The Lost Dog (J8A)สุนัขหลงทาง (J8A)
ตัวอย่างเสียงทั้งหมด
0:00
0:00
EN: The Present Simple tense is used here with the auxiliary verb 'do' to form a question about a current state of memory. 'Remember' is a stative verb, which means it is rarely used in continuous tenses.
ไทย: ในที่นี้ใช้ปัจจุบันกาลธรรมดา (Present Simple) ร่วมกับกริยาช่วย "do" เพื่อถามเกี่ยวกับสภาวะการจำในปัจจุบัน "remember" (จำได้) เป็นกริยาสภาพ (stative verb) ซึ่งโดยปกติจะไม่ใช้ในรูปกำลังดำเนินอยู่
Do you know where the library is?
คุณรู้ไหมว่าห้องสมุดอยู่ที่ไหน?
EN: The past participle 'lost' is used as an adjective modifying the noun 'dog' to describe its state (having gone missing).
ไทย: กริยารูปอดีต participle "lost" (หลงทาง/สูญหาย) ในที่นี้ใช้เป็นคำคุณศัพท์ขยายนาม "dog" เพื่ออธิบายสภาพของสุนัขตัวนั้น (อยู่ในสภาพที่หลงทาง)
She found a lost wallet on the street.
เธอพบกระเป๋าสตางค์ที่สูญหายอยู่บนถนน
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific time in the past.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต
I was reading a book when the phone rang.
ฉันกำลังอ่านหนังสือตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น
EN: The conjunction 'when' is used to introduce a shorter, sudden action (in the Simple Past tense) that interrupts a longer, ongoing action (in the Past Continuous tense).
ไทย: คำเชื่อม "when" ใช้เพื่อนำเสนอกิจกรรมที่สั้นกว่าและเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน (ในรูปอดีตกาลธรรมดา) ซึ่งขัดจังหวะกิจกรรมอื่นที่ยาวกว่าและกำลังดำเนินอยู่ (ในรูปอดีตกาลกำลังดำเนินอยู่)
We were watching TV when the power went out.
เรากำลังดูทีวีอยู่ตอนที่ไฟดับ
EN: The Past Continuous Tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific moment in the past. In this sentence, 'was barking' shows an ongoing action happening in the past.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ "was barking" (กำลังเห่า) แสดงถึงการกระทำที่กำลังดำเนินอยู่ ณ ช่วงเวลาหนึ่งในอดีต
The dog was sleeping under the table when I arrived.
ตอนที่ฉันไปถึง สุนัขกำลังนอนหลับอยู่ใต้โต๊ะ
EN: The preposition 'near' is used to indicate close proximity to a physical object or location. It is followed directly by a noun phrase (e.g., 'near the park bench') without the word 'to'.
ไทย: คำบุพบท "near" ใช้เพื่อระบุความใกล้ชิดเชิงพื้นที่กับวัตถุหรือสถานที่จริง ตามด้วยนามวลีโดยตรง (เช่น "near the park bench") โดยไม่ต้องมี "to"
She sat near the window to get more light.
เธอนั่งใกล้หน้าต่างเพื่อรับแสงมากขึ้น
EN: The conjunction 'while' is used to introduce a longer background action in the past continuous tense (was/were + verb-ing), which is often interrupted by a shorter action in the simple past tense.
ไทย: คำเชื่อม "while" (ในขณะที่) ใช้เพื่อนำเสนอกิจกรรมเบื้องหลังที่ยาวนานในอดีต (ใช้รูปอดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ was/were + กริยา-ing) ซึ่งมักจะถูกขัดจังหวะโดยการกระทำสั้นๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต (ใช้รูปอดีตกาลธรรมดา)
While I was cooking dinner, the phone rang.
ขณะที่ฉันกำลังทำอาหารเย็น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
EN: The phrasal verb 'run away' means to escape or leave suddenly. In the past tense, 'run' changes to the irregular form 'ran'.
ไทย: กริยาวลี "run away" หมายถึงการหนีหรือจากไปอย่างกะทันหัน ในรูปอดีตกาล "run" จะเปลี่ยนเป็นรูปไม่ปกติ "ran"
The cat ran away when it saw the dog.
แมววิ่งหนีไปเมื่อเห็นสุนัข
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific point in the past. In this sentence, 'was driving' sets the background scene.
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาที่เฉพาะเจาะจงในอดีต ในประโยคนี้ "was driving" (กำลังขับรถ) กำหนดฉากหลังของเรื่องราว
I was walking home when it started to rain.
ฉันกำลังเดินกลับบ้าน ตอนนั้นเองที่ฝนก็เริ่มตก
EN: The coordinating conjunction 'so' is used to introduce a clause showing the result or consequence of the preceding statement.
ไทย: คำเชื่อม coordinating conjunction "so" (ดังนั้น) ใช้เพื่อนำอนุประโยคที่แสดงผลลัพธ์หรือผลกระทบของข้อความก่อนหน้า
It was very cold, so we stayed indoors.
