famine

ความหมาย

• n. ทุพภิกขภัย
• n. การขาดแคลนอย่างหนัก

คำอธิบายภาษาอังกฤษ

• n. a severe shortage of food (as through crop failure) resulting in violent hunger and starvation and death

รูปแบบของคำ

พหูพจน์

famines

ประโยคตัวอย่าง

1. n. ทุพภิกขภัย

   Severe drought in the region has caused a widespread famine, leaving thousands of people without food.

   ภัยแล้งอย่างรุนแรงในภูมิภาคนี้ได้ก่อให้เกิดทุพภิกขภัยเป็นวงกว้าง ทำให้ผู้คนหลายพันคนไม่มีอาหารรับประทาน

2. n. การขาดแคลนอย่างหนัก

   The war led to a severe famine of basic medical supplies in the local hospitals.

   สงครามนำไปสู่การขาดแคลนอย่างหนักของเวชภัณฑ์พื้นฐานในโรงพยาบาลท้องถิ่น