' for indirect commands. To make it negative, 'not' is placed directly before the to-infinitive: 'tell someone not to do something'.
ไทย: กริยา 'tell' (บอก/สั่ง) ในคำสั่งอ้อมใช้โครงสร้าง 'tell someone to do something' (สั่งให้ใครทำอะไร) หากต้องการปฏิเสธ ให้วาง 'not' ไว้หน้า infinitive 'to' โดยตรง เป็น 'tell someone not to do something' (สั่งไม่ให้ใครทำอะไร)
The doctor told him not to eat fast food.
หมอสั่งให้เขาไม่กินอาหารจานด่วน
EN: The phrasal verb 'stay up' means to go to bed later than usual. It is often paired with 'late' or 'too late' to describe the act of remaining awake past one's normal bedtime.
ไทย: กริยาวลี 'stay up' หมายถึงการนอนดึกกว่าปกติ มักใช้คู่กับ 'late' หรือ 'too late' เพื่ออธิบายการตื่นอยู่เกินเวลาเข้านอนปกติ
I had to stay up late to finish my homework.
ฉันต้องนอนดึกเพื่อทำการบ้านให้เสร็จ
EN: In English-speaking cultures, 'staying up late' is a common topic of discussion among teenagers and parents, often relating to sleep hygiene and school performance. The phrase 'Mom told me...' is a very common way to report parental guidance or rules in a casual, everyday conversation.
EN: Noun clauses introduced by 'that' function as the direct object of reporting verbs like 'explain', 'say', or 'think'. The conjunction 'that' is optional in informal speech but often retained in formal writing or clear explanations.
ไทย: นามานุประโยคที่นำด้วย 'that' ทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยารายงานอย่าง 'explain' (อธิบาย), 'say' (พูด) หรือ 'think' (คิด) ในภาษาพูดที่ไม่เป็นทางการ เรามักละ 'that' แต่ในงานเขียนทางการหรือเมื่อต้องการความชัดเจน เรามักจะเก็บไว้
She explained that the office was closed on weekends.
เธออธิบายว่าออฟฟิศไม่เปิดในวันหยุดสุดสัปดาห์
EN: Backshift in indirect speech: When the reporting verb is in the past tense ('explained'), the tense in the noun clause shifts backward. Here, the future auxiliary 'will' shifts to its past form 'would' to reflect a future-in-the-past perspective.
ไทย: การเลื่อน tense ในรายงานคำพูด: เมื่อกริยารายงานเป็นอดีต (เช่น 'explained') tense ในนามานุประโยคต้องเลื่อนไปข้างหลัง ในที่นี้ กริยาช่วยแสดงอนาคต 'will' เปลี่ยนเป็น 'would' เพื่อสะท้อนมุมมอง "อนาคตในอดีต"
They said that the train would arrive late.
พวกเขาบอกว่ารถไฟจะมาถึงช้า
EN: Indirect questions are used to report a question that was asked in the past. When a wh-question (like 'what time') is used as a noun clause (the direct object of 'asked'), the word order changes from question order (verb + subject) to statement order (subject + verb). Also, the tense shifts back (backshifting) to match the past tense of the reporting verb 'asked'.
ไทย: Indirect questions ใช้เพื่อรายงานคำถามที่ถูกถามในอดีต เมื่อ clause ที่นำด้วยคำถาม (เช่น 'what time') ทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของ 'asked' (noun clause) ลำดับคำต้องเปลี่ยนจากรูปคำถาม (กริยา + ประธาน) เป็นรูปประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) และ tense ใน clause ต้องเลื่อนไปในอดีตเพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลัก 'asked'
She asked me where I lived.
เธอถามฉันว่าฉันอาศัยอยู่ที่ไหน
EN: The verb 'ask' can take a double object (ditransitive structure): 'ask + indirect object (person) + direct object (the question/clause)'. In this sentence, 'her' is the indirect object, and the noun clause 'what time the movie started' is the direct object.
ไทย: กริยา 'ask' สามารถรับกรรมสองตัว (ditransitive structure): 'ask + indirect object (คน) + direct object (คำถาม/clause)' ในประโยคนี้ 'her' เป็น indirect object และ noun clause 'what time the movie started' เป็น direct object
He asked us what we wanted to eat.
เขาถามเราว่าอยากกินอะไร
EN: In English-speaking cultures, asking about movie times or schedules is a common casual conversation starter or planning phrase. Note that 'what time' is often preferred over 'when' in daily conversation when asking for a specific clock time.
EN: Indirect Speech (Reported Speech) with Tense Shift: When reporting what someone said in the past, the verb tenses in the reported clause shift backward (backshifting). Here, the original spoken words 'You played very well' (Past Simple) shift to the Past Perfect ('had played') because the action occurred before the reporting verb 'said'. The conjunction 'that' is omitted but understood.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech) กับการเลื่อน tense: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต tense ในอนุประโยคที่รายงานต้องเลื่อนไปข้างหลัง (backshifting) ในประโยคนี้ คำพูดเดิม "You played very well" (past simple) กลายเป็น past perfect (had played) เพราะการกระทำนั้นเกิดขึ้นก่อนกริยารายงาน 'said' (พูด) และละคำเชื่อม 'that' ไว้
She said they had finished the project.