อากาศหนาวมาก ดังนั้นเราจึงอยู่แต่ในบ้าน
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific time in the past or over a continuous period in the past.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งหรือในช่วงเวลาที่ต่อเนื่องในอดีต
They were playing tennis all afternoon.
พวกเขาเล่นเทนนิสตลอดช่วงบ่าย
EN: The preposition 'for' is used to indicate the duration of an action or state, showing how long it lasted.
ไทย: คำบุพบท "for" ใช้เพื่อระบุระยะเวลาของการกระทำหรือสภาวะ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสถานการณ์นั้นคงอยู่นานเท่าใด
She studied English for three years.
เธอเรียนภาษาอังกฤษมาสามปีแล้ว
EN: The adverb 'finally' is used as a sentence modifier (or transition word) at the beginning of a sentence to introduce the last point, result, or event in a series, often after a long time or delay. It is typically followed by a comma.
ไทย: คำวิเศษณ์ "finally" (ในที่สุด) มักใช้เป็นตัวขยายประโยค (หรือคำเชื่อม) ที่ต้นประโยค เพื่อนำเสนอจุดสุดท้าย ผลลัพธ์ หรือเหตุการณ์ในลำดับของเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งมักจะบ่งบอกว่าผ่านช่วงเวลาหรือความล่าช้ามาแล้ว ในการเขียน มักตามด้วยเครื่องหมายจุลภาค
Finally, we reached the top of the mountain.
ในที่สุด เราก็ถึงยอดเขา
EN: The prepositional phrase 'under a car' acts as an adverbial of place, modifying the verb 'found' to specify the exact location where the action occurred.
ไทย: วลีบุพบท "under a car" (ใต้รถคันหนึ่ง) ทำหน้าที่เป็นคำวิเศษณ์บอกสถานที่ ขยายกริยา "found" (พบ) เพื่อระบุตำแหน่งที่แน่นอนที่การกระทำนั้นเกิดขึ้น
The cat is sleeping under the table.
แมวกำลังนอนหลับอยู่ใต้โต๊ะ
EN: The coordinating conjunction 'so' is used to connect two independent clauses, showing a cause-and-effect relationship. The first clause ('It was so scared') is the cause, and the second clause ('I gave it a hug') is the result.
ไทย: คำเชื่อมประสาน "so" (ดังนั้น) ใช้เชื่อมประโยคอิสระสองประโยคเพื่อแสดงความสัมพันธ์แบบเหตุและผล ประโยคแรก (มันกลัวมากในตอนนั้น) เป็นสาเหตุ และประโยคที่สอง (ฉันจึงกอดมัน) เป็นผลลัพธ์
It was raining, so we stayed indoors.
ตอนนั้นฝนกำลังตก เราจึงอยู่แต่ในบ้าน
EN: The phrase 'give someone/something a hug' is a common collocated expression meaning to hug someone. It uses the ditransitive verb 'give' followed by an indirect object ('it') and a direct object ('a hug').
ไทย: วลี "give someone/something a hug" เป็นคำที่ใช้ร่วมกันทั่วไปซึ่งหมายถึงการกอดใครสักคน/บางสิ่ง มันใช้กริยาที่รับกรรมสองตัว "give" ตามด้วยกรรมรอง (it) และกรรมตรง (a hug)
She gave her mother a warm hug before leaving.
เธอกอดแม่ของเธออย่างอบอุ่นก่อนจากไป
EN: In English-speaking cultures, giving a dog a 'hug' or showing physical affection is a very common way to comfort a frightened pet. It reflects the strong bond and empathy people feel towards domestic animals, often treating them as family members.
EN: Adverbial clauses of time are introduced by subordinating conjunctions like 'before' or 'after'. When the adverbial clause comes first, it is separated from the main clause by a comma.
ไทย: อนุประโยคย่อยของเวลานำโดยคำเชื่อมรอง เช่น 'before' หรือ 'after' เมื่ออนุประโยคย่อยอยู่ต้นประโยค ต้องใช้เครื่องหมายจุลภาคคั่นกับประโยคหลัก
Before we went to bed, we brushed our teeth.
เราแปรงฟันก่อนเข้านอน
EN: The verb 'feed' is a ditransitive verb, which can take an indirect object (the recipient, 'it') and a direct object (the thing given, 'a small meal'). In the past tense, 'feed' becomes 'fed'.
ไทย: กริยา 'feed' (ให้อาหาร) เป็นกริยาที่รับกรรมสองตัว ซึ่งสามารถรับกรรมรอง (ผู้รับ เช่น 'it') และกรรมตรง (สิ่งที่ให้ เช่น 'a small meal') รูปอดีตกาลของ 'feed' คือ 'fed'
She fed the cat some milk.
เธอให้นมแมวเล็กน้อย
EN: The phrase 'After that' is a transitional adverbial phrase used to indicate chronological order, meaning 'following the event just mentioned.' It is commonly placed at the beginning of a sentence to connect ideas smoothly.
