fugitive

ความหมาย

• n. ผู้หลบหนี
• adj. หลบหนี
• adj. ชั่วคราว

คำอธิบายภาษาอังกฤษ

• n. someone who flees from an uncongenial situation
• n. someone who is sought by law officers; someone trying to elude justice

รูปแบบของคำ

พหูพจน์

fugitives

ประโยคตัวอย่าง

1. n. ผู้หลบหนี

   The police caught the fugitive after a long search in the forest.

   ตำรวจจับกุมผู้หลบหนีได้หลังจากค้นหาในป่าเป็นเวลานาน

2. adj. หลบหนี

   The fugitive prisoner was spotted trying to cross the border.

   นักโทษหลบหนีถูกพบเห็นขณะกำลังพยายามข้ามพรมแดน

3. adj. ชั่วคราว

   The artist tried to capture the fugitive beauty of the morning light.

   ศิลปินพยายามที่จะเก็บภาพความงามอันชั่วคราวของแสงเช้า