เธอบอกว่าพวกเขาทำโปรเจกต์เสร็จแล้ว
EN: Past Perfect Tense: Formed with 'had' + past participle, it is used to describe an action that was completed before another action or point in the past. In this sentence, 'had played' happened before the coach 'said' it.
ไทย: Past perfect tense: ประกอบด้วย 'had' + กริยาช่อง 3 ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ 'had played' (เล่น/แข่งขัน) เกิดขึ้นก่อนที่โค้ชจะ 'said' (พูด)
He realized he had lost his keys.
เขารู้ตัวว่าเขาทำกุญแจหาย
EN: Indirect speech (reported speech) with the omission of the conjunction 'that'. In English, when reporting what someone said, 'that' can be omitted after reporting verbs like 'tell' or 'say' in informal or spoken contexts.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech) ที่ละคำเชื่อม 'that' ในภาษาอังกฤษ เมื่อใช้กริยารายงานอย่าง 'tell' หรือ 'say' เพื่อรายงานสิ่งที่คนอื่นพูด ในบริบทที่ไม่เป็นทางการหรือภาษาพูด เรามักจะละ 'that' ที่นำหน้าอนุประโยคได้
He told me he would call me later.
เขาบอกฉันว่าเขาจะโทรหาฉันทีหลัง
EN: Backshift of tenses in reported speech. When the reporting verb is in the past tense ('told'), the verbs in the reported clause usually shift back into the past. Here, 'cannot' shifts to 'could not' to match the past tense of 'told'.
ไทย: การเลื่อน tense ในรายงานคำพูด (backshift) เมื่อกริยารายงานในประโยคหลักเป็นอดีต (เช่น 'told') กริยาในอนุประโยคที่รายงานก็ต้องเปลี่ยนเป็นอดีตด้วย ในที่นี้ 'cannot' ในตอนที่พูดกลายเป็น 'could not' ในอดีตเพื่อให้สอดคล้องกับ 'told'
She said she could help us with the project.
เธอบอกว่าเธอช่วยเราทำโปรเจกต์นี้ได้
EN: The passive voice with 'ask' (be asked to + verb) is used to express that someone was requested or instructed to do something, often shifting the focus away from who made the request.
ไทย: การใช้ passive voice กับ 'ask' (be asked to + verb) ใช้เพื่อแสดงว่าใครบางคนถูกขอหรือถูกสั่งให้ทำบางสิ่ง โดยมักจะไม่เน้นว่าใครเป็นคนขอ
They were asked to submit their homework by Monday.
พวกเขาถูกขอให้ส่งการบ้านภายในวันจันทร์
EN: The verb 'keep' can be followed by an object and an adjective (keep + object + adjective) to describe maintaining a certain state or condition.
ไทย: กริยา 'keep' สามารถตามด้วยกรรมและคำคุณศัพท์ (keep + object + adjective) เพื่ออธิบายการรักษาสภาพหรือสถานการณ์ให้คงอยู่
Please keep the door open.
กรุณาเปิดประตูไว้
EN: In English-speaking cultures, using the passive voice like 'We were asked to...' is a polite and indirect way to convey rules or requests, as it avoids naming the specific person (like a teacher or boss) who gave the order, making it sound less confrontational.
EN: The verb 'share' is commonly used with the preposition 'with' in the pattern 'share something with someone' to indicate the recipient of the shared information or object.
ไทย: กริยา 'share' (แบ่งปัน) มักใช้กับคำบุพบท 'with' ในโครงสร้าง 'share something with someone' (แบ่งปันบางสิ่งกับใครบางคน) เพื่อระบุผู้ที่ได้รับสิ่งนั้น
She shared her travel experiences with the class.
เธอแบ่งปันประสบการณ์การเดินทางของเธอกับเพื่อนทั้งชั้น
EN: The word 'news' is an uncountable noun in English. It always takes a singular verb and is often paired with determiners like 'some' or 'any' rather than 'a' or 'many'.
ไทย: คำว่า 'news' (ข่าว) เป็นคำนามนับไม่ได้ในภาษาอังกฤษ มักใช้กับกริยาเอกพจน์เสมอ และใช้กับคำกำหนดปริมาณเช่น 'some' หรือ 'any' แต่ไม่ใช้กับ 'a' หรือ 'many'
I have some good news for you.
ฉันมีข่าวดีบางอย่างจะบอกคุณ
EN: Reported Speech with Tense Shift: When reporting what someone said in the past, the verb tense in the reported clause usually shifts backward in time (backshifting). Here, the original spoken words were in the Simple Past ('I won...'), which shifts to the Past Perfect ('she had won...') in reported speech.