ไทย: วลี "After that" (หลังจากนั้น) เป็นวลีวิเศษณ์ที่ใช้เชื่อมเพื่อบ่งบอกลำดับเวลา หมายถึง "หลังจากเหตุการณ์ที่เพิ่งกล่าวถึง" มักวางไว้ต้นประโยคเพื่อเชื่อมโยงความคิดก่อนหน้าและถัดไปอย่างลื่นไหล
After that, we went to have dinner.
หลังจากนั้น เราก็ไปกินข้าวเย็น
EN: The word 'online' is used here as an adverb meaning 'on the internet.' Adverbs of place or manner like 'online' typically appear after the direct object ('its owner') in a sentence.
ไทย: คำว่า "online" ในที่นี้ใช้เป็นคำวิเศษณ์หมายถึง "บนอินเทอร์เน็ต" คำวิเศษณ์ที่บอกสถานที่หรือวิธีการ เช่น "online" มักวางไว้หลังกรรมตรง ("its owner") ในประโยค
She bought the tickets online.
เธอซื้อตั๋วออนไลน์
EN: In many English-speaking countries, social media platforms and local community websites (like Facebook groups or Nextdoor) are highly popular and effective tools for reuniting lost pets with their owners.
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific point in the past. In this sentence, 'was crying' shows an ongoing action in the past.
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาที่เฉพาะเจาะจงในอดีต ในประโยคนี้ "was crying" (กำลังร้องไห้) แสดงถึงการกระทำที่ดำเนินต่อเนื่องในอดีต
The children were playing in the garden when it started to rain.
ตอนที่ฝนเริ่มตก เด็กๆ กำลังเล่นอยู่ในสวน
EN: The preposition 'with' can be used to express the cause or reason for an emotion or physical state, meaning 'because of' or 'filled with'.
ไทย: คำบุพบท "with" สามารถใช้เพื่อแสดงสาเหตุหรือเหตุผลของอารมณ์หรือสภาพร่างกาย หมายความว่า "เพราะ..." หรือ "เต็มไปด้วย..."
She was shaking with anger.
เธอตัวสั่นด้วยความโกรธ
EN: In English-speaking cultures, pets are often considered full members of the family. The intense emotional reaction of the owner ('crying with happiness') highlights the deep bond between people and their pets, and the immense relief of finding a lost animal.
EN: The coordinating conjunction 'but' is used to connect two contrasting ideas. In this sentence, it connects 'a long day' (which implies tiredness or difficulty) with 'a happy ending' (which is positive). Note that 'was' is omitted in the second clause ('but [it was] a happy ending') to avoid repetition, which is a common feature of ellipsis in English.
ไทย: คำเชื่อมประสาน "but" (แต่) ใช้เชื่อมความคิดที่ขัดแย้งกันสองอย่าง ในประโยคนี้ มันเชื่อม "a long day" (วันที่ยาวนาน ซึ่งสื่อถึงความเหนื่อยล้าหรือความยากลำบาก) กับ "a happy ending" (ตอนจบที่มีความสุข ซึ่งเป็นด้านบวก) สังเกตว่าประโยคหลังละคำว่า "it was" (แต่[มัน]เป็นตอนจบที่มีความสุข) เพื่อหลีกเลี่ยงการซ้ำ ซึ่งเป็นการละที่พบได้บ่อยในภาษาอังกฤษ
It was a difficult test, but a great learning experience.
มันเป็นการสอบที่ยากมาก แต่ก็เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยม
EN: The phrase 'a long day' is a common English idiom used to describe a day that was busy, tiring, or full of challenging events, rather than literally referring to the number of hours.
ไทย: วลี "a long day" เป็นสำนวนภาษาอังกฤษที่ใช้กันทั่วไปเพื่ออธิบายวันที่ยุ่งวุ่นวาย เหนื่อยล้า หรือเต็มไปด้วยความท้าทาย ไม่ได้หมายถึงความยาวของเวลาในเชิงตัวอักษร
After a long day at work, I just want to go to sleep.
หลังจากทำงานมาทั้งวันอย่างยาวนานและเหนื่อยล้า ฉันแค่อยากไปนอน
EN: The phrase 'a happy ending' is deeply rooted in storytelling traditions (like fairy tales). In everyday English, speakers often use this narrative term to describe real-life situations that resolved well after some difficulty, showing an optimistic outlook.
EN: The simple past tense is used to describe completed actions in the past. Regular verbs like 'start' form the past tense by adding '-ed' ('started').
ไทย: อดีตกาลธรรมดาใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่เสร็จสิ้นแล้วในอดีต กริยาปกติอย่าง 'start' (เริ่ม) สร้างรูปอดีตโดยการเติม '-ed' ที่ท้ายคำ ('started')
The movie started at eight o'clock yesterday.
หนังเริ่มฉายตอนสองทุ่มเมื่อวานนี้
EN: The preposition 'like' is used here to mean 'similar to' or 'in the same way as', comparing the subject to a noun phrase.
ไทย: คำบุพบท 'like' ในที่นี้หมายถึง 'คล้ายกับ' หรือ 'ในลักษณะเดียวกับ' ใช้เพื่อเปรียบเทียบประธานกับนามวลีที่ตามมา
She sings like an angel.
