was / were / went / said、came：คำคุ้นเคยที่พบเจอทุกวัน จริงๆ แล้วซ่อนรูปอดีตที่ไม่เป็นไปตามกฎที่พบบ่อยเอาไว้
คุณต้องเคยเห็นคำอย่าง was, went, said เหล่านี้อย่างแน่นอน พวกมันเป็นหนึ่งในคำศัพท์ที่ปรากฏบ่อยที่สุดในภาษาอังกฤษ ผู้เรียนหลายคนเจอพวกมันทุกวัน แต่กลับไม่ได้เชื่อมโยงสิ่งหนึ่งเข้าด้วยกัน นั่นคือ คำคุ้นเคยเหล่านี้ แท้จริงแล้วก็คือ รูปอดีตของคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎ (Irregular Verbs) ใน**รูปอดีต** นั่นเอง
พูดอีกอย่างก็คือ คุณ "คุ้นหน้าคุ้นตาพวกมัน" มาตั้งนานแล้ว ตอนนี้แค่ต้องเชื่อมโยงความสัมพันธ์เพิ่มอีกขั้นหนึ่งว่า: คำนี้เป็นรูปอดีตของคำไหน วันนี้เราจะดึงรูปอดีตที่ซ่อนอยู่ในคำคุ้นเคยเหล่านี้ออกมาจำให้ขึ้นใจพร้อมกันทั้งหมด เมื่อเชื่อมโยงได้แล้ว เวลาที่คุณอยากพูดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต สมองของคุณก็จะไม่สะดุดอีกต่อไป
รูปอดีตที่ไม่เป็นไปตามกฎ คืออะไร
ในภาษาอังกฤษ การเปลี่ยนคำกริยาให้เป็นรูปอดีต กฎที่พบบ่อยที่สุดคือการเติม -ed ที่ท้ายคำ:
- I walk. → I walked. (ฉันเดิน → ฉันเดินแล้ว)
- She plays. → She played. (เธอเล่น → เธอเล่นแล้ว)
แต่มีกลุ่มคำกริยาที่ใช้บ่อยที่สุดกลุ่มหนึ่งที่ไม่ยอมทำตามกฎนี้ พวกมันมีหน้าตาในรูปอดีตเป็นของตัวเอง โดยจะเปลี่ยนรูปไปเป็นอีกแบบหนึ่งเลย ซึ่งเราเรียกว่า คำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎ (Irregular Verbs):
- go → went ✓, ตัวสะกดที่ถูกต้องจะไม่ใช่
goed✗ - come → came ✓, ตัวสะกดที่ถูกต้องจะไม่ใช่
comed✗
จุดที่น่าสนใจก็คือ คำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎเหล่านี้ เกือบทั้งหมดเป็นคำกริยาที่มีความถี่ในการใช้งานสูงที่สุดในภาษาอังกฤษ ดังนั้น รูปอดีตของพวกมัน (went, came, said...) จึงกลายมาเป็น คำคุ้นเคย ที่คุณพบเจออยู่ทุกวันไปโดยปริยาย
ตารางเปรียบเทียบรูปอดีตที่ไม่เป็นไปตามกฎซึ่งซ่อนอยู่ในคำคุ้นเคยที่ใช้บ่อย
รูปอดีตด้านล่างนี้ล้วนถูกรวบรวมไว้ในรายการคำศัพท์ความถี่สูงที่ต้องท่องจำในการเรียนรู้คำคุ้นเคย เมื่อนำรูปเดิม (base form) และรูปอดีตมาวางคู่กัน ความสัมพันธ์ของพวกมันก็จะชัดเจนขึ้นทันที:
- be → was / were: รูปอดีตของ am และ is คือ was ส่วนรูปอดีตของ are คือ were
- have → had: I have → I had
- say → said: ข้อควรระวังเรื่องการออกเสียง say ออกเสียงว่า /seɪ/ แต่เมื่อเปลี่ยนเป็น said เสียงสระจะสั้นลง และออกเสียงทั้งคำว่า /sed/
- make → made: รูปแบบทั่วไปของการตัด e และลากเสียงสระยาวขึ้น
- come → came: เปลี่ยนสระจาก o เป็น a
- go → went: เปลี่ยนเป็นอีกคำหนึ่งไปเลย เป็นคำที่พิเศษที่สุด
- find → found: เปลี่ยน i เป็น ou