ไทย: Indirect Speech กับการเลื่อน tense: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดในอดีต tense ของกริยาใน reported clause มักจะเลื่อนไปในอดีตมากขึ้น (เรียกว่า backshift) ในที่นี้ ผู้พูดเดิมพูดด้วย simple past ('ฉันชนะ...') แต่ใน indirect speech ต้องเปลี่ยนเป็น past perfect ('เธอชนะ...')
He said that he had lost his keys.
เขาบอกว่าเขาทำกุญแจหาย
EN: Noun Clause with 'that': The conjunction 'that' introduces a noun clause functioning as the direct object of the reporting verb 'said'. In informal English, 'that' is often omitted, but it is kept here for formal clarity.
ไทย: Noun Clause ที่นำด้วย 'that': คำเชื่อม 'that' นำหน้า noun clause ซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยาแสดงการรายงาน 'said' (พูด) ในภาษาอังกฤษที่ไม่เป็นทางการ มักละเว้น 'that' แต่ในที่นี้คงไว้เพื่อความชัดเจนและเป็นทางการ
She believed that the project would succeed.
เธอเชื่อว่าโปรเจกต์นี้จะประสบความสำเร็จ
EN: Indirect Questions (Noun Clauses): When an information question (starting with a question word like 'how', 'what', 'where') is embedded within another sentence, it becomes a noun clause. The word order changes from question order (verb + subject) to statement order (subject + verb). In this sentence, 'how she had prepared for it' acts as the direct object of the verb 'asked'.
ไทย: คำถามอ้อม (นามานุประโยค): เมื่อคำถามที่ขึ้นต้นด้วยคำถาม (เช่น how, what, where) ถูกแทรกในอีกประโยคหนึ่ง มันจะกลายเป็นนามานุประโยค ลำดับคำจะเปลี่ยนจากลำดับคำถาม (กริยา + ประธาน) เป็นลำดับประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) ในประโยคนี้ 'how she had prepared for it' เป็นกรรมตรงของกริยา 'asked'
She asked me where I lived.
เธอถามฉันว่าฉันอาศัยอยู่ที่ไหน
EN: Past Perfect Tense: Used to describe an action that was completed before another action in the past. Here, the action of 'preparing' (had prepared) happened before the action of 'asking' (asked).
ไทย: Past perfect tense: ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ การ 'เตรียมตัว' (had prepared) เกิดขึ้นก่อนการ 'ถาม' (asked)
They had already eaten dinner when I arrived.
เมื่อฉันไปถึง พวกเขากินอาหารเย็นเสร็จแล้ว
EN: Indirect Speech with Reporting Verbs: When reporting what someone said in the past using verbs like 'explain', 'say', or 'tell', we often use a noun clause introduced by 'that' (which can be omitted) as the direct object of the verb.
ไทย: การรายงานคำพูดทางอ้อมกับกริยาแสดงการรายงาน: เมื่อเราใช้กริยาเช่น 'explain' (อธิบาย), 'say' (พูด) หรือ 'tell' (บอก) เพื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดในอดีต เรามักจะใช้ noun clause ที่นำด้วย 'that' (ซึ่งสามารถละเว้นได้) เป็นกรรมตรงของกริยานั้น
He explained that the office was closed on weekends.
เขาอธิบายว่าออฟฟิศไม่เปิดในช่วงสุดสัปดาห์
EN: Past Perfect Tense: Used to show that an action was completed before another action or point in the past. It is formed with 'had' + past participle (V3). Here, the practicing happened before the explaining.
ไทย: Past Perfect Tense: ใช้เพื่อแสดงว่าการกระทำหนึ่งเกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาอื่นในอดีต โครงสร้างคือ 'had' + past participle (V-ed) ในประโยคนี้ 'การฝึกซ้อม' เกิดขึ้นก่อน 'การอธิบาย'
She told me that she had already seen the movie.
เธอบอกฉันว่าเธอเคยดูหนังเรื่องนั้นแล้ว
EN: Indirect Speech with Past Perfect Tense: When reporting what someone said in the past (indirect speech), the tense of the original spoken words shifts back. Here, the original belief happened before the 'telling', so the past perfect tense ('had believed') is used to show this relationship in time.
ไทย: รายงานคำพูดกับ past perfect tense: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต (indirect speech) tense ของคำพูดเดิมต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น ในประโยคนี้ ความ 'เชื่อใจ' ของครูเกิดขึ้นก่อนการ 'บอก' ดังนั้นจึงใช้ past perfect (had + กริยาช่อง 3) เพื่อแสดงลำดับของเหตุการณ์ในอดีตทั้งสอง
He told me that he had lost his keys.
เขาบอกฉันว่าเขาทำกุญแจหาย
EN: The Phrasal Verb 'believe in': This phrase means to have trust or confidence in the abilities, character, or existence of someone or something, which is different from simply believing that a statement is true.
ไทย: กริยาวลี 'believe in': วลีนี้หมายถึงการไว้วางใจหรือมั่นใจในใครบางคนหรือบางสิ่ง หรือเชื่อว่ามีอยู่จริง ซึ่งต่างจากการเชื่อว่าประโยคหนึ่งเป็นความจริง (believe)
My parents always believe in me.