เธอร้องเพลงได้เพราะเหมือนนางฟ้า
EN: Starting a story with 'It started like any normal day...' is a classic narrative hook in English. It sets a peaceful baseline, signaling to the listener that something unexpected or exciting is about to happen.
EN: The past continuous tense ('was reading') is used with 'while' to describe a longer background action that was in progress when a shorter, completed action ('heard') interrupted it in the past simple tense.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ ('was reading') ใช้ร่วมกับคำเชื่อม "while" (ในขณะที่) เพื่ออธิบายการกระทำเบื้องหลังที่ดำเนินอยู่ยาวนานในอดีต ซึ่งถูกขัดจังหวะโดยการกระทำสั้นๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต (heard ซึ่งเป็นอดีตกาลธรรมดา)
While I was cooking dinner, the phone rang.
ขณะที่ฉันกำลังทำอาหารเย็น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
EN: The verb 'hear' is a sensory verb (verb of perception) followed by an object and a present participle (verb-ing) to describe an action in progress that was heard.
ไทย: กริยารับความรู้สึก "hear" (ได้ยิน) ตามด้วยกรรม (ในรูปกรรม) และกริยารูปปัจจุบัน participle (กริยา-ing) เพื่ออธิบายการได้ยินการกระทำหรือสภาวะที่กำลังดำเนินอยู่
We heard someone knocking on the door.
เราได้ยินเสียงคนเคาะประตู
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific time in the past. In this sentence, 'was running' describes the ongoing background action of the dog.
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาที่เฉพาะเจาะจงในอดีต ในประโยคนี้ "was running" อธิบายการกระทำเบื้องหลังที่สุนัขกำลังทำอยู่ในขณะนั้น
The children were playing in the garden when it started to rain.
ตอนที่ฝนเริ่มตก เด็กๆ กำลังเล่นอยู่ในสวน
EN: The linking verb 'look' is followed by an adjective (like 'scared') to describe the subject's appearance or state. In this sentence, 'looking' is part of the parallel past continuous structure (was running... and [was] looking).
ไทย: คำกริยาเชื่อม "look" (ดูเหมือน) ตามด้วยคำคุณศัพท์ (เช่น 'scared') เพื่ออธิบายลักษณะหรือสภาพของประธาน ในประโยคนี้ "looking" เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้าง past continuous ที่ขนานกัน (was running... and [was] looking)
She looked tired after the long meeting.
หลังจากการประชุมที่ยาวนาน เธอดูเหนื่อยมาก
EN: The use of the adverb 'clearly' to modify the adjective 'lost'. Adverbs of manner or certainty often appear before adjectives to add emphasis or indicate the speaker's level of certainty.
ไทย: คำวิเศษณ์ "clearly" (อย่างชัดเจน) ใช้ขยายคำคุณศัพท์ "lost" (หลงทาง) คำวิเศษณ์ที่แสดงระดับความแน่ใจของผู้พูดมักวางไว้หน้าคำคุณศัพท์เพื่อเน้นความหมาย
She was obviously tired after the long flight.
หลังจากเที่ยวบินระยะไกล เธอดูเหนื่อยอย่างชัดเจน
EN: The past simple tense of the linking verb 'be' (was) combined with the subject complement 'lost' (acting as an adjective) to describe a past state.
ไทย: การใช้กริยาเชื่อม "be" ในรูปอดีตกาล (was) ร่วมกับส่วนเติมเต็มประธาน "lost" (ซึ่งทำหน้าที่เป็นคำคุณศัพท์) เพื่ออธิบายสภาวะบางอย่างในอดีต
The keys were lost for two days.
กุญแจหายไปสองวันแล้ว
EN: The verb 'begin' can be followed by an infinitive ('to' + verb) to indicate starting an action. In the past tense, 'begin' becomes the irregular form 'began'.
ไทย: คำกริยา "begin" (เริ่ม) สามารถตามด้วย infinitive (to + verb) เพื่อแสดงการเริ่มต้นทำบางสิ่ง ในอดีตกาล "begin" จะเปลี่ยนเป็นคำกริยาอปกติ "began"
She began to read her new book.
เธอเริ่มอ่านหนังสือเล่มใหม่ของเธอ
EN: The phrasal verb 'search for' means to look for someone or something carefully. 'For' is a preposition that introduces the object being sought.
ไทย: คำกริยาวลี "search for" แปลว่า ค้นหาบางคนหรือบางสิ่งอย่างละเอียด คำบุพบท "for" ใช้เพื่อนำเสนอเป้าหมายที่กำลังค้นหา
They are searching for the lost keys.
พวกเขากำลังค้นหากุญแจที่หายไป
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress in the past, which is often interrupted by a shorter action in the Past Simple tense (introduced by 'when').
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้นในอดีต ซึ่งมักจะถูกขัดจังหวะโดยการกระทำสั้นๆ ที่เกิดขึ้นใน past simple tense (นำโดย 'when')
They were watching TV when the phone rang.