- get → got: การเปลี่ยนแปลงของเสียงสระสั้นๆ เพียงเสียงเดียว
- see → saw: เสียงสระเปลี่ยนจาก /iː/ เป็น /ɔː/ และตัวสะกดเปลี่ยนตามไปด้วย
- think → thought: ตัวสะกดเปลี่ยนไปทั้งหมด เสียงลงท้ายออกเสียงว่า /ɔːt/ เหมือนกับ bought และ brought
ลองมาดูพวกมันในประโยคกันเลย:
- I was tired last night. (เมื่อคืนฉันเหนื่อยมาก)
- We were at home all day. (พวกเราอยู่บ้านทั้งวัน)
- She said hello to me. (เธอทักทายฉัน)
- He went to school by bus. (เขาไปโรงเรียนด้วยรถบัส)
- They came to my house yesterday. (เมื่อวันพวกเขามาที่บ้านของฉัน)
- I found my keys under the bed. (ฉันเจอกุญแจใต้เตียง)
- We saw a movie on Sunday. (พวกเราดูหนังเมื่อวันอาทิตย์)
was หรือ were? เคล็ดลับการตัดสินใจง่ายๆ
รูปอดีตของ be มีสองคำ ซึ่งเป็นจุดที่ผู้เริ่มต้นมักจะสับสนบ่อยที่สุด เคล็ดลับคือให้ดูว่าประธานเป็นเอกพจน์หรือพหูพจน์:
- ประธานเอกพจน์ (he / she / it) ใช้ was
- ประธานพหูพจน์ (you / we / they) ใช้ were
เมื่อเปรียบเทียบกับรูปปัจจุบัน (present tense) จะทำให้จำง่ายขึ้น: คำที่ใช้ is ในรูปปัจจุบัน จะใช้ was ในรูปอดีต ส่วนคำที่ใช้ are ในรูปปัจจุบัน จะใช้ were ในรูปอดีต
- He is happy. → He was happy. ✓ (เขามีความสุข)
- They are happy. → They were happy. ✓ (พวกเขามีความสุข)
They was happy.✗
ต้องระวังเป็นพิเศษสำหรับ I (ฉัน): ในรูปปัจจุบันใช้ am ซึ่งไม่ได้อยู่ในคู่เปรียบเทียบ is / are ด้านบน จำไว้ว่า—รูปอดีตของ am ก็คือ was เช่นกัน ดังนั้น I จึงใช้ was เหมือนกับ he / she / it
- I was at the party. ✓ (ฉันอยู่ที่งานปาร์ตี้)
I were at the party.✗
วิธีทดสอบง่ายๆ ที่นำไปใช้ได้จริง: คิดถึง "รูปเดิม" ก่อน
เมื่อคุณต้องการพูดถึงเรื่องในอดีตแต่ไม่แน่ใจว่าจะเปลี่ยนรูปอย่างไร ให้ลองใช้วิธีทดสอบ 3 ขั้นตอนนี้:
- คิดก่อนว่ารูปเดิม (base form) ของการกระทำนี้คืออะไร (เช่น "ไป" คือ go)
- ถามตัวเองว่า: มันอยู่ในกลุ่มคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎที่ใช้บ่อยด้านบนหรือไม่? ถ้าใช่ ให้เปลี่ยนเป็นรูปอดีตเฉพาะของมันได้เลย (go → went)
- หากรูปเดิมไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ ก็สามารถเติม -ed ได้อย่างสบายใจ (เช่น want → wanted)
ข้อดีของวิธีนี้คือ คุณไม่จำเป็นต้องท่องจำตารางทั้งหมดในทุกครั้ง ขอแค่จำ "10 คำที่ใช้บ่อยที่สุด" เหล่านี้ให้ขึ้นใจ คำกริยาปกติอื่นๆ ก็แค่เติม -ed ก็สามารถจัดการกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้แล้ว
ขอแนะนำกับดักเล็กๆ ที่พบบ่อยเพิ่มเติม: เมื่อมี did อยู่ในประโยคแล้ว คำกริยาที่ตามหลังจะต้องกลับคืนสู่รูปเดิม
- Did you go to school? ✓ (คุณไปโรงเรียนมาหรือเปล่า?)