พ่อแม่ของฉันเชื่อใจฉันเสมอ
EN: In English-speaking academic and personal development contexts, expressing that a teacher 'believed in' a student is a powerful sentiment. It highlights the cultural value placed on mentorship, encouragement, and individual potential, which is often seen as a key driver of student success.
EN: The conjunction 'whether' is used to introduce noun clauses expressing doubt or choice, functioning as 'if' in indirect questions. In this sentence, 'whether she was nervous' acts as the direct object of the verb 'asked'.
ไทย: คำเชื่อม 'whether' (หรือไม่) ใช้เพื่อนำหน้า noun clause ที่แสดงความสงสัยหรือทางเลือก ใน indirect questions มีความหมายเหมือน 'if' ในประโยคนี้ 'whether she was nervous' ทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยา 'asked'
I don't know whether he will attend the meeting.
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะเข้าร่วมประชุมหรือไม่
EN: Adverbial clauses of time introduced by 'when' indicate the time at which the action in the main clause occurs. When the 'when' clause is placed at the beginning of the sentence, a comma is required to separate it from the main clause.
ไทย: Adverbial clause ของเวลาที่นำด้วย 'when' (เมื่อ) ใช้เพื่อบอกเวลาที่การกระทำใน main clause เกิดขึ้น เมื่อ 'when' clause อยู่ต้นประโยค ต้องใช้เครื่องหมายจุลภาคคั่นกับ main clause
When the bell rang, the students left the classroom.
เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น นักเรียนก็ออกจากห้องเรียน
EN: Indirect Speech (Reported Speech) with Backshift: When reporting what someone said in the past, the tense of the original spoken words shifts backward. Here, the original statement 'Nerves pushed me...' (Past Simple) shifts to 'nerves had pushed her...' (Past Perfect) because the reporting verb 'said' is in the past tense.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech) กับการเลื่อน tense: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต tense ของคำพูดเดิมมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น ในประโยคนี้ ผู้พูดพูดเป็น past simple 'Nerves pushed me...' แต่เพราะกริยาหลัก 'said' เป็นอดีต จึงเลื่อนเป็น past perfect 'nerves had pushed her...'
He said that he had lost his keys.
เขาบอกว่าเขาทำกุญแจหาย
EN: The causative structure 'push someone to do something' means to strongly encourage, motivate, or force someone to take action or perform a task.
ไทย: โครงสร้าง causative 'push someone to do something' หมายถึงการสนับสนุน กระตุ้น หรือบังคับให้ใครบางคนลงมือทำหรือทำบางสิ่งให้สำเร็จ
My parents always push me to study harder.
พ่อแม่ของฉันมักจะคอยผลักดันให้ฉันเรียนหนักขึ้นเสมอ
EN: In English-speaking cultures, 'nerves' (the feeling of being anxious or worried) is often discussed in a positive light when it comes to performance. It is commonly believed that a healthy amount of nervous energy can heighten focus and lead to a better performance, as encapsulated in the phrase 'nerves pushed me to do my best.'
EN: Indirect speech with 'tell' + indirect object + 'that' clause. When reporting what someone said, 'tell' requires a personal object (her) followed by a noun clause starting with 'that' (which can be omitted in casual speech) to report the statement.
ไทย: Indirect speech กับ 'tell' + indirect object + 'that' clause: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูด 'tell' ต้องตามด้วยกรรมที่เป็นคน (เช่น her) แล้วตามด้วย noun clause ที่นำด้วย 'that' (ซึ่งในภาษาพูดมักละเว้น) เพื่อรายงานเนื้อหาที่พูด
He told me that he was busy.
เขาบอกฉันว่าเขายุ่ง
EN: Tense agreement in reported speech (backshifting). When the reporting verb is in the past tense ('told'), the verbs inside the reported clause are usually shifted back into the past tense ('were' instead of 'are').
ไทย: ความสอดคล้องของ tense ใน indirect speech (backshifting): เมื่อกริยาหลักเป็นอดีตกาล (เช่น 'told') กริยาใน reported clause มักต้องเปลี่ยนเป็นอดีตกาลด้วย (เช่น ใช้ 'were' แทน 'are')
She said that she loved the movie.
เธอบอกว่าเธอชอบหนังเรื่องนั้นมาก
EN: In English-speaking cultures, parents frequently express verbal affirmation and pride ('I'm so proud of you') to encourage their children's independence and achievements. This direct emotional validation is a key aspect of positive reinforcement in family dynamics.
EN: Indirect Speech with 'that' clause: When reporting what someone said in the past, we often use a reporting verb (like 'added') followed by a noun clause starting with 'that'. The tense in the 'that' clause usually shifts backward (backshift) to match the past tense of the reporting verb (e.g., 'will' becomes 'would').