ตอนที่โทรศัพท์ดัง พวกเขากำลังดูทีวีอยู่
EN: The preposition 'on' is used to indicate position on a surface or attached to an object, such as a collar around an animal's neck.
ไทย: คำบุพบท 'on' ใช้เพื่อระบุตำแหน่งบนพื้นผิวหรือสิ่งที่ติดอยู่กับวัตถุ เช่น ปลอกคอที่ติดอยู่บนคอของสัตว์
There is a name tag on the dog's collar.
บนปลอกคอของสุนัขมีป้ายชื่อติดอยู่
EN: The coordinating conjunction 'and' is used to connect two independent clauses (complete sentences) of equal importance. In this sentence, it links 'We called the number' and 'finally the owner came' to show a chronological sequence of events.
ไทย: คำเชื่อม coordinating conjunction "and" ใช้เพื่อเชื่อมอนุประโยคอิสระสองอนุประโยค (ประโยคที่สมบูรณ์) ที่มีความสำคัญเท่ากัน ในประโยคนี้ มันเชื่อม "We called the number" กับ "finally the owner came" เพื่อแสดงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
She opened the door, and the dog ran out.
เธอเปิดประตู แล้วสุนัขก็วิ่งออกไป
EN: The adverb 'finally' is used to introduce an event that happens after a long time or after a series of other events. It can be placed before the verb or at the beginning of a clause for emphasis.
ไทย: คำวิเศษณ์ "finally" (ในที่สุด) ใช้เพื่อนำเสนอเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากเวลาอันยาวนานหรือหลังจากเหตุการณ์ต่อเนื่องกันหลายอย่าง มันสามารถวางไว้หน้ากริยาหรือต้นประโยคเพื่อเน้น
After three hours of searching, we finally found the keys.
หลังจากค้นหามาสามชั่วโมง ในที่สุดเราก็หากุญแจเจอ
EN: The 'so... that...' structure is used to express cause and effect. 'So' is followed by an adjective or adverb to show the degree of a quality, and 'that' introduces a clause that explains the result or consequence.
ไทย: โครงสร้าง "so... that..." (เช่นนั้น...จนกระทั่ง...) ใช้เพื่อแสดงความสัมพันธ์ของเหตุและผล "So" ตามด้วยคำคุณศัพท์หรือคำวิเศษณ์เพื่อแสดงระดับของคุณลักษณะนั้น และ "that" นำอนุประโยคที่อธิบายผลลัพธ์หรือผลกระทบที่เกิดขึ้น
The movie was so boring that I fell asleep.
หนังเรื่องนั้นน่าเบื่อมากจนฉันหลับไป
EN: 'Each of' is used to refer to every individual member of a group of two or more people or things. It is followed by a plural noun or pronoun, but the meaning focuses on the individuals separately.
ไทย: "each of" (แต่ละคน/สิ่งใน...) ใช้เพื่ออ้างถึงสมาชิกทุกคนในกลุ่มที่มีสองคนขึ้นไป ตามด้วยคำนามหรือสรรพนามพหูพจน์ แต่ความหมายเน้นที่แต่ละบุคคลที่แยกจากกัน
She gave a gift to each of the children.
เธอมอบของขวัญให้เด็กแต่ละคน
EN: In many English-speaking cultures, hugging is a common way to express deep gratitude or relief, especially in emotional situations like finding a lost pet. It shows warmth and connection, though the level of physical contact can vary depending on personal boundaries.
EN: The conjunction 'before' is used to introduce a subordinate clause of time, indicating that the action in the main clause ('we fed the dog...') happened prior to the action in the 'before' clause ('we said goodbye'). When the 'before' clause starts the sentence, a comma is required.
ไทย: คำเชื่อมรอง "before" (ก่อนที่) ใช้เพื่อนำอนุประโยคย่อยของเวลา ซึ่งบ่งบอกว่าการกระทำในประโยคหลัก (เราให้อาหารสุนัข...) เกิดขึ้นก่อนการกระทำในอนุประโยค "before" (เราบอกลา) เมื่ออนุประโยคที่ขึ้นต้นด้วย "before" อยู่ต้นประโยค ต้องมีเครื่องหมายจุลภาคคั่น
Before we went to bed, we brushed our teeth.
เราแปรงฟันก่อนเข้านอน
EN: The verb 'feed' is a ditransitive verb, which can take two objects: an indirect object (the recipient, 'the dog') and a direct object (the thing given, 'one last treat'). The pattern is 'feed + indirect object + direct object'.
ไทย: กริยา "feed" (ให้อาหาร) เป็นกริยาที่รับกรรมสองตัว ซึ่งสามารถรับกรรมได้สองอย่าง: กรรมรอง (ผู้รับ ในที่นี้คือ "the dog") และกรรมตรง (สิ่งที่ให้ ในที่นี้คือ "one last treat") โครงสร้างคือ "feed + กรรมรอง + กรรมตรง"
She fed her cat some fresh fish.
