alloy
ความหมาย
- n. โลหะผสม
- v. ผสมโลหะ
- v. เจือปน
คำอธิบายภาษาอังกฤษ
- n. a mixture containing two or more metallic elements or metallic and nonmetallic elements usually fused together or dissolving into each other when molten
- v. make an alloy of
รูปแบบของคำ
- รูป -ing
- alloying
- กริยาช่องที่ 3 (V3)
- alloyed
- อดีตกาล (V2)
- alloyed
- บุรุษที่ 3 เอกพจน์
- alloys
ประโยคตัวอย่าง
n. โลหะผสม
Bronze is a strong alloy made from copper and tin.
สำริดเป็นโลหะผสมที่แข็งแรงซึ่งทำจากทองแดงและดีบุก
v. ผสมโลหะ
Jewelers often alloy pure gold with silver to make it harder.
ช่างอัญมณีมักจะผสมโลหะทองคำบริสุทธิ์กับเงินเพื่อให้ทองมีความแข็งแกร่งขึ้น
v. เจือปน
Fear began to alloy his happiness when he heard the bad news.
ความกลัวเริ่มเข้ามาเจือปนความสุขของเขาเมื่อเขาได้ยินข่าวร้าย