ไทย: Indirect Speech กับ 'that' clause: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดในอดีต เรามักใช้กริยาแสดงการรายงาน (เช่น 'added') ตามด้วย noun clause ที่นำด้วย 'that' tense ใน clause มักต้องเลื่อนกลับไปหนึ่งขั้น (backshift) เพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลักในอดีต (เช่น 'will' เปลี่ยนเป็น 'would')
He explained that he would arrive later.
เขาอธิบายว่าเขาจะมาถึงช้า
EN: Keep + Gerund (V-ing): The verb 'keep' followed by a gerund (verb-ing) is used to express the continuation of an action, meaning to continue doing something without stopping.
ไทย: Keep + Gerund (V-ing): กริยา 'keep' ตามด้วย gerund (V-ing) ใช้เพื่อแสดงการกระทำที่ดำเนินต่อไป หมายถึง 'ทำบางสิ่งต่อไป' โดยไม่หยุด
She kept running despite the heavy rain.
แม้ฝนจะตกหนัก เธอก็ยังคงวิ่งต่อไป
EN: Indirect speech with a 'that' clause is used to report what someone said without using their exact words. The tense in the reported clause often shifts back (backshift) to match the past tense of the reporting verb 'told'. Here, 'had inspired' (past perfect) is used because the inspiring happened before the telling.
ไทย: รายงานคำพูดกับอนุประโยคที่นำด้วย 'that' ใช้เพื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดโดยไม่ใช้คำพูดเดิมของเขา โดยปกติแล้ว tense ในอนุประโยคที่รายงานจะเลื่อนไปข้างหลัง (backshift) เพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลัก 'told' (อดีต) ในที่นี้ เราใช้ 'had inspired' (past perfect) เพราะการสร้างแรงบันดาลใจเกิดขึ้นก่อนการบอก
He told me that he had lost his keys.
เขาบอกฉันว่าเขาทำกุญแจหาย
EN: The past perfect tense ('had' + past participle) is used to describe an action that was completed before another action in the past. In this sentence, the story's inspiring effect ('had inspired') occurred before the speaker told her about it ('told').
ไทย: Past perfect tense ('had' + กริยาช่อง 3) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ แรงบันดาลใจจากเรื่องราว ('had inspired') เกิดขึ้นก่อนที่ผู้พูดจะบอกเธอ ('told')
She realized that she had left her phone at home.
เธอรู้ตัวว่าเธอลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน
EN: Indirect questions (noun clauses) are used to report questions that someone else asked. Unlike direct questions, indirect questions use statement word order (subject + verb) and do not use auxiliary verbs like 'do', 'does', or 'did'. In this sentence, 'what my own dream was' is the indirect question acting as the direct object of the verb 'asked'.
ไทย: คำถามอ้อม (นามานุประโยค) ใช้เพื่อรายงานคำถามที่คนอื่นถาม ต่างจากคำถามตรง คำถามอ้อมใช้ลำดับคำแบบประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) และไม่ใช้กริยาช่วย (เช่น do, does, did) ในประโยคนี้ 'what my own dream was' เป็นคำถามอ้อมที่ทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยา 'asked'
He asked me where the library was.
เขาถามฉันว่าห้องสมุดอยู่ที่ไหน
EN: The word 'own' is used as an adjective after a possessive determiner (like 'my', 'your', 'her') to emphasize that something belongs or relates to a particular person and no one else.
ไทย: คำว่า 'own' ใช้เป็นคำคุณศัพท์หลังคำกำหนดความเป็นเจ้าของ (เช่น my, your, her) เพื่อเน้นว่าสิ่งนั้นเป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะ ไม่ใช่ของคนอื่น
I want to start my own business one day.
ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะสร้างธุรกิจของตัวเอง
EN: Indirect Speech with 'that' clause: When reporting what someone said in the past, we often use a reporting verb (like 'replied' or 'said') followed by a noun clause starting with 'that'. The tense in the 'that' clause usually shifts back (backshifting) to match the past tense of the reporting verb.
ไทย: Indirect Speech กับ 'that' clause: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดในอดีต เรามักใช้กริยาแสดงการรายงาน (เช่น 'replied' หรือ 'said') ตามด้วย noun clause ที่นำด้วย 'that' tense ใน clause มักต้องเลื่อนกลับไปหนึ่งขั้น (backshift) เพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลักในอดีต
She replied that she was too busy to help.
เธอตอบว่าเธอยุ่งเกินกว่าจะช่วยได้
EN: The infinitive 'to write' as a direct object: The verb 'hope' is followed by an infinitive (to + verb) to express a desire or plan for the future.
ไทย: Infinitive 'to write' เป็นกรรมตรง: กริยา 'hope' (หวัง) ต้องตามด้วย infinitive (to + verb) เพื่อแสดงความคาดหวังหรือแผนการในอนาคต
They hope to visit Japan next year.