เธอให้อาหารปลาสดแก่แมวของเธอ
EN: In English-speaking cultures, giving a dog a 'treat' (a small piece of food given as a reward or expression of affection) is a very common way to bond with, calm, or reward pets. It shows a high level of care and empathy towards animals.
EN: Adjective Clause (Relative Clause): An adjective clause is used to modify a noun. In this sentence, 'I will never forget' is an adjective clause modifying the noun 'afternoon'. The relative pronoun 'that' or 'which' is omitted because it acts as the object of the verb 'forget'.
ไทย: อนุประโยคขยายนาม (Relative Clause): ใช้เพื่อขยายนาม ในประโยคนี้ "I will never forget" เป็นอนุประโยคขยายนามที่ใช้ขยายนาม "afternoon" (ช่วงบ่าย) ที่นี่ละคำสรรพนามเชื่อม "that" หรือ "which" เพราะมันทำหน้าที่เป็นกรรมของกริยา "forget" ในอนุประโยค
This is a book I will always treasure.
นี่คือหนังสือที่ฉันจะเก็บไว้ในใจตลอดไป
EN: The Adverb 'never' with Future Tense: 'Never' is an adverb of frequency used to express that something will not happen at any time. When used with the modal verb 'will', 'never' is placed between 'will' and the main verb (will + never + base verb).
ไทย: คำวิเศษณ์ "never" กับอนาคตกาล: คำวิเศษณ์ "never" (ไม่เคย, ไม่มีทาง) ใช้เพื่อบอกว่าบางสิ่งจะไม่เกิดขึ้นไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม เมื่อใช้กับกริยาช่วย "will" ให้วาง "never" ระหว่าง "will" กับกริยาหลัก (will + never + กริยารูปฐาน)
I will never forget your kindness.
ฉันจะไม่มีวันลืมความใจดีของคุณ
EN: The phrase 'an afternoon I will never forget' is a common idiomatic way in English to express deep gratitude or nostalgia about a memorable event. It highlights the emotional impact of a simple day.
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific moment in the past. In this sentence, 'what were you doing' asks about the ongoing activity.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยาปัจจุบัน participle) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ "what were you doing" ถามถึงกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ในขณะนั้น
What were you watching on TV at 8 PM yesterday?
เมื่อคืนตอนสองทุ่มคุณกำลังดูรายการอะไรอยู่บนทีวี?
EN: The conjunction 'when' is used to introduce a shorter, completed action (in the Simple Past tense) that interrupts or occurs during a longer ongoing action (in the Past Continuous tense).
ไทย: คำเชื่อม "when" ใช้เพื่อนำเสนอกิจกรรมที่สั้นกว่าและเสร็จสิ้นแล้ว (ในรูปอดีตกาลธรรมดา) ซึ่งมักจะขัดจังหวะหรือเกิดขึ้นระหว่างกิจกรรมอื่นที่ยาวกว่าและกำลังดำเนินอยู่ (ในรูปอดีตกาลกำลังดำเนินอยู่)
I was sleeping when the phone rang.
ฉันกำลังนอนหลับตอนที่โทรศัพท์ดัง
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific moment in the past. In this sentence, 'was reading' shows the background activity that was happening when another event occurred.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคนี้ "was reading" (กำลังอ่านอยู่) แสดงถึงกิจกรรมเบื้องหลังที่ดำเนินอยู่ขณะที่เหตุการณ์อื่นเกิดขึ้น
I was writing an email when the phone rang.
ตอนที่โทรศัพท์ดัง ฉันกำลังเขียนอีเมลอยู่
EN: Prepositional phrases of place ('on a bench' and 'near the gate') are used to specify location. In English, we often stack these phrases from the more specific/immediate location ('on a bench') to the larger/general reference area ('near the gate').
ไทย: วลีบุพบทบอกสถานที่ ("on a bench" และ "near the gate") ใช้เพื่อระบุตำแหน่ง ในภาษาอังกฤษ เรามักจะเรียงวลีเหล่านี้ตามลำดับ จากตำแหน่งที่เฉพาะเจาะจง/ตรงไปตรงมา (บนม้านั่ง) ไปยังพื้นที่อ้างอิงที่ใหญ่กว่า/โดยรวม (ใกล้ประตู)
She was sitting on a chair near the window.
เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้หน้าต่าง
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific time in the past.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต
I was studying when you called.
ฉันกำลังอ่านหนังสือตอนที่คุณโทรมา
EN: The conjunction 'while' is used to connect two actions that were happening at the same time in the past, often both in the Past Continuous tense.
ไทย: คำเชื่อม "while" (ในขณะที่) ใช้เพื่อเชื่อมการกระทำสองอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกันในอดีต โดยปกติการกระทำทั้งสองจะใช้รูปอดีตกาลกำลังดำเนินอยู่
My mother was cooking while my father was watching TV.
ตอนที่แม่ฉันกำลังทำอาหาร พ่อฉันกำลังดูทีวี
EN: The Past Continuous Tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific point in the past. In questions, the auxiliary verb 'was' or 'were' is placed before the subject.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต ในประโยคคำถาม กริยาช่วย "was" หรือ "were" จะวางไว้หน้าประธาน
Were you sleeping when I called?