Did you went to school?✗
เนื่องจากข้อมูลความเป็นอดีตถูกแสดงโดย did ไปแล้ว คำกริยาจึงคงรูปเดิมไว้ รูปอดีตจะแสดงเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ส่วนนี้ถือเป็นไวยากรณ์โดยรวมของ "Past Tense" ซึ่งคุ้มค่าที่จะใช้เวลาทำความเข้าใจให้คุ้นเคยเพิ่มเติม
นำกลับมาใส่ในกรอบแนวคิด "ถอดรหัสคำศัพท์"
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ "ถอดรหัสคำศัพท์" ในบทความหลัก ถอดรหัสคำศัพท์: อุปสรรค รากศัพท์ และปัจจัย เราได้พูดถึง 3 มุมมองในการถอดรหัสคำศัพท์: อุปสรรคเปลี่ยนความหมาย, รากศัพท์กำหนดแกนหลัก, ปัจจัยเปลี่ยนประเภทคำ
รูปอดีตที่ไม่เป็นไปตามกฎจะมีความพิเศษเล็กน้อย เพราะมันใช้วิธี "เปลี่ยนหน้าตา" ของคำกริยาเอง แทนที่จะเป็นการเติมปัจจัยท้ายคำ ดังนั้น กลยุทธ์ในการรับมือจึงแตกต่างกันออกไป: วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือการจดจำ "หน้าตา" ของคำที่ใช้บ่อยที่สุดกลุ่มนี้ให้ได้ทั้งหมด เนื่องจากพวกมันปรากฏบ่อยมาก เมื่อคุณจำได้ขึ้นใจแล้ว ทักษะการอ่านและการฟังของคุณจะราบรื่นขึ้นในทันที
พูดอีกอย่างก็คือ รายการคำคุ้นเคยได้ช่วยคุณคัดกรองรูปอดีตที่ไม่เป็นไปตามกฎชุดที่ "ควรค่าแก่การจำก่อนเป็นอันดับแรก" มาให้แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องท่องจำคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎเป็นร้อยๆ คำตั้งแต่เริ่มต้น แค่จัดการกับเวอร์ชันคำคุ้นเคยทั้ง 10 คำนี้ให้ได้ก่อน ก็สามารถครอบคลุมประโยครูปอดีตส่วนใหญ่ในภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันได้แล้ว ในซีรีส์เดียวกันนี้ เราจะพูดถึงเรื่องปัจจัย -ed、-ing ว่าเปลี่ยนรูปคำได้อย่างไรในภายหลัง อย่าลืมกลับมาติดตามกันด้วยนะ
ฝึกฝนอย่างไรใน Loopy
การรู้กฎเป็นเพียงก้าวแรก การจะจำได้จริงๆ ต้องอาศัย "การพบเจอซ้ำๆ" Loopy จะช่วยคุณเปลี่ยนรูปอดีตที่ใช้บ่อยเหล่านี้ให้กลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อ (muscle memory):
- หลักสูตรแบ่งตามระดับ：ในบทสนทนาระดับ A1–B1 คำอย่าง was, went, said, came จะปรากฏซ้ำๆ อย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อให้คุณคุ้นเคยกับมันในสถานการณ์จริง เรียนรู้จากประโยคที่มีชีวิตชีวา ไม่ใช่การท่องจำคำศัพท์เดี่ยวๆ
- การทบทวนด้วยเส้นโค้งความจำ：คำคุ้นเคยที่คุณเคยเจอในการฝึกฝน ระบบจะจัดเวลาทบทวนตามเส้นโค้งการลืม โดยจะปรากฏขึ้นอีกครั้งในตอนที่คุณเกือบจะลืม เพื่อเปลี่ยนความจำระยะสั้นให้กลายเป็นความจำระยะยาว
- การฟังและฝึกพูดตาม：คำว่า say ออกเสียงว่า /seɪ/, said ออกเสียงว่า /sed/ และเสียงสระของ see กับ saw ก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง รายละเอียดการออกเสียงเหล่านี้ไม่สามารถเรียนรู้ได้จากการดูตัวสะกดเพียงอย่างเดียว การฝึกพูดตามเจ้าของภาษาจะช่วยให้คุณจับจุดได้ดีที่สุด
- พจนานุกรม：เมื่อเจอรูปอดีตที่ไม่แน่ใจ คุณสามารถกดเปิดดูการออกเสียงและประโยคตัวอย่างได้ทันที เพื่อเชื่อมโยง "รูปเดิม → รูปอดีต" ได้ทันควัน
เริ่มต้นจากคำคุ้นเคยที่คุณรู้จักอยู่แล้ว แล้วค่อยๆ เชื่อมโยงรูปอดีตที่ซ่อนอยู่ข้างในทีละคำ คุณจะพบว่าการพูดถึงเรื่องในอดีตนั้นไม่ได้ยากอย่างที่คิด คุณทำได้แน่นอน!