พวกเขาหวังว่าจะได้ไปเยือนญี่ปุ่นในปีหน้า
EN: In English, information questions (wh- questions) are formed by placing the question word (what, who, where, etc.) at the beginning, followed by an auxiliary verb (did) and the subject (the teacher). The auxiliary verb 'did' indicates the simple past tense, and the main verb (say) remains in its base form.
ไทย: ในภาษาอังกฤษ คำถามที่ต้องการข้อมูล (wh- questions) สร้างโดยวางคำถาม (เช่น what, who, where) ไว้หน้าประโยค ตามด้วยกริยาช่วย (did) และประธาน (the teacher) กริยาช่วย 'did' บ่งบอกอดีต และกริยาหลัก (say) อยู่ในรูปฐาน
What did you buy at the store?
คุณซื้ออะไรที่ร้านค้า?
EN: A vocative comma is used to set off the name of a person being addressed directly (Emma). If the name is at the end of the sentence, the comma precedes it.
ไทย: เครื่องหมายจุลภาคสำหรับการเรียกชื่อ (vocative comma) ใช้เพื่อคั่นชื่อของบุคคลที่ถูกเรียกโดยตรง (เอ็มมา) ถ้าชื่ออยู่ท้ายประโยค จุลภาคจะอยู่หน้าชื่อ
How are you feeling, John?
คุณรู้สึกอย่างไร จอห์น?
EN: In English-speaking classrooms, it is common and polite for students to address their peers by their first names (like 'Emma') when discussing schoolwork or teacher instructions. The tone is collaborative and informal.
EN: Reported Speech (Indirect Speech) with a 'that' clause: When reporting what someone said in the past, we often use a reporting verb like 'said' followed by a noun clause starting with 'that' (which can be omitted). The tense in the 'that' clause typically shifts back (backshift) to match the past tense of the reporting verb.
ไทย: Indirect Speech (Reported Speech) กับ 'that' clause: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครบางคนพูดในอดีต เรามักใช้กริยาแสดงการรายงานเช่น 'said' ตามด้วย noun clause ที่นำด้วย 'that' (ซึ่งละเว้นได้) tense ใน clause มักต้องเลื่อนกลับไปหนึ่งขั้น (backshift) เพื่อให้สอดคล้องกับกริยาหลักที่อยู่ในรูปอดีต
He said that he was tired.
เขาบอกว่าเขาเหนื่อย
EN: Passive Voice in the Past Tense: The passive voice is formed using 'be' + past participle (V-3). In the simple past tense, we use 'was' or 'were' depending on the subject. It is used when the focus is on the action or the receiver of the action, rather than the doer.
ไทย: Passive Voice ในอดีตกาล: Passive voice สร้างจาก 'be' + past participle (V-3) ใน simple past เราใช้ 'was' หรือ 'were' ตามประธาน ใช้เมื่อต้องการเน้นที่การกระทำหรือผู้รับการกระทำ มากกว่าผู้กระทำ
The window was broken by the wind.
หน้าต่างถูกพัดจนแตกเพราะลม
EN: Indirect questions with 'whether': When reporting a yes/no question indirectly, we use 'whether' (or 'if') to introduce the noun clause. Unlike direct questions, the word order in the indirect question is statement order (subject + verb), not question order.
ไทย: คำถามอ้อมกับ 'whether': เมื่อเรารายงานคำถามแบบ ใช่/ไม่ใช่ ทางอ้อม เราใช้ 'whether' (หรือ 'if' แปลว่า หรือไม่) เพื่อนำหน้านามานุประโยค ต่างจากคำถามตรง คำถามอ้อมใช้ลำดับคำแบบประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) ไม่ใช่ลำดับคำถาม
She asked whether we wanted to join them.
เธอถามเราว่าเราอยากเข้าร่วมกับพวกเขาไหม
EN: Past Perfect Tense (had + past participle): Used to describe an action that was completed before another action or point in time in the past. In reported speech, when the reporting verb is in the past tense ('asked'), a direct present perfect or past simple verb shifts back to the past perfect ('had finished').
ไทย: Past perfect tense (had + กริยาช่อง 3): ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในรายงานคำพูด เมื่อกริยาหลักเป็นอดีต (เช่น 'asked') กริยาในคำพูดตรงที่เป็น present perfect หรือ past simple ต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้นเป็น past perfect ('had finished')
They told me they had already eaten dinner.
พวกเขาบอกฉันว่าพวกเขากินอาหารเย็นเสร็จแล้ว
EN: The verb 'tell' is commonly used in the pattern 'tell someone to do something' (tell + object + to-infinitive) to report a command, request, or instruction in indirect speech.
ไทย: กริยา 'tell' มักใช้ในโครงสร้าง 'tell someone to do something' (บอกให้ใครบางคนทำบางสิ่ง) (tell + object + infinitive) เพื่อรายงานคำสั่ง คำขอ หรือคำแนะนำใน indirect speech
The doctor told me to drink more water.
หมอบอกให้ฉันดื่มน้ำเยอะๆ
EN: The phrase 'after school' is a prepositional phrase acting as an adverbial of time. In English, such time expressions usually appear at the end of the sentence, whereas in Chinese they often appear before the verb.