ตอนที่ฉันโทรหาคุณ คุณกำลังนอนหลับอยู่หรือเปล่า?
EN: The prepositional phrase 'at that time' is commonly used with the past continuous tense to specify the exact moment in the past when the action was happening.
ไทย: คำบุพบทวลี "at that time" (ในตอนนั้น) มักใช้กับ past continuous tense เพื่อระบุช่วงเวลาที่เฉพาะเจาะจงว่าเหตุการณ์กำลังเกิดขึ้นในอดีตเมื่อใด
I was living in London at that time.
ตอนนั้นฉันกำลังอาศัยอยู่ที่ลอนดอน
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific point in the past, often interrupted by another shorter action in the Simple Past tense.
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ จุดเวลาที่เฉพาะเจาะจงในอดีต ซึ่งมักจะถูกขัดจังหวะโดยการกระทำสั้นๆ อีกอย่างหนึ่งที่ใช้ simple past tense
I was cooking dinner when the phone rang.
ตอนที่โทรศัพท์ดัง ฉันกำลังทำอาหารเย็นอยู่
EN: The conjunction 'when' is used to introduce a sudden, shorter action (in the Simple Past) that interrupts a longer ongoing action (in the Past Continuous).
ไทย: คำเชื่อม "when" (เมื่อ) ใช้เพื่อนำเสนอการกระทำที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและสั้นกว่า (ใช้ simple past tense) ซึ่งขัดจังหวะการกระทำที่ยาวกว่าที่กำลังดำเนินอยู่ (ใช้ past continuous tense)
She was sleeping when the package arrived.
ตอนที่พัสดุมาถึง เธอกำลังนอนหลับอยู่
EN: In spoken English, 'you all' (or sometimes 'y'all' in Southern American English) is commonly used to address a group of people, making the plural 'you' more explicit and friendly.
EN: The past continuous tense of the 'be' verb ('were') combined with the adjective 'worried' describes a continuous emotional state in the past. 'So' is used as an intensifier meaning 'very' or 'extremely'.
ไทย: กริยา be ในอดีตกาล (ในที่นี้คือ 'were') ร่วมกับคำคุณศัพท์ 'worried' ใช้เพื่ออธิบายสภาวะทางจิตใจที่ดำเนินอยู่ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต 'So' ในที่นี้ใช้เป็นคำวิเศษณ์เพื่อเน้นความหมาย แปลว่า "มาก" หรือ "อย่างยิ่ง"
They were so tired after the long journey.
หลังจากการเดินทางไกล พวกเขารู้สึกเหนื่อยมาก
EN: The subordinating conjunction 'before' introduces an adverbial clause of time ('before we found it'), which indicates that the action or state in the main clause happened prior to the action in the subordinate clause. Both clauses use past tenses to maintain temporal consistency.
ไทย: คำเชื่อมรอง 'before' (ก่อนที่) นำอนุประโยคย่อยของเวลา ('before we found it') เพื่อแสดงว่าการกระทำหรือสภาวะในประโยคหลักเกิดขึ้นก่อนการกระทำในอนุประโยค ทั้งสองอนุประโยคใช้รูปอดีตกาลเพื่อรักษาความสอดคล้องของกาล
She washed her hands before she ate lunch.
เธอล้างมือก่อนกินอาหารกลางวัน
EN: The past continuous tense (was/were + verb-ing) is used here to describe an action that was in progress at a specific moment in the past, emphasizing the ongoing nature of the action.
ไทย: อดีตกาลกำลังดำเนินอยู่ (was/were + กริยา-ing) ในที่นี้ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต โดยเน้นถึงสภาวะที่ดำเนินอยู่
The cat was sleeping on the sofa when I arrived.
ตอนที่ฉันไปถึง แมวกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา
EN: The possessive adjective 'its' is used to show ownership or association with an animal or object. It should not be confused with 'it's', which is the contraction for 'it is' or 'it has'.
ไทย: คำคุณศัพท์แสดงความเป็นเจ้าของ "its" ใช้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของหรือความเกี่ยวข้องกับสัตว์หรือสิ่งของ อย่าสับสนกับ "it's" (ซึ่งเป็นคำย่อของ it is หรือ it has)
The bird built its nest in the tall tree.
นกตัวนั้นสร้างรังของมันบนต้นไม้สูง
EN: In English-speaking cultures, a dog wagging its tail is universally understood as a sign of happiness, friendliness, and relief. Describing the dog wagging its tail at the end of the story signifies a happy resolution and that the dog now feels safe.
EN: The subordinating conjunction 'after' is used to introduce a dependent adverbial clause of time, showing that one action happened before another. When the adverbial clause comes first, it is separated from the main clause by a comma.
ไทย: คำเชื่อม subordinate conjunction "after" (หลังจากที่) ใช้เพื่อนำอนุประโยค adverb ที่แสดงเวลา โดยบอกว่าการกระทำหนึ่งเกิดขึ้นก่อนอีกการกระทำหนึ่ง เมื่ออนุประโยค adverb อยู่ต้นประโยค ต้องใช้เครื่องหมายจุลภาคคั่นกับประโยคหลัก
After we finished our dinner, we went for a walk.
