horn

ความหมาย

n. a noisemaker (as at parties or games) that makes a loud noise when you blow through it
n. one of the bony outgrowths on the heads of certain ungulates
n. a noise made by the driver of an automobile to give warning;
n. a high pommel of a Western saddle (usually metal covered with leather)

n. เขาสัตว์
The sharp horn of the rhino is used to protect itself from predators.
แรดใช้แหลมคมของมันเพื่อป้องกันตัวเองจากสัตว์ล่าเหยื่อ
n. แตร
The angry driver pressed the horn when the traffic light turned green.
คนขับรถที่กำลังโกรธกดแตรเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว
n. สาร角質
Human fingernails are made of horn, just like the hooves of a horse.
เล็บมือของมนุษย์ทำมาจากสารเคราติน เช่นเดียวกับกีบเท้าของเกือกม้า
adj. ทำจากเขาสัตว์
She bought a beautiful horn comb at the traditional market yesterday.
เธอซื้อหวีที่ทำจากเขาสัตว์อันสวยงามมาจากตลาดโบราณเมื่อวานนี้
v. ขวิดด้วยเขา
The wild bull tried to horn the farmer who walked too close to its calf.
วัวกระทิงป่าพยายามขวิดชาวนาที่เดินเข้าไปใกล้ลูกของมันมากเกินไป