ไทย: Prepositional phrase 'after school' (หลังเลิกเรียน) ทำหน้าที่เป็น adverb of time ในภาษาอังกฤษ สำนวนบอกเวลาแบบนี้มักวางไว้ท้ายประโยค ในขณะที่ภาษาไทยมักวางไว้หน้ากริยา
We usually play basketball after school.
เรามักจะเล่นบาสเกตบอลหลังเลิกเรียน
EN: Reported speech (indirect speech) with backshift of tenses. When the reporting verb is in the past tense ('said'), the tense in the reported clause shifts back. Here, the future 'will arrive' shifts to 'would arrive'. The conjunction 'that' is omitted after 'said'.
ไทย: Indirect speech (reported speech) กับการเลื่อน tense (backshift) เมื่อกริยาหลักในประโยคเป็นอดีตกาล (เช่น 'said') tense ใน reported clause มักต้องเลื่อนไปในอดีตมากขึ้น ในที่นี้ future 'will arrive' เปลี่ยนเป็น 'would arrive' นอกจากนี้ คำเชื่อม 'that' ที่นำหน้า noun clause ถูกละเว้นในที่นี้
She said she would call me later.
เธอบอกว่าเธอจะโทรหาฉันทีหลัง
EN: The preposition 'by' is used to indicate a deadline or a point in time 'not later than'. In this context, 'by noon' means at noon or anytime before noon.
ไทย: คำบุพบท 'by' ใช้เพื่อแสดงกำหนดเวลาหรือจุดเวลา 'ไม่ช้ากว่า' ในบริบทนี้ 'by noon' หมายถึงตอนเที่ยงหรือก่อนเที่ยงก็ได้
EN: Indirect questions (noun clauses) are used to report a question. Unlike direct questions, indirect questions follow statement word order (subject + verb) and do not use auxiliary verbs like 'do', 'does', or 'did'.
ไทย: คำถามอ้อม (นามานุประโยค) ใช้เพื่อรายงานคำถาม ต่างจากคำถามตรง คำถามอ้อมใช้ลำดับคำแบบประโยคบอกเล่า (ประธาน + กริยา) และไม่ใช้กริยาช่วย (เช่น do, does, did)
She asked me where I lived.
เธอถามฉันว่าฉันอาศัยอยู่ที่ไหน
EN: The past perfect tense ('had' + past participle) is used to describe an action that occurred before another action in the past. In reported speech, a direct question in the present perfect or simple past shifts to the past perfect.
ไทย: Past perfect tense (had + กริยาช่อง 3) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เกิดขึ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในรายงานคำพูด present perfect หรือ past simple ในคำถามตรงจะเปลี่ยนเป็น past perfect
They wanted to know what he had decided.
พวกเขาอยากรู้ว่าเขาตัดสินใจอะไร
EN: In English-speaking cultures, asking 'where have you been?' can range from a friendly inquiry to a demanding interrogation depending on the tone. Using reported speech ('I asked him...') is a common, neutral way to recount past conversations without repeating the emotional intensity of the original moment.
EN: Indirect commands with 'tell' use the pattern 'tell + object + to-infinitive'. To make the command negative, 'not' is placed directly before the 'to-infinitive' (tell + object + not + to-infinitive).
ไทย: การใช้กริยา 'tell' (บอก/สั่ง) ในคำสั่งอ้อมใช้รูปแบบ 'tell + กรรม + to-infinitive' หากต้องการปฏิเสธ (สั่งไม่ให้ทำ) ให้วาง 'not' ไว้หน้า infinitive โดยตรง เป็น 'tell + กรรม + not + to-infinitive'
The doctor told me not to eat spicy food.
หมอบอกฉันไม่ให้กินอาหารรสจัด
EN: The phrasal verb 'worry about' is used to express anxiety or concern about someone or something. In this sentence, 'about' is a preposition followed by the noun phrase 'the test'.
ไทย: กริยาวลี 'worry about' ใช้เพื่อแสดงความกังวลหรือเป็นห่วงเกี่ยวกับใครบางคนหรือบางสิ่ง ในประโยคนี้ 'about' เป็นคำบุพบท ตามด้วยนามวลี 'the test' (การสอบ) เป็นกรรม
EN: Indirect Speech with Reporting Verbs: When reporting what someone said or explained in the past, we use a reporting verb (like 'explained') followed by a noun clause starting with 'that'. The tense in the 'that'-clause usually shifts back (backshift) to reflect the past perspective.
ไทย: รายงานคำพูดกับกริยารายงาน: เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดหรืออธิบายในอดีต เราใช้กริยารายงาน (เช่น 'explained') ตามด้วยนามานุประโยคที่นำด้วย 'that' tense ในอนุประโยคมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น (backshift) เพื่อสะท้อนเวลาที่ผ่านไป
She explained that the office was closed.
