face

ความหมาย

• n. ใบหน้า, ด้านหน้า
• v. เผชิญหน้า, หันหน้าไปทาง

คำอธิบายภาษาอังกฤษ

• n. the front of the human head from the forehead to the chin and ear to ear
• n. the general outward appearance of something
• n. the striking or working surface of an implement
• n. a part of a person that is used to refer to a person

รูปแบบของคำ

รูป -ing

facing

กริยาช่องที่ 3 (V3)

faced

อดีตกาล (V2)

faced

บุรุษที่ 3 เอกพจน์

faces

ประโยคตัวอย่าง

1. n. ใบหน้า, ด้านหน้า

   She washed her face with cold water to wake herself up in the morning.

   เธอล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อทำให้ตัวเองตื่นในตอนเช้า

2. v. เผชิญหน้า, หันหน้าไปทาง

   We need to face the problem directly instead of ignoring it.

   เราจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับปัญหาโดยตรงแทนที่จะมองข้ามมันไป