หลังจากที่เราทานอาหารเย็นเสร็จ เราก็ไปเดินเล่น
EN: Adverbs of manner (like 'quickly') modify verbs to describe how an action is performed. They are often formed by adding '-ly' to an adjective and typically appear after the verb they modify.
ไทย: คำวิเศษณ์บอกลักษณะ (เช่น 'quickly') ใช้ขยายคำกริยาเพื่ออธิบายว่าการกระทำเกิดขึ้นอย่างไร โดยทั่วไปแล้วเกิดจากการเติม "-ly" ต่อท้ายคำคุณศัพท์ และมักวางไว้หลังคำกริยาที่มันขยาย
She ran quickly to catch the bus.
เธอวิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อไปขึ้นรถบัส
EN: The Past Continuous tense (was/were + verb-ing) is used to describe an action that was in progress at a specific time in the past, or to emphasize the continuous nature of an action over a period in the past.
ไทย: Past continuous tense (was/were + verb-ing) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำที่กำลังเกิดขึ้น ณ เวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต หรือเพื่อเน้นความต่อเนื่องและการเกิดขึ้นซ้ำๆ ของการกระทำในช่วงเวลาหนึ่งในอดีต
They were laughing at his jokes all night.
พวกเขาหัวเราะกับเรื่องตลกของเขาทั้งคืน
EN: The adverbial phrase 'again and again' is used to emphasize that an action is repeated many times.
ไทย: คำวิเศษณ์วลี "again and again" แปลว่า "ครั้งแล้วครั้งเล่า" หรือ "ไม่หยุดหย่อน" ใช้เพื่อเน้นว่าการกระทำเกิดขึ้นซ้ำๆ หลายครั้ง
He tried again and again until he succeeded.
เขาพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่งสำเร็จ
EN: In English-speaking cultures, repeating 'thank you' or 'thanking someone again and again' is a common way to show deep, sincere gratitude, especially when someone has gone out of their way to help, such as finding a lost pet.
EN: Gerund as Subject: A gerund (verb + -ing) can function as a noun and serve as the subject of a sentence. It is treated as a singular noun, so it takes a singular verb.
ไทย: Gerund เป็นประธาน: Gerund (กริยา + -ing) สามารถทำหน้าที่เป็นนามและเป็นประธานของประโยคได้ ประธานที่เป็น gerund ถือเป็นเอกพจน์ ดังนั้นจึงต้องใช้กริยาเอกพจน์ตามหลัง
Learning English opens many doors.
การเรียนภาษาอังกฤษเปิดประตูสู่โอกาสมากมาย
EN: Linking Verb 'feel': The verb 'feel' is a linking verb (copular verb) that describes a state or sensation. It is followed by an adjective (like 'good') rather than an adverb to describe the subject.
ไทย: กริยาเชื่อม 'feel': กริยา 'feel' (รู้สึก) เป็นกริยาเชื่อม (copular verb) ที่ใช้อธิบายสภาวะหรือความรู้สึก ตามด้วยคำคุณศัพท์ (เช่น 'good') ไม่ใช่คำวิเศษณ์ เพื่อขยายสภาวะของประธาน
Taking a warm bath feels relaxing.
การแช่น้ำอุ่นให้ความรู้สึกผ่อนคลาย
EN: The sentiment 'Helping others always feels good' reflects a universal human value, but in English-speaking cultures, volunteering and community service are highly emphasized from a young age. This phrase is often used to encourage altruism and highlight the personal emotional reward (sometimes called a 'helper's high') of doing good deeds.
คำศัพท์สำคัญพร้อมการออกเสียง IPA คำนิยาม ประโยคตัวอย่าง และแบบทดสอบแบบโต้ตอบ
ในบริบท: เห่า
ในบริบท: ม้านั่งยาว
ในบริบท: รู้สึกกลัว, หวาดกลัว
ในบริบท: เจ้าของ, ผู้เป็นเจ้าของ
ในบริบท: ความสุข, ความยินดี
ในบริบท: ค้นหา, หา
ในบริบท: ปลอกคอ (ของสัตว์ เช่น แมวหรือสุนัข)
ในบริบท: ขนม, อาหารว่าง (โดยเฉพาะที่ให้เป็นรางวัลแก่สัตว์เลี้ยง)
ในบริบท: กังวล เป็นห่วง
ในบริบท: กระดิก (หาง), แกว่งไปมา
วลีพร้อมป้ายประเภท คำนิยามสองภาษา หมายเหตุการใช้ และประโยคตัวอย่าง
To escape from a person, place, or situation.
หนี, วิ่งหนี
To weep or shed tears because of extreme joy.
ร้องไห้ด้วยความดีใจ
To try to find someone or something.
ค้นหา, หา
The movement of a dog's tail back and forth, usually indicating excitement or friendliness.
กระดิกหาง