เธออธิบายว่าออฟฟิศปิดแล้ว
EN: Past Perfect Tense: The past perfect tense ('had' + past participle) is used to show that an action was completed before another action or point in time in the past. In this sentence, the rules changed before he explained it.
ไทย: Past perfect tense: past perfect tense (had + กริยาช่อง 3) ใช้เพื่อแสดงการกระทำที่เกิดขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการกระทำหรือเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ การเปลี่ยนแปลงกฎเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะอธิบาย
They realized that the train had left.
พวกเขารู้ตัวว่ารถไฟออกไปแล้ว
EN: Indirect speech (reported speech) with a noun clause. When reporting what someone said in the past, the verb in the reported clause typically shifts back in tense (backshift). Here, the modal verb 'can' shifts to its past form 'could' because the reporting verb 'said' is in the past tense. The conjunction 'that' is omitted before 'we'.
ไทย: รายงานคำพูด (reported speech) กับนามานุประโยค เมื่อรายงานสิ่งที่ใครพูดในอดีต กริยาในอนุประโยคที่รายงานมักจะต้องเลื่อนไปข้างหลังหนึ่งขั้น (backshift) ในที่นี้ เพราะกริยาหลัก 'said' เป็นอดีต กริยาช่วย 'can' จึงเปลี่ยนเป็น 'could' และละคำเชื่อม 'that' ที่นำหน้านามานุประโยคไว้
He said we could use his computer.
เขาบอกว่าเราใช้คอมพิวเตอร์ของเขาได้
EN: The use of the modal verb 'could' for permission in the past. While 'can' is used for present permission, 'could' is used to report permission that was given in the past.
ไทย: การใช้กริยาช่วย 'could' เพื่อแสดงการอนุญาตในอดีต ในขณะที่ 'can' ใช้แสดงการอนุญาตในปัจจุบัน 'could' ใช้เพื่อรายงานการอนุญาตที่ได้รับในอดีต
My mother said I could go to the cinema.
แม่บอกว่าฉันไปโรงหนังได้
EN: In many tourist destinations, museums, or sacred sites, photography policies are strict. Hearing 'The guide said we could take photos' is a reassuring confirmation for tourists, as unauthorized photography can sometimes lead to fines or cultural disrespect.
EN: Passive Voice with Indirect Objects (be told): When converting a sentence like 'Someone told us...' into the passive voice, the indirect object 'us' becomes the subject 'We', followed by 'were told' (past passive). This is commonly used when the speaker of the information is unknown or unimportant.
ไทย: การเปลี่ยนเป็น passive voice กับกรรมรอง (be told): เมื่อเราเปลี่ยนประโยคอย่างเช่น "มีคนบอกเรา..." เป็น passive voice กรรมรองอย่าง "us" (เรา) จะกลายเป็นประธาน "We" และตามด้วย "were told" (passive ในอดีต) โครงสร้างนี้มักใช้เมื่อไม่รู้หรือไม่สำคัญว่าผู้พูดคือใคร
We were told that the flight was delayed.
เราถูกบอกว่าเที่ยวบินล่าช้า
EN: Noun Clause as Direct Object with 'that': The conjunction 'that' introduces a noun clause ('that the show would start late') which functions as the direct object of the verb 'told'. In indirect speech, 'would' is used as the past form of 'will' to express future in the past.
ไทย: นามานุประโยคที่นำด้วย that เป็นกรรมตรง: คำเชื่อม "that" นำหน้านามานุประโยค (that the show would start late) ซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมตรงของกริยา "told" ในรายงานคำพูด (indirect speech) คำว่า "would" ใช้เป็นรูปอดีตของ "will" เพื่อแสดงอนาคตในมุมมองของอดีต
She said that she would call me later.
เธอบอกว่าเธอจะโทรหาฉันทีหลัง
คำศัพท์สำคัญพร้อมการออกเสียง IPA คำนิยาม ประโยคตัวอย่าง และแบบทดสอบแบบโต้ตอบ
ในบริบท: การแข่งขัน
ในบริบท: เตรียมตัว, เตรียมพร้อม
ในบริบท: ฝึกฝน ฝึกซ้อม
ในบริบท: กังวล
ในบริบท: ความตื่นเต้น, ความกังวล, ความกล้า
ในบริบท: เป็นแรงบันดาลใจ, กระตุ้น, ดลใจ
ในบริบท: ยกเลิก, ล้มเลิก
ในบริบท: อธิบาย ชี้แจง
วลีพร้อมป้ายประเภท คำนิยามสองภาษา หมายเหตุการใช้ และประโยคตัวอย่าง
To submit or give something to a person in authority.
ส่ง, ยื่นให้
To go to bed later than usual.
นอนดึก, ไม่นอน
To try as hard as possible to achieve something.
พยายามอย่างเต็มที่, ทำดีที่สุด
Feeling pleasure and satisfaction because of your own or someone else's achievements.
ภูมิใจใน..., รู้สึกภาคภูมิใจ
To do things that will help you to achieve a particular plan or dream.
มุ่งมั่นสู่..., ทุ่มเทเพื่อ...